All Chapters of สตรีที่รอหนังสือหย่าเช่นข้า ไม่จำเป็นต้องงอนง้อบุรุษ!!: Chapter 11 - Chapter 20

“ส่งพิราบสื่อสารให้คนของเรา แจ้งให้พวกเขาช่วยคุ้มครองแม่นางเซี่ย ท่านยาย และน้องสาวสามีของนางระหว่างเดินทาง กำชับว่าไม่ต้องเข้าใกล้ ดูแลคุ้มครองอยู่ห่างๆ อย่าให้มีอันตรายก็พอ”“ขอรับ”เยียนหลันเฟิงเพิ่งลุกขึ้นนั่งไม่นานก็เวียนศีรษะ ชายหนุ่มหลับตาลงสูดลมหายใจเข้า “ไปเตรียมรถม้าข้าจะกลับเข้าเมืองหลวง”“ขอรับ”เป็นเวลาหลายปีแล้ว... เยียนหลันเฟิงติดตามร่องรอยการค้าของเถื่อน สมุดบัญชีครึ่งเล่มมีสัญลักษณ์รูปผีเสื้อซึ่งโยงใยเป็นวงกว้าง ตอนนี้ที่ต้องทำคือหาอีกครึ่งเล่มมองเห็นคนคุ้มกันซึ่งขี่ม้ารับลมด้านนอก ตัวเขาเองก็เคยเป็นบุรุษที่แข้งแกร่งผู้หนึ่ง เป็นองครักษ์ขั้นสี่ที่ได้รับการยกย่องว่าอนาคตไกล เป็นหนึ่งเดียวไม่มีสองที่ฮ่องเต้พระราชทานตำแหน่งด้วยพระองค์เองตอนนี้เล่า... เพียงตากลมเล็กน้อย ตกน้ำครั้งหนึ่ง ไข้กลับขึ้นสูงไม่ลดจนเกือบสิ้นชีวิตนึกถึงสาเหตุของทุกเรื่องในวันนี้ ในใจของเขารู้สึกเย็นเยียบ คดีการค้าของเถื่อนที่ทำให้ทุกวันนี้เขายังคงฝันร้าย ชีวิตของผู้คนมากมายที่ต้องมาตายตก เพียงเพื่อผลประโยชน์ และความมั่งคั่งของคนกลุ่มหนึ่งที่ยกย่องตัวเองว่าเป็นชนชั้นสูง!!นอกเหนือไปจากนั้นเขายังส

ผี?? ล้อเล่นหรือไรนางสังหารคนมาไม่น้อย ที่น่ากลัวคือคนด้วยกันต่างหาก ผีจะไปน่ากลัวอะไร!!หลังทำสัญญาและประทับตรา ยังพอมีเวลาหญิงสาวเดินไปที่ตลาด เข้าไปในร้านข้าว เจรจาจ่ายเงินซื้อข้าวสาร ทว่าการเจรจาของนางทำให้เถ้าแก่ผู้ดูแลต้องมาด้วยตัวเอง“แม่นางหมายความว่าอย่างไรทำสัญญาระยะยาว”“บอกท่านตามตรงไม่ปิดบัง สามีของข้าเดินทางมาเข้าสอบ จากนี้ยังไม่รู้ว่าจะอยู่ต่อหรือกลับบ้านเดิม ข่าวว่ามีอุกทกภัยเกิดขึ้น ดังนั้นข้าจึงคิดจะรั้งอยู่ในเมืองหลวงให้นานหน่อย ดังนั้นเงินที่มีจึงไม่อยากครอบครองเอาไว้ กลัวอันตราย ข้าคิดว่าขอเพียงมีข้าวสารอย่างไรเสียแม้ไม่มีเงินก็ไม่อดตาย ข้าจะทำสัญญาจ่ายเงินวันนี้ ซื้อข้าวสารสำหรับสามคนทั้งหมดสามเดือน จะมารับทุกๆ สิบวันครั้ง ท่านคำนวณราคามาเถิดหากเราสามารถตกลงกันได้ ข้าจะจ่ายวันนี้โดยทำสัญญาเพื่อให้ทั้งสองฝ่ายเห็นพ้องต้องกัน”ไม่ว่าร้านใดล้วนตาโตเมื่อเห็นเงินก้อนใหญ่ ไม่ได้คำนึงว่าราคาของในวันต่อไปจะขึ้นสูงกว่าที่เป็น ด้วยข่าวอุกทกภัยก็ไม่นับว่าเลวร้ายสำหรับคนในเมืองหลวง เพราะขบวนอพยพยังมาไม่ถึงร้านข้าวสารนางจ่ายเงินทำสัญญา เขียงเนื้อนางทำสัญญาและจ่ายเงิน จากนั้นย

ข้อดีอย่างหนึ่งคืออย่างน้อยท่านยายและน้องสาวของเขาจะยังอยู่ดี แม้เซี่ยฉิงจะไม่ใช่คนดีอะไร แต่ด้วยสัญญาแต่งงานนี้นางไม่อาจไม่ดูแลท่านยายและน้องสาวของเขาความอดอยาก ความลำบาก การเร่ร่อนไร้บ้าน เขาเคยประสบมาแล้ว ท่านยายของเขาเองก็แทบเอาชีวิตไม่รอด มีบ้านอยู่ มีที่นอน มีข้าวกิน เขาคิดว่าเพียงพอแล้ว โอกาสที่จะได้กลับมาเมืองหลวงเพื่อหาทางแก้แค้นเขามองไม่เห็นหนทาง กระทั่งเซี่ยฉิงเดินเข้ามาพร้อมข้อเสนอ นางมีเงิน มีสินเดิม นางทำให้จุดมุ่งหมายของเขาบรรลุได้ตอนได้ยินเรื่องอุทกภัย เขาเกือบพุ่งตัวขึ้นหลังม้ากลับไปแล้ว ทว่าต่อมามีข่าวว่านายอำเภอพาคนอพยพไปยังเมืองหนานอู๋ เขาเองก็รอฟังข่าวอยู่เรื่อยมา กระทั่งบังเอิญเห็นเซี่ยฉิงบนถนน...นาง...คิดเร็ว ทำเร็วเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?? เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเซี่ยฉิงเฉลียวฉลาดถึงเพียงนี้ ทั้งยังไม่รู้ว่านางกล้าหาญชาญชัย ถึงขึ้นเสี่ยงชีวิตตัวเองไปกับคนของทางการ เพียงเพื่อช่วยชีวิตเสียนจิงน้องสาวของเขาจากโจรป่าเห็นท่าทางสนิทสนมของท่านยาย น้องสาวของเขา กับเซี่ยฉิง เขารู้สึกประหลาดใจทว่าไม่ได้คิดมาก ทั้งสามรอดตายมาด้วยกัน ใช้เวลาร่วมกัน ดูแลกันและกันมาตลอดทา

“บ้านเช่า?” เยียนหลันเฟิงพยักหน้า “คนที่อยู่ที่นั่นเป็นสตรีหนึ่ง ท่านยายวัยชราหนึ่ง กับเด็กสาวหนึ่งกระมัง”“ขอรับ” “จับตาดูไว้”“เอ่อ...”เห็นท่าทีลังเลของอีกฝ่ายชายหนุ่มเลิกคิ้ว “มีอะไรหรือ”“ข้าน้อยถามได้หรือไม่ขอรับว่านางเป็นใคร”อวี้จือเลิกคิ้วมองสื่อหลาง “ทำไมหรือ”“นาง...ข้าน้อยบอกไม่ถูก ตอนที่นางออกมาส่งเสียนทั่นฮวา อยู่ๆ นางก็ชะงักจากนั้นจ้องทิศทางที่ข้าน้อยอยู่ ราวกับว่านางมองเห็น หรือบางทีนางอาจรู้ตัวว่าข้าน้อยกำลังจับตาดู แต่ตรงนั้นมืดมาก อีกทั้งยังอยู่ค่อนข้างไกล... แต่ข้าน้อยมั่นใจว่านางไร้วรยุทธ์”อวี้จือไม่ประหลาดใจสักนิด “ข้าน้อยเองก็เคยสงสัย สตรีที่ไร้วรยุทธ์ทว่ารู้จุดตาย ทั้งยังยิงธนูได้เฉียบคมยิ่ง สังหารคนได้โดยที่สีหน้ายังคงเรียบเฉย เกรงว่าสตรีนางนี้...”“เจ้ามิใช่ให้คนสืบประวัตินางแล้วมิใช่หรือ คนของเรายืนยันว่านางเป็นเพียงสตรีที่เติบโตในห้องหอ” แม้พูดเช่นนั้นแต่เยียนหลันเฟิงกลับเป็นฝ่ายครุ่นคิดเสียเอง เขาสังเกตเห็นว่าทั่นฮวาคนใหม่ ดูไม่ใคร่อยากให้ผู้อื่นรู้ว่าครอบครัวของตนอยู่ที่เมืองหลวง ถึงขั้นที่ว่าทุกครั้งที่มีคนถามถึงครอบครัว นอกจากบอกว่าตัวเองแต่งงานแล้ว ก

ชายหนุ่มไล่อ่านสัญญาทั้งสี่ฉบับที่เซี่ยฉิงทำขึ้น ทั้งเช่าบ้าน ซื้อขายข้าวสาร เนื้อ และอื่นๆ เขารู้สึกประหลาดใจยิ่ง “ตอนนี้ราคาข้าวสารเป็นอย่างไร”“ข่าวการอพยพเริ่มทำให้สินค้าต่างๆ เริ่มขึ้นราคาขอรับ นี่ขนาดขบวนอพยพใหญ่ยังมาไม่ถึง ทว่าทางการก็ควบคุมเอาไว้แล้ว ถึงอย่างนั้นคาดว่ายังจะมีการขึ้นราคาอีก”เขามองสัญญาที่แม้จะจ่ายเงินก้อนใหญ่ ทว่าขอเพียงสินค้าขึ้นราคาไปกว่านี้ เซี่ยฉิงที่ทำสัญญาขึ้นไม่มีทางขาดทุน ตอนนี้เถ้าแก่ร้านต่างๆ ที่ละโมบเห็นแก่เงินก้อนใหญ่ เกรงว่าต่างรู้สึกเสียใจในภายหลังแล้วของทยอยขึ้นราคา และอาจจะมากกว่าราคาที่จ่ายวันแรกสองถึงสามเท่า แต่เซี่ยฉิงกลับยังคงจ่ายราคาเท่าเดิมในวันที่ทำสัญญา หากเถ้าแก่ร้านเหล่านั้นผิดสัญญา นางสามารถร้องเรียนฟ้องร้องทางการได้โดยสัญญานี้“สตรีผู้นี้...”เขาครุ่นคิดนานมาก อวี้จือเองก็สงสัย “นายท่าน แม้นางบอกว่าจะไม่รั้งอยู่ที่เมืองหลวงนาน ทว่าตอนนี้สามีของนางเข้าทำงานเป็นอาลักษณ์ของกรมอาญาแล้ว เขามีแนวโน้มที่จะกลายเป็นคนของท่านอัครมหาเสนาบดีสูงมาก ท่านจะทำเช่นไรต่อไปขอรับ ต่อไปหากองค์ชายเก้าสอบสวนเรื่องทุจริตสร้างเขื่อน...”“ทางตระกูลสวีมีความ