All Chapters of สตรีที่รอหนังสือหย่าเช่นข้า ไม่จำเป็นต้องงอนง้อบุรุษ!!: Chapter 31 - Chapter 40

“ไม่เป็นไรเพคะองค์หญิง ตอนนี้หม่อมฉัน...” นางเดินเข้าไปจากนั้นล้วงอกเสื้อดึงขวดกระเบื้องออกมา “นับว่าบรรลุจุดประสงค์ในการมาแล้ว!”นางก้าวเข้าไปหาหวังกูกู จับอีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นจากนั้นเทยาลงไป...ทั้งขวด!!!นางกำนัลติดตามส่งเสียงกรีดร้อง องครักษ์ข้างนอกกรูกันเข้ามา องค์หญิงหยางอิงที่ตกใจจนหน้าซีดยกมือขึ้นห้าม “ถอยออกไป!”“เซี่ยฉิงเจ้าทำอะไร!” เสียนอวิ๋นคล้ายเพิ่งตั้งสติได้ เขาเดินเข้าไปคิดจะคว้าแขนนางลากออกมาเซี่ยฉิงยกมือขึ้นชี้หน้าเขา “ข้าเคยเตือนเจ้าแล้ว อย่าได้กล้าแตะต้องข้า!”เสียนอวิ๋นชะงักมองนาง จากนั้นค่อยๆ นั่งลงตรงหน้าหวังกูกูด้วยความงุนงง “นี่มันเรื่องอะไรกัน?”หญิงสาวไม่ได้หันไปมองเขา กลับจ้องหวังกูกูเขม็ง “ข้าเตือนแล้วตั้งแต่แรกที่ข้าเข้าไปในห้องนั้น คิดลงมือกับข้า ก็อย่าได้หวังว่าข้าจะยืนเฉยให้ทำร้าย คนอย่างข้าตาต่อตาฟันต่อฟัน!!!”หวังกูกูพยายามอาเจียนออกมา “เจ้าวางยาอะไรข้า?!”“เจ้าเล่าวางยาอะไรข้า ปลูกสิ่งใดย่อมได้ผลนั้น เคยได้ยินหรือไม่” นางแกว่งขวดกระเบื้อง “แต่ว่า...ข้าจำไม่ได้เสียด้วยว่าในขวดมียาอยู่เท่าไหร่ เอาเป็นว่าเจ้ารีบไปเตรียมเกี้ยวหาเจ้าบ่าวเถิด ได้ยินมาว่ายาน

ฮ่องเต้ไม่ละมือจากพู่กันด้วยซ้ำ นางหยัดตัวขึ้นเลิกคิ้วมอง ดังนั้นขันทีจึงตวาดขึ้น “บังอาจนัก อยู่ต่อหน้าพระพักตร์ยังมีท่าทีโอหังถึงเพียงนี้ องครักษ์! ลากตัวนางออกไปโบย!”เยียนหลันเฟิงขมวดคิ้ว “ฝ่าบาท...”“ฝ่าบาททรงเมตตาด้วยพ่ะย่ะค่ะ” เสียนอวิ๋นโขกศีรษะนางหัวเราะไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย ท่าทีของนางเรียกความสนใจของฮ่องเต้ได้ในที่สุด อีกฝ่ายเงยหน้าวางพู่กัน โบกมือคราหนึ่งองครักษ์จึงถอยไป ฮ่องเต้จ้องมองนางด้วยสายตาเฉียบคม ทว่าหญิงสาวกลับจ้องตอบเขาไม่หวั่นไหว “เจ้าหัวเราะอะไร”“ไม่หัวเราะได้หรือเพคะ เกิดเรื่องน่าขบขันถึงเพียงนี้” นางหันไปมองรอบๆ “วันก่อนถูกลักพาตัว จากนั้นถูกวางยา วันนี้ก็ยังถูกบีบบังคับให้เข้าวังหลวง แถมกำลังจะโดนโบยด้วย”“สตรีชั้นต่ำเช่นเจ้าบังอาจเกินไปแล้ว!”“กงกงตะโกนมากๆ เจ็บคอหรือไม่” นางหันไปถามขันทีคนสนิทของฮ่องเต้“เจ้า!”ฮ่องเต้เดินอ้อมมาด้านหน้า ยืนมองนางด้วยสายตาหยั่งเชิง “ไม่กลัวสักนิด? หายาก”“หลังเหตุการณ์ภายในไม่กี่วันผันผ่าน คิดว่าคนทั่วไปจากที่กลัวก็คงไม่กลัวแล้วเพคะ เดิมทีผู้คนก็อดอยากดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดอยู่แล้ว หากสิ่งที่คาดหวังว่าสามารถปกป้องคน

ท่านยายเสียนกับเสียนจิงเดินออกมาเพราะเสียงทะเลาะกันของคนทั้งสอง“เซี่ยฉิงเจ้าเพิ่งมาถึงเมืองหลวงจึงยังไม่รู้ ไม่ว่าผู้ใดพยายามเข้าใกล้อาจารย์เยียนล้วนไม่มีใครตายดี เจ้าไม่สังเกตหรือว่าข้างกายเขาไม่มีใครสักคน ไม่มีสหายสนิท ไม่มีใครไปมาหาสู่ ที่เป็นเช่นนั้นเพราะมีเหตุผล ตระกูลเยียนของเขาเดิมทีเป็นถึงอวี้กั๋วกงที่มีอำนาจล้นฟ้า และเพราะเป็นเช่นนั้นการแก่งแย่งตำแหน่งซื่อจื่อจึงยิ่งน่ากลัว เขาเคยเป็นถึงอวี้กั๋วกงซื่อจื่อที่มีอนาคต ทว่าตอนนี้ตกต่ำลงมาเป็นเพียงปราชญ์ เจ้ารู้หรือไม่ว่าแท้ที่จริงเป็นมารดาของเขาเองที่ทำให้เขาตกต่ำเช่นนี้ ลือกันว่านางนั่นแหละที่วางยาพิษบุตรชายคนโต เพียงเพื่อให้บุตรชายคนรองได้เป็นซื่อจื่อ หากนางรู้ว่าเจ้าเข้าใกล้อาจารย์เยียน เช่นนั้นเจ้าก็ตกอยู่ในอันตรายแล้ว!!”“เจ้าพูดจบแล้วหรือยัง ปราชญ์ก็ดี อวี้กั๋วกงก็ดี จะมารดาของเขาก็ช่าง เจ้าบอกข้าแล้วได้ประโยชน์อะไร หากไม่อยากให้ข้ายุ่งวุ่นวายที่เมืองหลวง เช่นนั้นเขียนหนังสือหย่ามาข้าจะพาท่านยายเสียนกับจิงจิงจากไปทันที”ท่านยายเสียนได้ยินก็ส่ายหน้าถอนหายใจเดินกลับเข้าห้อง เสียนจิงมองนางสลับกับมองเสียนอวิ๋น ทว่าเสียนอวิ๋นกล

“เจ้าจะไปเข้าใจอะไร ข้าจะทำอย่างไรกับบุตรชายก็เป็นเรื่องของข้า ไม่จำเป็นที่เจ้าจะมาสอดปาก หากไร้ประโยชน์ทำคุณไม่ได้ ทำอย่างไรกับเขาก็เป็นสิทธิ์ของข้า ข้าเป็นคนให้กำเนิดเขา...”หญิงสาวเหลืออดจึงตัดบท “ท่านเคยถามเขาแล้วหรือยังว่าเขาอยากเกิดมาเป็นบุตรชายของท่านหรือไม่”“อะ...อะไรนะ”“เขามีทางเลือกหรือไม่?!” หญิงสาวไม่อยากจะเชื่อว่ามีมารดาเช่นนี้อยู่ “ตอนที่พวกท่านให้กำเนิดเขา เคยถามว่าเขาอยากเกิดมาหรือไม่ มีทางเลือกให้เขาหรือไม่ เขาอยากเป็นบุตรชายของจวนอวี้กั๋วกง อยากเกิดเป็นบุตรขอทาน หรืออยากเกิดเป็นบุตรชายของท่านป้าร้านบะหมี่ข้างทาง? เขาเลือกไม่ได้ด้วยซ้ำ... บิดามารดาเลือกได้ที่จะให้กำเนิด ทว่าบุตรกลับเลือกไม่ได้ว่าจะให้ใครเป็นบิดามารดา ควบคุมได้ก็ใช้ประโยชน์ ควบคุมไม่ได้ก็ทิ้งขว้างฆ่าแกงกันโดยไร้ซึ่งความปรานี เพียงเพราะท่านอุ้มท้องและให้กำเนิดเขา นั่นไม่ได้หมายความว่าท่านเหมาะสมจะเป็นมารดาของเขา ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเยียนหลันเฟิงจึงกีดกันคนทั้งโลกจากตัวเอง เขาไม่เคยไว้ใจผู้ใดอย่างแท้จริง ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ ปราชญ์หลวงผู้สูงส่ง? ยอดคน? ก็แค่บุรุษที่เดียวดายที่สุดในโลก บุรุษที่น

“เจ้าทำอะไรลงไป!! เจ้าอยู่เป็นปราชญ์ก็ดีอยู่แล้วมิใช่หรือ! เหตุใดเข้าไปพัวพันกับคดีที่ปิดไปแล้ว!!”เซี่ยฉิงชะงักหยุดเดิน นางแอบมองผ่านพุ่มดอกจื่อจิง ได้ยินเสียงเดือดดาลของอวี้กั๋วกงฮูหยินชัดเจน“ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว เจ้าปล่อยผ่านไปไม่ได้เลยหรือ ทุกคนเกือบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำ เหตุใดต้องร่วมมือคนนอกขุดคุ้ยมันขึ้นมาอีก เจ้าทำเช่นนี้อยากให้ตระกูลเยียนล่มสลาย อยากเห็นมารดาเช่นข้า รวมไปถึงน้องสาวน้องชายของเจ้าตายไปต่อหน้าต่อตาหรือ”เยียนหลันเฟิงหัวเราะ “อวี้กั๋วกงฮูหยิน ดึกมากแล้วท่านกลับไปเถิด จวนปราชญ์ของข้าทั้งเล็กทั้งคับแคบ ไม่อาจต้อนรับท่านอย่างเหมาะสมได้”“เจ้า!! เจ้าก็อยู่ของเจ้าดีๆ มาตั้งนาน พอไปคบหากับคนชั้นต่ำ เจ้ากลับเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ เยียนหลันเฟิงเจ้าบอกข้ามา สตรีชั้นต่ำนั่นทำอะไรกับเจ้ากันแน่ หรือนางใช้คุณไสยเวทมนต์ใดกับเจ้า เจ้าจึงไม่เห็นแก่สายเลือดเดียวกัน แต่กลับไปช่วยเสียนอวิ๋นผู้นั้นเล่นงานข้า!”“สายเลือดเดียวกัน?” เยียนหลันเฟิงเสียงเย็นเยียบ นี่เป็นครั้งแรกที่นางเคยได้ยิน “เกรงว่าอวี้กั๋วกงฮูหยินจะเข้าใจผิดแล้ว เดิมทีข้าก็ตัวคนเดียว ไม่มีมารดา ยิ่งไม่มีพี่น้องสายเลือดเดี