All Chapters of สตรีที่รอหนังสือหย่าเช่นข้า ไม่จำเป็นต้องงอนง้อบุรุษ!!: Chapter 51 - Chapter 58

นางยิ้มเพราะรู้ว่าคำถามนี้ไม่ได้หวังดี “ฆ่าคน” นางกล่าวด้วยรอยยิ้ม ทำให้ทุกคนสะดุ้งด้วยความตกใจ“บังอาจนัก!”เฮ้อ...คำนี้อีกแล้ว หญิงสาวหันกลับไปมองไทเฮา “เจ้าบอกว่าเจ้าถนัดในการฆ่าคน?”นางหัวเราะ “ไม่นับว่าถนัดเพคะ แต่หากจะบอกถนัดเรื่องการอารักขา หม่อมฉันไม่ใช่องครักษ์ ไม่เคยเข้ารับการคัดเลือก”“เจ้าบอกว่าทำสิ่งที่ถนัด”“เพคะ”“หม่อมฉันพูดว่าทำสิ่งที่ถนัดเพื่อบ้านเมืองเพคะ วันนั้นหม่อมฉันอยู่ในท้องพระโรง ก็เพื่อมองหารังสีเข่นฆ่า ดังนั้นจึงจอบฮูหยินท่านนี้ว่าถนัดการฆ่า คนเรามีความถนัดหลายแบบ ลงมือเองกับมองเห็นแววตาของการฆ่าสังหาร ฮูหยินมาจากจวนแม่ทัพ น่าจะเห็นโลกมามากกว่าหม่อมฉัน ดังนั้นน่าจะเข้าใจว่ารังสีเข่นฆ่าคืออะไรกระมัง”ไทเฮามองฮูหยินแม่ทัพจากนั้นหันกลับมามองนาง “ได้ยินท่านปราชญ์หลวงเอ่ยถึงเจ้า บอกว่าที่เมืองต้าเฉิงเจ้าก็เคยบุกไปช่วยคนที่ถูกโจรลักพาตัว เรื่องนี้บุตรชายเจ้ากรมลู่เองก็ยืนยัน เขาเองก็บอกว่าได้เจ้าช่วยเอาไว้”“ไม่กล้ารับความดีความชอบเพคะ เพราะวันนั้นหม่อมฉันตั้งใจไปช่วยน้องสาว”“ที่ต้องพูดให้ถูกต้องคือน้องสาวอดีตสามีมิใช่หรือ” ท่านหญิงจากจวนเสี้ยนหวางกล่าวขึ้น “ไทเ

“หากสตรีนางนั้นทำผิด ก็สมควรไต่สวนฟ้องร้องให้ชัดเจน สินเดิมของนางอย่างไรก็เป็นสิ่งที่บุพการีมอบให้ บ้านสามีอย่างไรก็ไม่ควรละโมบยุ่งเกี่ยว สตรีนั้น...ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจปกป้องตัวเองมาโดยตลอด แต่งเข้าจวนสามีหากสามีรักถนอมก็นับว่าโชคดี ทว่าหากไม่นางก็ทำได้เพียงรอความสิ้นหวัง จะดีเพียงใดหากนางสามารถก้าวออกไปใช้ชีวิตของตัวเอง หาเลี้ยงปากท้องตัวเอง สามารถยืนหยัดอยู่ได้โดยไม่ต้องพึ่งพาผู้ใด แน่นอนว่า...ย่อมไม่ใช่สตรีทุกคนที่มีความคิดเช่นหม่อมฉัน แต่ข้างนอกนั่นหม่อมฉันมั่นใจว่าไม่ใช่เพียงหม่อมฉันที่เผชิญกับความไม่แน่นอนของชีวิต ทุกคนมีบุตรชาย บุตรสาว วันข้างหน้า บุตรชายบุตรสาวผู้นั้นก็จะแต่งงาน มีบุตรสาว บุตรชายต่อไป หม่อมฉันไม่ได้เรียกร้องความเท่าเทียม ทว่าอย่างน้อยขอเพียงสตรีมีทางเลือกบ้าง มีโอกาสได้มีชีวิตอิสระ มีโอกาสได้เลือกที่จะก้าวออกมาจากสถานการณ์ที่ไม่เป็นธรรม ขอทรงเมตตาเพคะ!!”นางกล่าวจบก็โขกศีรษะหมอบลงกับพื้น ฮ่องเต้เงียบงันมองนางด้วยสายตาตกตะลึง ขุนนางคนหนึ่งกำลงจะลุกขึ้นคัดค้าน ฮ่องเต้ยกมือขึ้นห้ามอีกฝ่ายทันที “เจ้ากรมคลังท่านนั่งลงเสีย”“ฝ่าบาท”“เราลั่นวาจาไปแล้ว”หญิงสาวเงยห

หญิงสาวหัวเราะด้วยความขบขัน นางกระซิบด้วยท่าทีนึกสนุก “เจ้าจะไปรู้อะไร เขาไม่ใช่ปราชญ์สิดี ขอเพียงไปจากเมืองหลวง ต่อไปให้เปิดสถานที่สอนหนังสือแล้วเก็บเงินเข้ากระเป๋า เขาสอนข้าเก็บเงินดีจะตาย”เสียนจิงเบิกตา “จริงด้วย!! บางทีอาจได้มากกว่าเป็นปราชญ์อีก!”เสียงประตูเปิดออกเยียนหลันเฟิงก้าวเข้ามา ในมือของชายหนุ่มมีเนื้อและปลาสดๆ ที่แวะซื้อมาจากตลาด “จิงจิงเองก็อยู่หรือ เจ้ากินมื้อเที่ยงหรือยัง อยู่กินมื้อเที่ยงด้วยกันแล้วข้าจะให้คนส่งเจ้ากลับจวน”“ท่านปราชญ์ ไม่สิ พี่เฟิง ท่านจะทำอะไรหรือ”“ปลานึ่งบ๊วยกับเนื้อตุ๋นกับน้ำแกงหัวปลา เจ้ากินเผ็ดไม่เก่งใช่หรือไม่ เดี๋ยวจะลดพริกลงหน่อย”“ข้าช่วยนะเจ้าคะ” เสียนจิงวิ่งเข้าไปในครัวชายหนุ่มยิ้มให้เซี่ยฉิง “หิวแล้วหรือยัง”นางส่ายหน้าเดินเข้าไปรับของในมือของเขา “ข้ากำลังวางแผนจะไปจากเมืองหลวงเดือนหน้า”“เดือนหน้า?”“ใช่แล้ว เดือนหน้าก็จะหมดสัญญาเช่า ข้าจะแวะไปบ้านเดิมก่อน จากนั้นมองหาที่ทางเพื่อปักหลัก”เขาพยักหน้าจากนั้นไม่ได้พูดอะไร ในครัวมีเสียงสวบสาบวุ่นวาย เสียนจิงวิ่งออกมากระซิบนาง “พี่ฉิงเอ๋อร์ท่านต้องจับเขาให้อยู่มือ พี่เฟิงทั้งเก่ง ทั้งหล่อ

นายกองสามคนมาหาที่หน้าบ้าน เงินที่เขากับนางได้รับล้วนมาจากแม่ทัพหยางทั้งสิ้น ด้วยอาวุธที่หญิงสาวออกแบบ กองทัพต้าเหยาต้องการเป็นอย่างมาก ค่าตอบแทนของการออกแบบอาวุธ สามารถเลี้ยงดูเขากับนางได้ไม่ลำบากค่ายาของเขาไม่น้อยนางจ่ายไปโดยไม่ลังเลของกินที่เขาต้องกิน นางไม่สนใจว่าจะแพงจะถูกเสื้อคลุมของเขาต้องหนาต้องอุ่นหน้าหนาวเขาจะต้องไม่ออกนอกบ้าน ห้ามให้ความเย็นสะสมจนล้มป่วยเยียนหลันเฟิงเชื่อฟังนางเป็นอย่างดี ทั้งนี้ก็เพราะเขาอยากอยู่กับนางให้นานขึ้นอีกหนึ่งวัน หนึ่งเดือน หรือบางทีอาจจะหนึ่งปี“ท่านพี่ ท่านหิวแล้วหรือยัง วันนี้แม่ทัพหยางยังฝากสุรามาด้วย ข้าจะทำไก่แช่สุราให้ท่าน”เขาอมยิ้มมองนางที่ยิ้มหน้าบาน “ก็แค่สุราตื่นเต้นอะไรไ“ไม่ใช่แค่สุรา แต่นี่สุราหลินจือหมักดีต่อสุขภาพของท่าน แต่ว่าท่านดื่มไม่ได้แรงเกินไป ข้าทำไก่แช่สุราให้ท่านแทน”ดูนางสิ... ด้านนอกมีเสียงตะโกนเรียก...อีกแล้ว “เยียนฮูหยินอยู่หรือไม่”“อยู่เจ้าค่ะ”“เร็วเข้าหลานชายท่านลุงเสิ่นโดนหมูป่าทำร้าย แผลบาดลึกเป็นทางยาว ท่านหมอไม่อยู่ ได้ยินมาว่าเจ้าทำแผลเย็บแผลได้ ช่วยไปดูหน่อยได้หรือไม่”หญิงสาวเดินออกมาจากในครัว นางเงย