All Chapters of สตรีที่รอหนังสือหย่าเช่นข้า ไม่จำเป็นต้องงอนง้อบุรุษ!!: Chapter 21 - Chapter 30

ล่วงเข้าตอนบ่ายไข้เขาจงเริ่มลดลงบ้าง ตอนนั้นเองที่อวี้จือมาถึง เขารีบร้อนพาท่านหมอมาด้วย ราวกับว่ารู้ตั้งแต่แรกว่าเยียนหลันเฟิงจะมาที่นี่“ข้าพบท่านยายเสียนข้างนอก”นางพยักหน้าถอนหายใจกับเทพแห่งหายนะทั้งสอง “ข้าก็ว่าไม่เคยเป็นหนี้พวกท่าน เหตุใดข้าต้องพบเจอแต่เรื่องที่อาจจะเดือดร้อนได้นะ”ท่านหมอมองนางด้วยท่าทีลังเล “แม่นางท่านนี้”“เรียกนางว่าฮูหยิน นางแต่งงานกับพี่ชายของข้าแล้ว นางคือพี่สะใภ้ของข้า!” เสียนจิงถลึงตามองท่านหมอ แม้กลัวอวี้จือแต่ก็แสดงออกชัดว่าไม่ชอบอีกฝ่าย“อ้อ...เอ่อ ฮูหยินท่านนี้ ข้าขอรบกวนถาม แผลนี้หมอท่านใดเป็นคนรักษาหรือ”นางกลอกตา “ข้าเอง”“ท่านหรือ?! ท่านทำอย่างไรหรือ ข้าหมายถึง...”“แผลใกล้หัวใจมาก แต่ก็ไม่โดนจุดอันตราย ข้ากรีดปากแผลแล้วดึงลูกดอกออก ทำความสะอาดด้วยสุรา น้ำร้อน แล้วเย็บ จากนั้นก็ห้ามเลือดด้วย...เจียงหวง”“เจียงหวง!!”“อืม ที่นี่ไม่มียา ดึกมากแล้วตอนที่เขามาถึง ออกไปกลางดึกวิ่งไปซื้อยาคนได้ตายก่อน” นางกล่าวเสียงเรียบท่านหมอพยักหน้ามองไปยังเยียนหลันเฟิงบนเตียง “นับว่า...นายท่านโชคดีมาก ตอนนี้ไข้ก็ลดแล้ว ข้า...จะเขียนใบสั่งยาให้”ดูเหมือนอวี้จือเพิ

“ราชสำนักเป็นอย่างไรเขาน่าจะรู้ดี แม้เพิ่งมาเมืองหลวงและได้รับตำแหน่ง แต่คนอย่างเสียนอวิ๋นมิใช่คนโง่ ในเมื่อเขากล้าเข้าใกล้อัครมหาเสนาบดี ย่อมต้องตระหนักดีว่าตัวเองกำลังเจอกับอะไร เขาซ่อนคนเอาไว้ไม่ยอมเปิดเผยตัว นั่นแสดงให้เห็นว่าเขาตระหนักถึงอันตรายรอบด้าน วางใจเถิด ระหว่างนี้เขาย่อมไม่กล้าพูด หรือบางทีเขาอาจไม่พูดอะไรเลยไม่ว่าจะตอนนี้หรือต่อไป”ดูจากที่ทะเลาะกันเช่นนี้ เกรงว่าเสียนอวิ๋นคงรักหน้าอยู่พอสมควร หากพูดไปแล้วทำลายชื่อเสียงของทั้งตัวเองและฮูหยินในนาม เช่นนั้นย่อมเป็นเรื่องที่โง่งมยิ่งวันต่อมา...เขาขยับตัวได้บ้างแล้ว หายไปจากจวนหลายวันย่อมมีคนสังเกตเห็น ขณะกำลังจะจากไปท่านยายเสียนก็เข้ามากล่าวลา เขาขอบคุณอีกฝ่ายที่ดูแลและไม่ถามให้ลำบากใจท่านยายเสียนนำชุดที่ซักสะอาดแล้วมาให้ นางรั้งอยู่ในห้องช่วยดูแลทุกอย่างจนคนของเขานำเกี้ยวเข้ามา ตอนนั้นเองที่เขาลุกจากเตียง กล่องไม้ที่วางอยู่เหนือขอบหัวเตียงก็หล่นลง ของที่อยู่ในนั้นตกกระจาย มีทั้งตั๋วเงิน เงินที่แลกเอาไว้พร้อมใช้ และกระดาษที่พับเรียบร้อยนั่นคงจะเป็นของส่วนตัวของเซี่ยฉิง ท่านยายเสียนเป็นคนเก็บ ด้วยความสงสัยนางเปิดกระดาษที

“เสียนอวิ๋น หย่าขาดกันแล้วเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องของข้า ข้าดูแลตัวเองได้ ดูแลอาหลิงได้ เจ้าเพียงกังวลเรื่องท่านยายและเสียนจิงก็พอ ข้าขอเพียงได้อิสระกลับคืนมา เท่านั้นจริงๆ”“อิสระ? สิ่งที่เจ้าว่ามันมีอยู่จริงๆ หรือ ไปจากที่นี่ ไปจากข้า ไปจากท่านยายกับจิงจิง เจ้าก็จะยังถูกผูกมัดด้วยสิ่งอื่นอยู่ดี”“ใช่ แต่ชีวิตจะเป็นของข้าอย่างแท้จริง เมื่อก่อนข้าเป็นสตรีที่ยังไม่ออกเรือน จะออกจากจวนยังยากเย็นยิ่งนัก ออกเรือนแล้วได้สินเดิมมา แต่ก็ถูกผูกมัดด้วยสัญญาแต่งงาน ผูกมัดด้วยคำโกหกของข้ากับเจ้า ต้องแบกรับความรู้สึกผิดต่อท่านยาย ต่อจิงจิง ตอนนี้พวกนางรู้ความจริงแล้ว ข้าพบว่าตัวเองโล่งอกยิ่ง หลังจากนี้หากหย่าขาด ข้าจึงจะเป็นอิสระอย่างแท้จริง เจ้าย่อมเข้าใจดี”เขาชะงัก... “แล้วหากว่า...หากว่าข้าทำไม่สำเร็จ เจ้ายินดีดูแลปกป้องท่านยายกับจิงจิงต่อไปหรือไม่”“นี่เป็นเหตุผลที่เจ้าปิดบังตัวตนของพวกเขา ไม่รับพวกเขาเข้าจวนตั้งแต่แรก?”“สิ่งที่ข้าทำอยู่นั้น...อันตรายเกินไป หากพลาดพลั้งนั่นคือชีวิต”เสียนอวิ๋นเพิ่งก้าวออกมาจากประตูก็พบองครักษ์สองคนยืนรออยู่ หัวใจของเขาหล่นวูบ... “อาลักษณ์เสียน องค์หญิ

“เชิญ” คนที่พานางมาผายมือยังประตูบานหนึ่งบนชั้นสาม จบประโยคก็มีคนเปิดประตูให้ หญิงสาวสวมชุดหญิงชาวบ้านก้าวเข้าไป สาวใช้สี่คนถอยออกมา แม้แต่เสื้อผ้าของสาวใช้ยังดูดีกว่านางเสียอีก“ไร้การอบรมยิ่งนัก เข้าเฝ้าองค์หญิงยังไม่รีบคุกเข่าอีก!” สตรีอาวุโสนางหนึ่งเอ่ยขึ้นเซี่ยฉิงมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบเฉย“เจ้า! ข้าพูดกับเจ้า! คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้ ผู้นี้คือองค์หญิงหยางอิง องค์หญิงลำดับที่สี่ของแคว้นต้าเหยา”นางก็ยังยืนเฉยมองสตรีนางนั้นนิ่ง นานมากกว่าจะกวาดสายตาไปมองหญิงสาวงดงามอีกคนที่มองนางเช่นกัน“บังอาจนัก! กล้าจ้องพระพักตร์องค์หญิงเช่นนี้ได้อย่างไรกัน!” ไม่พูดเปล่ากลับก้าวเข้ามาหานางด้วยท่าทีมาดร้ายเซี่ยฉิงมองอีกฝ่ายเงื้อมือขึ้น ทว่าตอนตวัดฝ่ามือเข้ามา หญิงสาวคว้าข้อมือนั้นไว้ บิดเบาๆ ดันอีกฝ่ายให้หันหลัง “โอ้ย! เจ้าบังอาจทำร้ายข้า?! องครักษ์!”“เอาสิตะโกนเลย เรียกคนเข้ามา ข้าเองก็มีปาก หากตะโกนออกไปว่าองค์หญิงหยางอิงให้คนไปลักพาตัวข้ามาจากบ้าน ดูสิว่าคนข้างนอกนั่นจะคิดอย่างไร หรือต้าเหยาไม่มีกฎหมาย แล้วถ้าหากมีเช่นนั้นแสดงว่าองค์หญิงทรงอยู่เหนือกฎหมายที่ราชสำนักร่างขึ้น? ข้าจะได้เปิดหูเปิด

เยียนหลันเฟิงเดินลงจากบันไดหอเสวี่ยโหลว ไม่ว่าผู้ใดทักทายเขาก็ไม่หยุดเพียงก้าวฉับๆ ออกไปทันที เมื่อลงไปมาจนถึงชั้นล่าง ก็ไม่ได้เดินออกไปขึ้นรถม้าที่ประตู กลับเดินอ้อมไปด้านหลังด้วยท่าทางรีบร้อนเมื่อไปถึงด้านหลังหอเสวี่ยโหลว ในมุมมืดคนของเขายืนเฝ้าหญิงสาวที่หมดสติไป เขาสั่งให้คนนำรถม้าขับเข้ามาด้านหลัง จากนั้นพาเซี่ยฉิงออกไปจากหอเสวี่ยโหลวทันที คนขับรถม้าทำตามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “นายท่าน ตอนนี้หัวหน้าอวี้ล่อองครักษ์สามคนนั้นออกไปแล้วขอรับ”“อืม ไปส่งนางที่...เจ้า!...”เสียงของผู้เป็นนายทำให้คนขับรถม้าสงสัย “นายท่านเกิดอะไรขึ้นขอรับ”“ไม่มีอะไร ออกรถ อย่าทำตัวน่าสงสัย”“ขอรับ” เขารีบออกรถทว่าด้านในได้ยินเสียงสวบสาบ รถม้าโคลงเคลงเล็กน้อย ราวกับคนข้างในขยับหรือล้มกระแทกเยียนหลันเฟิงพยายามคว้าตัวหญิงสาว เขาได้กลิ่นกำยานลุ่มหลงบนตัวเซี่ยฉิง จากนั้นจึงเข้าใจขึ้นมาว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้อวี้จือเห็นเซี่ยฉิงเดินขึ้นไปบนชั้นสามของหอเสวี่ยโหลว หลังรายงานเยียนหลันเฟิงก็จับตาดูห้องที่นางเข้าไปตลอด กระทั่งหญิงสาวเดินโซซัดโซเซออกมาคนของชายหนุ่มพานางหลบมาด้านหลัง ทว่าระหว่างทางคนของเขาก็ถูกนา