สตรีที่รอหนังสือหย่าเช่นข้า ไม่จำเป็นต้องงอนง้อบุรุษ!!

สตรีที่รอหนังสือหย่าเช่นข้า ไม่จำเป็นต้องงอนง้อบุรุษ!!

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-21
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
10
18 Peringkat. 18 Ulasan-ulasan
58Bab
13.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

นักฆ่าอย่าง ‘เซี่ยฉิง’ ตื่นขึ้นมาในร่างของสตรีนามเดียวกัน อีกทั้งนางยังมีสัญญาแต่งงานที่รอวันหย่าขาด! จากสตรีเห็นแก่ตัวไม่รักใครนอกจากตัวเอง นางกลายเป็นสตรีที่ทำให้สตรีด้วยกันลุกขึ้นมาสู้เพื่อตัวเอง จากความเหลื่อมล้ำไม่เท่าเทียม นางทำให้สตรีแคว้นต้าเหยาไม่หวาดกลัวที่จะถูกสามีทอดทิ้ง บุรุษที่เข้ามาพัวพันล้วนถูกความกล้าหาญของนางดึงดูด บุรุษหนึ่งผูกมัดด้วยการแต่งงาน อีกบุรุษสั่นคลอนหัวใจเยือกเย็นราบเรียบ ทว่าเขากลับคล้ายอายุสั้นเหลือเกิน อิสระที่นางโหยหาถูก ‘เยียนหลันเฟิง’ ทำให้หวั่นไหว การผูกมัดที่นางเคยดิ้นรนให้ตัวเองหลุดพ้น ถูกเขาทำให้เปลี่ยนความคิด การปกป้อง ยืนเคียงข้าง และรักใครสักคนอย่างไร้เหตุผล บางครั้งก็เป็นความรู้สึกที่ไม่เลวเลย...

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1.1

“Why aren’t you here yet, Leon?”

Her voice carried a mix of irritation and worry through the phone.

Leonard Ashcroft let out a small smile, his breath slightly uneven as he wedged his phone between his ear and shoulder while opening his car door.

“Traffic’s completely jammed,” he replied, glancing ahead. A long line of vehicles was at a standstill along one of London’s busiest streets. The city lights had begun to flicker on, reflecting against the rain-slick asphalt. “A truck overturned. I won’t make it on time.”

On the other end, Arabella Whitmore fell silent for a moment.

“It’s our wedding anniversary, Leon.”

Her tone shifted—softer, deeper.

And for some reason… it made Leonard’s chest tighten.

“I know,” he said quickly. “That’s why I’m getting out of the car now. I’ll run.”

“You’re serious?”

“I’m not going to make you wait alone tonight.”

There was a pause.

Then Arabella’s soft laughter came through—warm, full of love.

“I’m already in front of the restaurant. Don’t fall on your way just trying to look romantic.”

Leonard chuckled. “I’m an athlete, Bella.”

“You’re a businessman who spends too much time sitting in expensive leather chairs.”

“Not tonight.”

He ended the call before Arabella could respond.

The night air hit him immediately as he stepped out of the car—cold, sharp, but refreshing.

Leonard shrugged off his suit jacket, draping it over his arm, then began to run.

His strides were steady as he moved along the crowded sidewalk. People passed by—some seeking shelter, others rushing home. But for Leonard, the world seemed to narrow into a single destination—

Arabella.

She had waited for him for three years.

Three years of marriage.

Three years of trying.

Three years of hoping.

And finally… tonight was different.

A faint smile touched Leonard’s lips as his thoughts drifted to Arabella’s now-rounded belly.

Eight months.

Just a matter of time.

He quickened his pace.

His heart pounded faster—not from exhaustion, but from anticipation.

As he rounded the final corner, he saw her immediately.

Arabella stood in front of an elegant restaurant, warm light spilling through the large glass windows behind her. Her long dress flowed softly, framing her pregnant figure. Her hair was neatly styled, her face radiant despite the fatigue.

Beautiful.

Always beautiful.

As if sensing his presence, Arabella turned.

And the moment their eyes met—

She smiled.

Then she lifted her hand in a small wave.

That simple gesture felt like home.

Leonard smiled back, raising his hand in return as he picked up his pace, nearing the edge of the street.

He only needed to cross.

Just a few more steps.

But at the same moment—

Arabella’s smile faded.

Her eyes widened.

“Leon—!”

Her voice was cut off by the roar of an engine.

A car sped in from the right, far too fast for a street like this. Its headlights blazed, reflecting off the wet road.

Leonard didn’t see it.

He was too focused on Arabella.

Too close to his destination.

And too late to realize the danger.

Arabella moved first.

“Stop!”

Without thinking, she ran.

Fast.

Faster than someone eight months pregnant ever should.

“Leon, stop!”

Leonard finally turned—

But not toward the car.

Toward Arabella, who was running straight at him.

And in a single second that felt like eternity—

Everything happened at once.

The screech of brakes.

A scream.

A violent impact.

Arabella’s body was thrown.

Time seemed to stop.

Leonard froze.

The world fell silent.

All he could see—

Was her.

The woman who had just been standing there, smiling, waiting for him.

Now lying in the middle of the road.

Motionless.

Blood spreading across the asphalt.

“…Bella?” Leonard’s voice broke. His legs moved on their own.

He ran.

Dropping to his knees beside her, his hands trembling as they reached for her face—

And his breath caught.

Her face…

Was shattered.

“No… no, no, no—”

He pulled her into his arms, not caring about the blood soaking into his shirt.

“Bella, listen to me. Open your eyes. Come on… come on…”

No response.

Only the faintest breath.

Barely there.

People began to gather. Panic filled the air. Sirens wailed in the distance.

But Leonard heard nothing except the frantic pounding of his own heart.

“Ambulance!” someone shouted.

Leonard lowered his head, pressing his forehead against Arabella’s.

“You can’t leave,” he whispered, his voice trembling. “Do you hear me? You can’t—”

His words broke off.

His hand slowly moved… to her stomach.

Still.

Fear.

Hope.

“…The baby,” he murmured. “Bella… the baby…”

No movement.

No answer.

Leonard Ashcroft was utterly helpless.

At the hospital.

Harsh white lights. The sharp scent of antiseptic filled the air. Doctors’ footsteps echoed rapidly along the corridor.

Leonard stood outside the operating room, his face pale, his hands still stained with blood he hadn’t fully washed away.

Time moved slowly.

Too slowly.

The door opened.

A doctor stepped out, his expression grave.

“Mr. Ashcroft?”

Leonard immediately stepped forward. “My wife—”

“Your wife is in critical condition.”

The world seemed to collapse.

“But…” the doctor continued, “we were able to save the baby.”

Leonard fell silent.

Only one question escaped his lips—

“Is it… a boy or a girl?”

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasanLebih banyak

Aran K.
Aran K.
เรื่องนี้สนุกตั้งแต่เริ่มเรื่องเลย ไม่เสียใจขอบอก
2026-06-14 21:09:25
0
0
อ้วนพีจริง ๆ นะ
อ้วนพีจริง ๆ นะ
พระนางน่ารัก
2026-05-07 15:13:27
1
0
Alisa Shorty
Alisa Shorty
ดี ให้รางวัล
2026-04-24 00:36:04
2
0
Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
ชอบคะนางเอกเก่งฉลาด ไม่ต้องพึ่งมิติ ชอบความอ่อนแอของพระเอกที่ต้องการให้ปกป้อง 555
2026-04-18 05:32:27
3
0
Pat M.
Pat M.
สนุกมากกก นางเอกเก่งสุดๆๆๆ สงสารชีวิตพระเอก แต่จบแฮปปี้เอนดิ้งนะ
2026-04-10 17:51:50
2
0
58 Bab
บทที่ 1.1
โลกมนุษย์...ท่ามกลางความขัดแย้ง ความชิงชัง ความละโมบ ความโสมม เข่นฆ่ากันเองเพื่อผลประโยชน์ วิวัฒนาการที่ทำให้จิตใจเสื่อมโทรม ไร้เมตตา ไร้คุณธรรม โลกซึ่งไม่มีที่ว่างให้กับผู้ที่อ่อนแอ โลกซึ่งไม่ว่าเมื่อไรก็ต้องระมัดระวังตัว เพราะหากพลาดพลั้งนั่นหมายถึงชีวิตกฎหมาย...ไร้ประโยชน์ความเมตตา...ไร้ค่าความแข็งแกร่ง เด็ดขาด โหดเหี้ยมสิจึงจะช่วยต่อลมหายใจให้มีชีวิตรอดเซี่ยฉิง...ว่ายเวียนอยู่ในวงการนักฆ่ามานานแสนนาน เข่นฆ่าผู้คนเพื่อแลกกับความอยู่รอด หลบเร้นเมื่อถูกตามล่า หายตัวเข้าไปในเงามืด เมื่อถูกกฎหมายคืบคลานเข้าใกล้สิ่งที่หญิงสาวถนัดที่สุดคือการกลมกลืนกับผู้คน สถานที่ รวมไปถึงการเสแสร้ง แกล้งทำ ปลอมตัว ทว่าในยามที่ต้องออกปฏิบัติการ หญิงสาวกลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนชีวิตตลอดยี่สิบปีที่ผันผ่าน เข่นฆ่าผู้คนตามใบสั่งมาแล้วนับไม่ถ้วน เป็นหนึ่งในสิบนักฆ่าที่ไม่เคยพลาด ไม่เคยถูกจับ ไม่มีใครล่วงรู้ถึงตัวตนที่แท้จริง ใบหน้าที่ถูกปกปิด แม้แต่คนว่างจ้างก็ยังไม่เคยเห็น ชื่อเสียงของความเลือดเย็นอันเลื่องชื่อ สุดยอดนักฆ่าที่...ไร้จุดอ่อนโดยสิ้นเชิงร่างอรชรในชุดสีดำแนบเนื้อ เส้นผมยาวที่รวมมัดยกสูง เรี
Baca selengkapnya
บทที่ 1.2
เซี่ยฉิงสอดแขนเกี่ยวหลังคอเด็กคนนั้นจากด้านหลัง พยุงให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นเหนือผิวน้ำ กระแสน้ำที่ไหลเชี่ยวทำให้ไม่อาจว่ายขึ้นฝั่ง ท่อนไม้ขนาดใหญ่ลอยตรงเขามา“กลั้นหายใจ!!” เซี่ยฉิงตะโกนจากนั้นกดเด็กสาวลงใต้น้ำจากนั้นทั้งสองก็ผุดขึ้นอีกฟาก ไม่ได้โดนไม้ท่อนนั้นฟาดเข้า“พี่สะใภ้ ท่านยายเล่า?! ท่านยาย! ท่านยาย!”หญิงสาวไม่ได้ตอบ ไม่ได้คิดสักนิดว่าอีกฝ่ายกำลังพูดกับตน กระทั่ง... “จิงจิง! ฉิงเอ๋อร์!”ท่อนไม้ท่อนหนึ่งกำลังพุ่งเข้ามา ท่านยายคนหนึ่งเกาะมันเอาไว้ “ท่านยาย!! ท่านยายข้าอยู่นี่!! พี่สะใภ้ช่วยท่านยายด้วย!”เซี่ยฉิงขมวดคิ้วทว่าก็พยายามเล็งไม้ท่อนนั้น “เกาะเอาไว้!” หญิงสาวตะโกนจากนั้นโยนเด็กสาวเข้าไปหาท่านยาย มืออีกข้างคว้าท่อนไม้แน่นทั้งสาม...เกาะท่อนไม้และไหลไปตามกระแสน้ำซึ่งพัดพาไปอย่างไร้ที่สิ้นสุด ผู้คนกรีดร้อง เสียงร่ำไห้ด้วยความหวาดกลัว เสียงก่นด่า เสียงร้องเรียกหากันและกันเซ็งแซ่ขณะที่คิดว่าไม่เป็นอะไรแล้ว ไม้อีกท่อนกลับพุ่งเข้ามากระแทกไม้ที่ทั้งสามเกาะอยู่ เซี่ยฉิงมือหนึ่งคว้าท่านยาย อีกมือคว้าเด็กสาว จากนั้นก็ดำลงไปในน้ำอีกครั้ง พยายามตะกายออกมาให้ห่าง กระทั่งกระแสน้ำหมุนว
Baca selengkapnya
บทที่ 1.3
รัชศกอี๋หลงปีที่สิบสามเขื่อนซานสือแตก น้ำท่วมเมืองต้าเฉิงจนจมใต้บาดาล ผู้คนล้มตาย สูญหาย พืชพรรณขาดแคลนทำให้ประชาชนอดอยากนอกจากนั้นยังเริ่มเกิดโรคระบาดในพื้นที่น้ำท่วม ทางการสั่งอพยพ สั่งตรวจสอบ แยกผู้คนที่ติดโรคระบาด จากนั้นจึงปิดเมืองต้าเฉิงห้ามผู้ใดเข้าออกทางเดินที่มีผู้คนมากมายกำลังอพยพ เซี่ยซีจูงม้าเทียมเกวียนซึ่งมีหลังคาโค้งไว้หลบแดดหลบฝน มองผู้คนมากมายที่เดินเท้า นางดึงม้าให้หยุดเมื่อท่านยายเสียนส่งเสียงเรียกเมื่อสิบวันก่อนเซี่ยซีตกลงไปในแม่น้ำขณะทำภารกิจ พริบตาเดียวก็พบว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในร่างของสตรีที่ทั้งชื่อและแซ่เดียวกัน ที่สำคัญสตรีนางนี้ยังแต่งงานแล้ว ตอนนี้สามีของอีกฝ่ายรั้งอยู่ที่เมืองหลวง กำลังเข้าร่วมการสอบขุนนางเบื้องหลังการแต่งงานครั้งนี้มีเพียงเซี่ยฉิงและสามีเท่านั้นที่รู้ความจริง ข้อตกลงการแต่งงานคือ...เขาแต่งกับนางเพื่อให้นางรักษาสินเดิมของมารดา จากนั้นพานางออกมาจากตระกูลเซี่ยต่อมาหลังบิดาของหญิงสาวสิ้นใจเขาออกเดินทางไปเข้าสอบ นางรั้งอยู่ดูแลท่านยายและน้องสาวของอีกฝ่ายตระกูลเซี่ยกำลังจะล่มสลาย การค้าขาดทุนเหล่าญาติแตกแยกไม่สามัคคี นายท่านเซี่ยมีบุตรสาวคน
Baca selengkapnya
บทที่ 1.4
ท่านยายเสียนมองตามสายตาของหญิงสาว “มีอะไรหรือ”นางสบตากับท่านยายเสียน “หากม้าตื่นแล้วพวกท่านยังอยู่บนนั้นจะอันตรายเกินไป”ท่านยายเสียนดูแล้วแม้ชราแต่นางไม่ได้โง่ เมื่อมองไปรอบๆ ถนนที่ถูกป่าสนโอบล้อมนี้กลับเงียบงันเกินไปไม่มีแม้แต่เสียงนกร้อง “จิงจิงพวกเราลงเดินยืดเส้นยืดสายหน่อยเถิด”เซี่ยฉิงจูงม้าแหวกคนเดินเท้าออกมาข้างทาง ทุกคนไม่ได้สงสัยเพราะหากอยากพักก็จะมีคนแยกออกมาริมถนนเพิ่งผูกม้ากับต้นไม้เสียงบางอย่างก็แหวกอากาศเข้ามา โชคดีที่ท่านยายกับเสียนจิงลงจากรถม้าแล้ว เพราะเจ้าม้าตื่นตกใจยกสองข้าหน้าขึ้นส่งเสียงร้องดังลั่นเสียงกรีดร้องของผู้คนดังขึ้นจากเบื้องหน้า หญิงสาวคว้าห่อผ้าของตน ของท่านยาย จากนั้นพาทั้งสองหลบจากม้าเทียมเกวียนนั่งลงที่ใต้พุ่มไม้หนา มองกลุ่มโจรที่ปะทะกับเจ้าหน้าที่มือปราบเสียงฝีเท้าสับสน ผู้คนวิ่งวุ่นแตกตื่น บ้างล้ม บ้างเหยียบกันเอง บ้างถูกธนูของโจรที่ยิงมาแบบสุ่มๆ หญิงสาวกดศีรษะของเสียนจิงลง ท่านยายเองก็กอดเด็กสาวแน่น “พี่สะใภ้ พวกเรา...ไม่หนีหรือ” เด็กสาวถามพร้อมกับมองชาวบ้านที่วิ่งเข้าไปในป่า“รอก่อน” หญิงสาวมองความวุ่นวายตรงหน้า “ไปตอนนี้ไม่ได้ท่านยายอาจถูกช
Baca selengkapnya
บทที่ 1.5
เซี่ยฉิง...ลุกขึ้นยืนจากนั้นมองไปยังโจรที่ถูกสังหารซึ่งนอนอยู่ไม่ไกล นางลงมือถอดเสื้อผ้าของอีกฝ่าย เจ้าหน้าที่มือปราบมองนางด้วยสายตาตกตะลึง“เจ้าจะทำอะไร”“ข้าจะไปพาจิงจิงกลับมา”ทุกคนเลิกคิ้วมองนางราวกับนางเพิ่งกล่าวถึงเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ “รอยเท้าม้ายังใหม่แกะรอยได้ไม่ยาก ใช้ม้าย่อมหมายถึงมีทางเข้า อยู่บนเขาพาคนไปด้วยย่อมช้า หากตามไปตอนนี้คงทัน หากรอช้าอยู่ที่นี่รอจนพวกมันพาคนถึงรังโจรก็ยากแล้ว” พูดจบก็มองเห็นมีดสั้น นางเก็บอาวุธของโจรแล้วมองไปรอบๆ “ขอยืมรถม้าเปลี่ยนชุดได้หรือไม่” นางหันไปถามนายอำเภอ“แม่นาง...เจ้าเป็นสตรี ถ้าอย่างไร...”“ใต้เท้าข้าจะไปกับนาง เมื่อครู่ข้าเห็นนางสู้กับโจรสองคน ฟาดทีเดียว....” เขาชี้ไปยังโจรที่ถูกหญิงสาวโจมตี ล้วนเป็นจุดตายทั้งสิ้น แถมโจรสองคนนั้นนอนแน่นิ่งจนถึงตอนนี้ “เราขอเพียงอาวุธและม้า นายของข้าถูกจับไปเช่นกัน”เซี่ยฉิงเปลี่ยนชุดและเงี่ยหูฟังด้านนอก“เช่นนั้นก็ได้ ข้าจะให้คนของข้าไปด้วยสองคน แต่จะเสี่ยงเกินไปไม่ได้ ที่นี่ยังมีคนแก่และเด็กกับสตรี ข้าช่วยทุกคนไม่ได้”“ข้าเข้าใจขอรับ พวกท่านเดินทางได้เลยไม่ต้องรอ ข้ารู้เส้นทาง ช่วยคนแล้วจะตามไปทันแ
Baca selengkapnya
บทที่ 1.6
เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองนาง มือทั้งสองข้างถูกมัด น้ำตาไหลนองเต็มใบหน้าเปียกชุ่มมอมแมม “บาดเจ็บหรือไม่”เสียนจิงโผเข้ากอดนาง “พี่สะใภ้ ฮือ...ข้ากลัว”เซี่ยฉิงถึงกับล้มหงายลงไปนั่งบนพื้น สองมือลูบปลอบโยนเด็กสาว “ไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้เจ้าปลอดภัย กลับไปหาท่านยายกันเถิด นางเป็นห่วงแย่แล้ว”ตอนปลอบสายตาก็มองเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่ถูกลักพาตัวมาด้วย นางขมวดคิ้ว... กลุ่มโจรคงนึกว่าเขาเป็นสตรี บุรุษอะไรมองเผินๆ งดงามราวอิสตรีไม่ผิด!!!ผมยาวสยายยุ่งเหยิง เรือนกายสูงใหญ่ทว่าผอมราวกับคนป่วย ใบหน้าขาวซีด คิ้วเข้มเรียวยาวจรดหางตา ริมฝีปากบางรูปกระจับ จมูกโด่งคมสัน หากบอกว่าเขาเป็นสตรีปลอมตัวเป็นบุรุษก็ต้องมีคนเชื่อ ทว่านางมองปราดเดียวก็รู้ว่าเขาเป็นบุรุษ ชายมีฝีมือที่บอกว่านายถูกจับมา แท้ที่จริงก็คือคนคุ้มกันของชายหนุ่มผู้นี้เพราะต้องแข่งกับเวลาจึงไม่มีเวลาพัก ช่วยคนได้ก็ต้องรีบเผ่น ทั้งหมดเดินลงเขาพยายามเงียบเสียงและเร่งฝีเท้าตลอดการหลบหนีหญิงสาวรับรู้ถึงสายตาของคนสองคน นายกับผู้ติดตามซึ่งอาจจะมีฐานะไม่ธรรมดา เซี่ยฉิงไม่สนใจสายตาสงสัยนั้น เพราะพวกเขาเป็นเพียงคนแปลกหน้า เสียงกระซิบของคนทั้งสองแน่นอนนาง
Baca selengkapnya
บทที่ 1.7
“ไกลขนาดนี้เป็นไปไม่ได้ขอรับ”หญิงสาวยิ้มที่มุมปากจากนั้นจูงม้าเดินต่อไปเงียบๆเมื่อกลับมาถึงถนนสายหลัก การนำทางเปลี่ยนเป็นคนที่รู้ทางมากกว่า หญิงสาวหันไปมองบุรุษสองคนที่ดูสุขุมที่สุด นายกับคนติดตาม...“แม่นางเซี่ย”“พี่สะใภ้ของข้าแต่งงานแล้ว” เสียนจิงกล่าวเสียงเบา “พวกท่านต้องเรียกนางว่าเสียนฮูหยินจึงจะถูก”เซี่ยฉิงเลิกคิ้วก้มลงมองเสียนจิง ทว่านางก็ไม่ได้พูดอะไร แม้ยังมีท่าทีไม่ยอมรับ หรือไม่เต็มใจที่จะยอมรับ ทว่าการที่นางตามไปช่วยเสียนจิงกลับมา ก็ทำให้เด็กสาวสับสนและพยายามยอมรับตัวนาง ทั้งที่ก่อนหน้านี้มีอคติต่อกันมาโดยตลอดอันที่จริงก็เข้าใจได้ เพราะเซี่ยฉิงเองก็ไม่เคยดีต่อใครเลย นอกจากตัวเองก็ดูเหมือนหญิงสาวไม่เคยรักและไว้ใจผู้ใดเช่นกัน“เสียนฮูหยิน ข้าน้อยแซ่หยวน เป็นผู้คุ้มกันของคุณชาย”“ข้าแซ่ลู่ ท่านเรียกข้าว่าคุณชายลู่ก็ได้” บุรุษหนุ่มที่มีใบหน้างดงามแย้มยิ้ม “ข้ายังไม่ได้ขอบคุณท่านอย่างเป็นทางการ หากไม่ได้ท่านเกรงว่าคงตามคนที่ถูกจับไปไม่ได้ง่ายๆ ได้ยินว่าท่านมีความสามารถในการแกะรอย ขอบคุณเสียนฮูหยินจริงๆ”นางมองออกว่ากำลังถูกหยั่งเชิง “ข้าทำเพื่อช่วยน้องสาวของข้า ไม่ต้องขอบค
Baca selengkapnya
บทที่ 1.8
เยียนหลันเฟิง... อายุสิบสองสอบผ่านองครักษ์อวี่หยางส่วนพระองค์ ฮ่องเต้พระราชทานป้ายทองขั้นสี่ เป็นองครักษ์ที่ฝีมือเก่งกาจที่สุดอายุสิบสี่เข้าร่วมการสอบเคอจวี่ ได้เป็นเจี้ยหยวน[1]ที่อายุน้อยที่สุดของแคว้น อายุสิบห้าได้เป็นฮุ่ยหยวน[2]ไม่มีใครรู้ว่าเพราะเหตุใดเด็กหนุ่มอายุน้อยและอนาคตไกล เหตุใดจึงเปลี่ยนจากฝ่ายบู๊เป็นฝ่ายบุ๋น กระทั่งในวันที่เขาสอบได้ที่หนึ่งและได้เป็นจ้วงหยวนในวัยเพียงยี่สิบ ฮ่องเต้ทรงพระราชทานตำแหน่งปราชญ์หลวงแห่งแผ่นดิน มีรับสั่งให้สร้างสำนักศึกษาหลวงหย่งจง ทั้งยังให้เยียนหลันเฟิงเป็นผู้ดูแล คัดเลือก รวมไปถึงพิจารณาการรับอาจารย์เข้าสอน และบัณฑิตที่เข้าเรียนผู้คนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเยียนหลันเฟิง ทว่าตระกูลเสิ่นรู้ดีที่สุด!!ปีนั้น...อวี้กั๋วกงสิ้นใจ เดิมทีเยียนหลันเฟิงสมควรสืบทอดบรรดาศักดิ์แทนบิดา ทว่าอยู่ๆ เขากลับหายหน้าหายตาไปไม่ปรากฏตัว ฮองเฮาเกรงว่าในตระกูลเยียนจะวุ่นวายจนไม่อาจควบคุม รับสั่งให้เยียนหนานเฟิ่ง ทายาทคนที่สองของอวี้กั๋วกงขึ้นรับตำแหน่งอวี้กั๋วกงทันทีหลังจากเยียนหนานเฟิ่งรับสืบทอดตำแหน่งแล้ว จึงมีผู้ที่พบเห็นเยียนหลันเฟิง อีกทั้งยังพบว่าเขาย้ายออ
Baca selengkapnya
บทที่ 1.9
เขาส่ายหน้าห้ามไม่ให้คนของตัวเองพูด ทว่าสายตากลับพิจารณาหญิงสาวด้วยท่าทางสนอกสนใจ หญิงสาวบอบบางเรือนร่างเล็กอรชร ทว่าสายตากลับเยือกเย็น มั่นคง เย็นชา ท่วงท่าการเดินเหินเต็มไปด้วยความหนักแน่น แม้ถูกมองก็ยังคงสีหน้าเรียบเฉย แม้ถูกสงสัยก็ยังไม่พยายามอธิบาย ไม่พูดมาก แม้หวาดระแวงทว่าก็ยังเฉยชา ราวกับมั่นใจว่าสามารถรับมือเพิ่งสังหารคนมากกว่าสิบคน ทว่านางกลับยังคงสุขุมเยือกเย็นถึงเพียงนี้... คนเช่นนี้เขาเคยเห็นมาก่อน อีกฝ่ายไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นนักฆ่าที่เขาเคยจับได้ตอนกำลังออกรบ!!เสิ่นเหยียนกลับไปสมทบกับผู้เป็นอาจารย์ ทว่าเพิ่งพบหน้าหญิงสาวกลับคว้าลูกธนูจากนั้นง้างยิงอย่างรวดเร็ว ทิศทางของลูกธนูนั้นพุ่งไปยังหินก้อนใหญ่สูงขึ้นไปเหนือเนินเขา เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น หญิงสาวมองเสิ่นเหยียน “มิใช่อยากได้เชลยไว้สอบสวนเพื่อหาแหล่งกบดาน?”เขาเลิกคิ้วมองนางจากนั้นเงยหน้าขึ้นมองจุดที่นางยิง“วางใจได้ครั้งนี้เขาไม่ตาย” นางตอบจากนั้นมองไปรอบๆ “ฝนจะตกแล้ว”เสิ่นเหยียนสบตากับผู้เป็นอาจารย์ แววประหลาดใจของอีกฝ่ายทำให้เขาจนใจ ด้วยเขาเองก็ไม่รู้ว่าเพิ่งเก็บตัวอะไรกลับมาด้วย คิดผิดหรือคิดถูกที่พานา
Baca selengkapnya
บทที่ 1.10
“มีอะไรหรือ”“เมื่อครู่ข้าน้อยเห็นคุณชายท่านหนึ่งกับคนคุ้มกัน ทั้งสองเข้าไปหาเสียนฮูหยิน คราแรกไม่มั่นใจกระทั่งเห็นป้านหยกที่เขามอบให้เสียนฮูหยิน เขาก็คือคุณชายลู่กับผู้คุ้มกันหยวนขอรับ”“ลู่เสวี่ย?”“ขอรับ เขาก็คือสหายขององค์ชายเก้าผู้นั้น ได้ยินมาว่าระหว่างทางเสียนฮูหยินช่วยเขากับเอาไว้ ดังนั้นเขาจึงเข้าป้อมทหารได้อย่างปลอดภัย”“คนขององค์ชายเก้ามาทำอะไรที่นี่?” อวี้จือพึมพำ“ปิดเรื่องนี้เอาไว้ บอกคนของเราห้ามแพร่งพราย”“ขอรับท่านปราชญ์”“อาจารย์คิดเห็นอย่างไรขอรับ”“ในเมื่อฐานะของนางยืนยันแล้ว เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องขุดคุ้ย เพียงให้คนจับตาดูอยู่ห่างๆ ก็พอ”ค่ายทหารแม่ทัพหยางนับว่าไม่เลวร้าย ผู้คนอาศัยอยู่ในเพิงพักแยกสตรีบุรุษ มีที่ให้นอน มีผ้าห่มให้คลายหนาว มีอาหารแจกสามมื้อ แม้ไม่ใช่อาหารเลิศรส แต่ก็ไม่ใช่โจ๊กใสอย่างที่คาด กลิ่นหอมของโจ๊กก็นับว่าเรียกน้ำย่อยได้ดีชาวบ้านช่วยงานด้วยการทำความสะอาด เข้าครัวทำอาหารแจก ตักน้ำสะอาดมาต้ม รวมไปถึงช่วยท่านหมอดูแลคน ช่วยซ่อมชุดให้เหล่าทหารในค่ายเซี่ยฉิงปรึกษากับท่านยายเสียน เพราะอีกไม่ถึงนานเสียนจิงก็จะปักปิ่น นางจะไม่ใช่เด็กสาวอีกต่อไป แต่
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status