มองดูขนมดอกกุ้ยตรงหน้า นางหยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ยัดใส่มือของเขา “กินเสีย บางครั้งความขมขื่นในชีวิตก็ทดแทนได้ด้วยของหวาน กินของหวานแล้วอารมณ์ดีขึ้น ข้าลองมาแล้วใช้ได้ผล”เขามองนางด้วยสายตาประหลาดใจ ทว่าต่อมาก็หัวเราะเสียงเบากัดขนมดอกกุ้ยที่นางส่งให้ “หวานจริงๆ” แต่น้ำเสียงของเขากลับทำให้นางรู้สึกเศร้าใจขึ้นไปอีก“เมื่อก่อนตอนที่ข้าสามารถขี่ม้ายิงธนู ข้ารู้สึกว่าข้าแข็งแกร่งมาก ข้าน่าจะอายุถึงร้อยปีได้ ตอนนี้เหลือไม่ถึงสามสิบแล้วกระมัง”นางจิบชา “พิษนั่นร้ายแรงมากเลยหรือ มิใช่ผ่านไปหลายปีแล้ว?”เขาก้มหน้าลงยิ้มด้วยรอยยิ้มซึ่งไปไม่ถึงดวงตา “เจ้าว่า...หากคนเราสามารถเลือกบิดามารดา เลือกที่จะเกิดในครรภ์ของผู้ใดก็ได้ เช่นนั้นจะเป็นเช่นไร”นางขมวดคิ้ว “คงวุ่นวายน่าดู”เขาหัวเราะ “ใช่ คงวุ่นวายมาก”นางมั่นใจว่าเรื่องในหอเสวี่ยโหลววันนั้นเขาล่วงรู้แล้ว มองคนตรงหน้ากรอกสุราเข้าปากจนหมดกา ทว่าเขายังคงนั่งหลังตรงด้วยท่วงท่าสง่างามไม่หลุดแม้แต่น้อย นางได้แต่รู้สึกเหนื่อยแทน“เยียนหลันเฟิง ท่านเคยรู้สึกเหนื่อยหรือไม่”เขาหัวเราะ...อีกแล้ว เสียงถอนหายใจดังขึ้น “ที่ถูกคือต้องถามว่ามีวันใดที่ข้าไม่รู้สึก
Read more
LOGIN
