Semua Bab โซ่รัก พันธะลวง: Bab 11 - Bab 20

“ดื่มซะหน่อยนะจ๊ะ” กลิ่นเหล้าจัดเต็มจนหยางหลินคิ้วขมวด “แต่หนูคออ่อนมากเลยนะคะ ดื่มนิดเดียวแล้วหลับไม่รู้เรื่องเลย” หยางหลินกล่าวติดตลก “ก็ดีสิจ๊ะ หลับให้สนิทตื่นมาจะได้สดชื่น นอนสักพักถ้าไม่ดีขึ้นยังไงคุณลุงกลับมาเราจะได้ไปโรงพยาบาลกัน” สวีลั่วเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาบนผนัง มันบอกเวลาบ่ายสอง ในใจคิดจะโทรหาลูกชายคนเล็กก่อนเผื่อมีอะไรฉุกเฉิน “ดูสิคะเลยงานกร่อยเลย ตั้งใจจะจัดงานวันเกิดเซอร์ไพร์สพี่อวิ๋นแท้ๆ กลับมาเซอไพร์สเพราะหนูมาไม่สบายซะงั้น” หยางหลินจิบยาเข้าไปแล้วตาโต “ว้าวอร่อยแฮะ ไม่ยักกะมีกลิ่นเหล้าเลย หวานหอมเหมือนน้ำผลไม้” หยางหลินยิ้มออกมา“เห็นไหมป้าบอกแล้วว่ากินง่าย งั้นดื่มให้หมดถ้วยแล้วนอนเสีย ข้างนอกป้าจะจัดการเองเหลือไม่มากแล้ว” สวีลั่วช่วยหญิงสาวเอนตัวลงนอนบนโซฟา ตอนนั้นเองที่เสียงมือถือดังขึ้น“อะไรนะคะ!!!”เสียงร้อนรนของสวีลั่วทำเอาหยางหลินผุดตัวขึ้นนั่ง แต่เพราะฤทธิ์เหล้าหมักตระกูลโม่กำลังออกฤทธิ์ หญิงสาวจึงรีบเอนพิงพนักโซฟา“ได้ค่ะเดี๋ยวฉันจะรีบไป” สวีลั่ววางสายด้วยท่าทีพะว้าพะวง“เกิดอะไรขึ้นคะคุณป้า” หยางหลินเองก็พลอยตกใจไปด้วยเมื่

หยางหลินหอบหายใจเข้าเมื่อเขาถอนจูบ ความรู้สึกแปลกใหม่บางอย่างที่เธอไม่เข้าใจเริ่มเข้าจู่โจม สติที่พยายามควบคุม รวมไปถึงเรี่ยวแรงที่คล้ายเริ่มหดหายมือทั้งสองข้างที่เพิ่งได้รับอิสระ พยายามดันอกแกร่งที่บดเบียดแนบชิด แต่ชั่วขณะนั้นเขากลับสอดมือดันตัวเสื้อขึ้น สัมผัสครอบครองยังอกอวบอิ่ม ส่งผลให้ร่างสาวแอ่นหยัด ความรู้สึกวูบวาบแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ปลายลิ้นร้อนที่ป่ายปัดดูดดึง ส่งผลให้ห้วงอารมณ์วาบหวามทะยานสูงหญิงสาวอ้าปากหายใจหอบ บางอย่างในกายคล้ายถูกปลุกเร้า สตินึกคิดถูกบิดเบือนไปจากเดิม สองมือที่ดันอกแกร่งเริ่มอ่อนแรงลง เป็นจังหวะให้เขาใช้สองมือดันกระโปรงพลีทสีหวานขึ้นจนเผยต้นขาเพรียว“ขะ...ขอร้องหยุดเถอะ...ได้โปรด” หยางหลินสะดุ้งเฮือกพยายามร้องขอให้เขาหยุด ทว่าเขาคล้ายไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น กระทั่งหยางหลินเริ่มดิ้นรนอีกครั้งเพราะรับรู้ว่าปราการส่วนล่างถูกเลื่อนลงไป กระโปรงพลีทยับยู่ยี่ถูกเหวี่ยงออกไปจนพ้นจากเตียง หญิงสาวเริ่มดิ้นรนขัดขืนด้วยแรงเฮือกสุดท้ายโม่เฉวียนสติหลุดจนไม่รับรู้ถึงการขัดขืน ร่างแกร่งที่ไม่รู้ว่าถอดกางเกงนอนออกไปจนพ้นทางตั้งแต่เมื่อไร ทาบทับกับร่างนุ่มกดตรึงห

แผ่นหลังงองุ้มที่กำลังก้มลงกอดตัวเอง ทำเอาโม่เฉวียนเผลอกลั้นหายใจ หญิงสาวยังคงไม่รู้ว่าเขาเดินเข้ามาในห้อง กระทั่งโม่เฉวียนกดสวิตช์เปิดไฟจนสว่างทั่วห้องหยางหลินสะดุ้งและหันหน้ากลับมามองเขา ดวงหน้าหวานที่นองน้ำตาเอาไว้ด้วยความตระหนก น้ำตาที่ยังคงคลออยู่ในดวงตาทั้งสองกลิ้งลงมาสองข้างแก้ม ผมยาวที่ถูกมัดรวบเอาไว้หลุดลุ่ยลงมาเคลียไหล่สองข้าง โม่เฉวียนลมหายใจสะดุดไปครู่หนึ่ง เขามองไปหญิงสาวที่ยืนสั่นเทาซึ่งอยู่อีกฟากของเตียง สายตาหวาดกลัวมองไปที่ประตูซึ่งอยู่เบื้องหลังเขาเหมือนมองหาทางหนี“ผมโม่เฉวียน” เขากะละมังลงบนโต๊ะ ในใจหวังจะพูดคุยกับหญิงสาวให้หายตกใจก่อน ที่ไหนได้หญิงสาวกลับอาศัยจังหวะที่เขาเดินไปยังอีกฟากของเตียง เบี่ยงตัวหนีและวิ่งตรงไปที่ประตูโม่เฉวียนส่งเสียง โอ๊ะ จากนั้นรีบพุ่งตัวไปคว้าต้นแขนของอีกฝ่ายเอาไว้ได้ “ใจเย็นๆ พูดกันก่อน” เขาเข้าใจจึงพยายามใจเย็นอย่างถึงที่สุด ใจเย็นอย่างที่เขาไม่เคยมาก่อน“ปล่อยฉันนะ!!!”หยางหลินร้องอาการปวดหัวรุนแรง พิษไข้กลับมาจู่โจมอีกครั้งพร้อมกับอาการหน้ามืด ร่างเล็กยืนซวนเซ อ่อนเพลียรุนแรงจนทำให้สติของเธอเลือนรางหยางหลินพยายามผลักเขาออกทว่าก

เหมยเซียนตัดสินใจพาหยางหลินออกมาจากบ้านตระกูลโม่ในวันนั้น ระหว่างออกมาเหมยเซียนยังคงไม่ได้พูดอะไรกับเจ้าของบ้านทว่าเรื่องนี้แม้แต่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ว่าระหว่างโกรธเพื่อนที่ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น กับโกรธที่ตัวเองไว้ใจเพื่อนมากเกินไป อย่างไหนมันมีน้ำหนักกว่ากันผ่านไปสองวันหยางหลินค่อยๆ ดีขึ้น คุณอาหมอของบ้านตระกูลโม่ยังคงตามมาดูอาการที่อพาร์ทเม้นทุกวัน งานที่พิพิธภัณฑ์ก็ต้องลาหยุด เพื่อนที่ทำงานอยากมาเยี่ยมหญิงสาวได้แต่อ้างว่าไม่สะดวกช่วงระยะนั้นไม่ว่าคนตระกูลโม่อยากจะเจอหรือพูดคุย เหมยเซียนก็พยายามกันออกไปทั้งหมด ยังคงไม่ยอมรับสายหรือออกมาเจอ“เสี่ยวหลิน” หยางเซิงเดินเข้าไปในห้องนอนของลูกสาว “พ่อเข้าไปได้มั้ย” เขาถามเสียงเบาด้วยรอยยิ้ม เหมยเซียนออกไปจ่ายตลาด เวลานี้เขาจึงมีเวลาได้สนทนากับบุตรสาวเพียงลำพัง“ค่ะพ่อ” หยางหลินรู้ว่าพ่อจะพูดเรื่องอะไรและเธอก็ทราบว่าตอนนี้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายลำบากใจกับเรื่องนี้เช่นกัน“เราจะปล่อยเรื่องนี้เอาไว้แบบนี้ไม่ได้ลูกก็รู้”“ค่ะ” หยางหลินตอบสั้นๆ“หลังเกิดเรื่องเขามาหาพ่อหลายครั้ง” หยางเซิงมองลูกสาวของตัวเองนิ่ง “เขาดูเป็นคนเชื่อถือได้และยังบอก

“เธอไม่ต้องยกโทษให้พี่ก็ได้ แต่คุณแม่ของพี่ท่านไม่ได้ทำอะไรผิด เพราะฉะนั้นถ้าจะโกรธหรือเกลียด...”“ฉันไม่ได้โกรธหรือเกลียดคุณป้านะคะ!!!” หยางหลินตกใจกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน“พี่ไม่ได้หมายความไปในทางที่ไม่ดี” เขาลนลานจนฝ่ามือชื้นเหงื่อ “พี่แค่อยากจะบอกว่าคุณแม่ของพี่ท่านรู้สึกผิดกับเรื่องนี้มาก และคุณน้าเองก็รู้สึกแย่ที่พี่...”ทั้งสองเงียบไปและต่างคนก็ต่างก็ใช้ความคิด“ฉันเองก็ไม่ได้อยากจะให้คุณป้ากับคุณแม่ต้องเป็นทุกข์ใจแบบนี้เลยนะคะ”“มันไม่ใช่เพราะเธอ ทั้งหมดเป็นเพราะพี่เอง เรื่องที่เกิดขึ้นมันเกิดขึ้นเพราะการกระทำของพี่” โม่เฉวียนลูบหน้าด้วยความเหนื่อยล้าหยางหลินมองดูก็รู้ว่าเขาคงจะไม่ได้นอนหลับมาหลายวันแล้ว“พี่อยากจะให้เธอลองคิดเรื่องแต่งงานดูอีกสักครั้ง เพราะมันเป็นทางเดียวที่จะทำให้เราสองครอบครัวกลับมาเป็นแบบเดิมได้” โม่เฉวียนเอ่ยออกมาในที่สุด“อะไรนะคะ” หยางหลินอุทาน“พี่ไม่ได้บังคับเธอ แต่อยากจะให้เธอเอาไปลองคิดดู พี่รู้ว่ามันยากสำหรับเธอ แต่เพื่อคุณแม่ของพี่และคุณป้าพี่แค่อยากจะขอแค่เธอลองเก็บไปทบทวนเท่านั้น”หยางหลินก้มหน้าลงเงียบๆ เมื่อโม่เฉวียนเอ่ยจบ“พี่รู้ว่าการแต่งงานม