All Chapters of โซ่รัก พันธะลวง: Chapter 51 - Chapter 60

โม่เฉวียนยอมให้หญิงสาวถอดเสื้อโดยดี เขาทาบทับกายส่วนหน้ากับร่างอิ่ม จูบลึกล้ำในขณะที่ใช้สองมือฟอนเฟ้น ยิ่งสัมผัสผิวกายละมุนเขาก็ยิ่งสูญเสียการควบคุมชายหนุ่มลมหายใจติดขัด เมื่อเขาจัดการรูดซิบหน้าของชุดกระโปรงลง เผยให้เห็นผิวกายเนียนละเอียด ชุดชั้นในลูกไม้สีดำทำให้เธอดูเซ็กซี่จนเขาแทบขาดใจ โม่เฉวียนก้มลงจูบไล้ไปตามลำคอ ต่ำลงมาเรื่อยๆ กระทั่งเขาดึงบราต่ำลงเผยให้เห็นหน้าอกนุ่มหยุ่นที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้บราสีดำโม่เฉวียนได้ยินเสียงหอบหายใจติดขัดและเสียงครวญครางเบาๆ เมื่อเขาก้มลงครอบครองอกอิ่ม พร้อมกับใช้มืออีกข้างกอบกุม“อ๊ะ...อา...” หยางหลินร้อนไปหมดทั้งร่าง ตอนนี้ร่างกายเรียกร้องบางอย่างที่ตัวเองก็ยังไม่มั่นใจว่ามันคืออะไรทุกอณูผิวกายตอบสนองสัมผัสจากฝ่ามือใหญ่ สนองตอบจูบอันเร่าร้อนเมื่อเขาวกกลับมายังริมฝีปากซึ่งกำลังระบายความพลุ่งพล่าน ดูดกลืนวิญญาณซึ่งคล้ายหลุดลอยกับสัมผัสแผดเผาสองมือโอบรัดแผ่นหลังแกร่ง รับรู้ว่าบางอย่างกำลังสอดแทรกเข้ามาในกายสาว “เสี่ยวหลิน...” โม่เฉวียนกระซิบเรียกเธอเบาๆ พร้อมกับสอดมือลูบไล้สะโพกนิ่ม“อา/อืม” สองเสียงประสานกันพร้อมกับที่โม่เฉวียนประพรมจูบไปทั่วใบหน้า

“ฉันจะไม่เชื่อพี่อีกแล้ว”หยางหลินหน้าแดงเมื่อเขายกเธอขึ้นนั่งคร่อมเอว สองมือใหญ่ประสานไว้หลังสะโพก หน้าอกที่ปราศจากบราของเธอแทบจะชนกับใบหน้าของเขาด้วยซ้ำที่น่าอายไปกว่านั้น...ภายใต้เสื้อยืดตัวโคร่งเธอสวมเพียงกางเกงในตัวจิ๋วเท่านั้นเอง!!!“กลัวพี่หรือไง ลืมไปแล้วเหรอว่าพี่ต่างหากที่จะต้องกลัวเธอ” โม่เฉวียนเย้าจนหยางหลินหน้าแดงก่ำ เขายิ้มพร้อมกับช่วยหยางหลินรวบผมไปด้านหลังและเริ่มพูดสิ่งที่เขาอยากจะพูด “เสี่ยวหลิน”เขาเรียกเสียงต่ำ“คะ” เธอไม่กล้าสบตาเขา“มองพี่สิ” เขาเรียกร้องหยางหลินทำใจกล้าเงยหน้าขึ้นมองเขา“พี่รู้เธอโกรธหรืออาจจะเกลียดในสิ่งที่พี่ทำกับเธอก่อนหน้านี้ กระทั่งทำให้เราได้แต่งงานกัน แต่พี่อยากจะบอกว่าวันนี้พี่ดีใจที่เราแต่งงานกัน ดีใจที่การแต่งงานนี้ทำให้พี่รักเธอ”โม่เฉวียนมองลึกเข้าไปในดวงตาที่ยังสับสนของหยางหลิน“ฉันไม่ได้เกลียดพี่นะคะ” หยางหลินเอ่ยออกมาหลังจากที่เงียบไปนานโม่เฉวียนยิ้มออกมา “ขอบใจจ๊ะ”“ฉันมีเรื่องอยากรู้ ฉันถามได้ไหมคะ”“แน่นอนเธอถามพี่ได้ทุกเรื่อง และคำว่าทุกเรื่องของพี่จะหมายความตามนั้น อย่าลืมว่าตอนนี้เราสองคนแต่งงานกันแล้วหรือจะลองคิดอีกที เรา

หยางหลินค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง ในใจเริ่มสั่นคลอนอย่างบอกไม่ถูกค่ำคืนนั้นโม่เฉวียนกลับมาตอนสี่ทุ่ม เขาพบว่าหยางหลินยังคงนั่งรอ กับข้าวอุ่นแล้วอุ่นอีก และหญิงสาวยังคงส่งยิ้มกว้างให้เขา “เหนื่อยมั้ยคะ”หยางหลินยิ้มให้เขาด้วยท่าทางเป็นปกติ ถึงอย่างนั้นประโยคของเฟิงเยี่ยนยังคงก้องในใจ ‘ถึงข้างกายจะมีเสี่ยวหลิน ถึงอย่างนั้นมันก็เกิดขึ้นเพราะความผิดพลาด กับฮานน่า...’“สงสัยคงเป็นงานสำคัญแน่ๆ บอสเฟิงนี่ใจร้ายกับฉันจริงๆ” หยางหลินแกล้งงอนแล้วแอบสังเกตสีหน้าของโม่เฉวียน“ใช่ งานสำคัญจริงๆ พี่เฟิงย้ำแล้วย้ำอีกว่าต้องไปให้ได้”“เขาไปกับพี่ด้วยมั้ยคะ ก็งานสำคัญนี่” หยางหลินกลั้นใจถามออกมาและรอคอยคำตอบ หัวใจคล้ายเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมาระหว่างรอคอย ทุกอย่างเหมือนเงียบงัน ได้ยินเพียงเสียงตึกตัก...ตึกตัก“อืม เขาต้องไปสิ ก็เขาเป็นคนโทรบอกพี่นี่นะ”เสียงบางอย่างพังทลายลงในใจของหยางหลินโกหก...เขาโกหกเพื่อไปพบกับแฟนเก่า“นั่นสินะคะ” หยางหลินตอบเสียงแผ่ว พยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด ความรู้สึกคล้ายบางอย่างบีบรัดทำให้แทบไร้เรี่ยวแรงจะยืนต่อ ภายในแตกสลายลงจนได้ยินเสียงซึ่งชัดเจนในหัวความผิด

เสียงโทรศัพท์ของหยางหลินดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง มันเป็นสายของเขาโม่เฉวียนแต่เธอกลับไม่พร้อมที่จะรับสาย ไม่พร้อมที่จะคุยกับเขา หญิงสาวปิดกระเป๋าเดินทางและมองไปรอบห้องชุด ของใช้จำเป็นหลายอย่างถูกยัดส่งๆ เข้าไปในกระเป๋าตั๋วเครื่องบินที่เพิ่งจองในมือถูกกำแน่น หลังจากนั้นหยางหลินก็ลากกระเป๋าเดินทางออกมา ไม่หันหลังกลับมามองห้องชุดซึ่งมอบทั้งความรัก ความอบอุ่น ความหวาดกลัว รวมไปถึงความเจ็บปวด กระทั่งชีวิตนี้หญิงสาวยังไม่มั่นใจว่าจะสามารถลืมเลือนในใจอยากขอเวลาเพื่อให้ตัวเองได้ครุ่นคิดใคร่ครวญ ให้เวลาตัวเองสักพักเพื่อให้ใจเย็นและมีสติมากพอ...โม่เฉวียนกดเบอร์หาหยางหลินหลายครั้ง เขาเพิ่งไปส่งฮานน่ากลับคอนโด ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้รับและคิดจะโทรกลับในภายหลัง แต่ผลก็เป็นแบบเดิมคือเธอไม่รับสาย...หลังเลิกจากตารางงานโม่เฉวียนแวะซื้ออาหารญี่ปุ่นกลับบ้าน แต่กลับต้องชะงักเพราะห้องที่ปิดไฟมืด เดินสำรวจรอบๆ ก็พบว่าหยางหลินไม่อยู่เขากดมือถือโทรออกหาหญิงสาวอีกครั้ง ครั้งนี้หญิงสาวกลับปิดเครื่อง โม่เฉวียนมองมือถือด้วยความงุนงง ลางสังหรณ์ทำให้เขารีบหยิบกุญแจและพยายามติดต่อโม่อวิ๋น ฟางฟาง รวมไปถึงคุณนายโม่แม่ข

หยางหลินรีบเรียกสติกลับมา เช็ดน้ำตาพร้อมกับสูดหายใจ พยายามควบคุมเสียงให้เป็นปกติ เก็บกวาดหลักฐานทุกอย่างลงถุงพลาสติกก่อนจะเปิดประตูและก้มหน้าไม่ให้โม่เฉวียนรู้ว่าเกิดอะไรกับเธอเขาเดินเข้ามาแตะที่แขนของเธอเบาๆ “ทำไมเธอตัวสั่นแบบนี้ละ” เขาชะงักเมื่อเห็นใบหน้าหญิงสาว “เธอร้องไห้?”“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฉันแค่...ฝันร้าย” หยางหลินตัดสินใจโกหก“จริงเหรอ...โธ่ แค่ฝันร้ายเอง” เขากอดปลอบ แต่หยางหลินกลับจมอยู่กับความคิดมากมาย “แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร หน้าเธอซีดมากเลยนะ” โม่เฉวียนมีใบหน้าห่วงกังวล เขาพยุงหยางหลินไปนั่งที่โซฟา “นอนพักหน่อยดีมั้ย เธอดูไม่ค่อยโอเคเลย”หยางหลินเห็นด้วย เธอไม่โอเคเลยจริงๆ ดังนั้นจึงทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาอย่างว่าง่าย กระทั่งตื่นขึ้นหลังจากที่หลับสนิทไปได้ไม่นาน เมื่อลุกขึ้นนั่งก็รู้สึกว่าหัวหมุนไปหมด อาการปวดศีรษะเริ่มจู่โจมจนต้องก้มหน้ากุมขมับโม่เฉวียนเงยหน้าขึ้นจากมือถือ “รู้สึกดีขึ้นมั้ย ไม่สบายตรงไหนอีกมั้ย?”“ฉันไม่เป็นไรค่ะ คงเป็นนอนไม่หลับสะสม” หยางหลินค่อยๆ ลุกออกมาจากเตียง แต่เพราะอาการเวียนหัวทำให้เสียหลักล้มลงบนพื้นในที่สุด“เสี่ยวหลิน! เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?!” โม่เฉว