All Chapters of โซ่รัก พันธะลวง: Chapter 61 - Chapter 70

“รู้อะไรมั้ยคะ ก่อนหน้านี้ฉันกำลังทบทวนว่าจะทำยังไงกับความสัมพันธ์ซับซ้อนของเขา ฉัน แล้วก็คุณ มาตอนนี้ฉันเริ่มลังเลเสียแล้วสิ หากเขาคิดว่าทุกอย่างเป็นเพราะความผิดพลาด คุณจะเข้ามาหาฉัน พูดเรื่องราวเหล่านี้ทำไม หากเขายังรักคุณและต้องการกลับไปจริงๆ คุณรออยู่เฉยๆ ให้เขาเป็นคนจัดการไม่ดีกว่าเหรอ นอกเสียจากว่าเขาไม่เคยคิดไปจากฉัน”หยางหลินยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าจอมปลอมของอีกฝ่ายกำลังปริแตก“นั่นก็เพราะครอบครัวของเธอบีบบังคับเขาน่ะสิ ทั้งครอบครัวเธอและแม่ของเขา หากไม่ใช่เพราะแม่ของเขาเจ้ากี้เจ้าการ ส่วนแม่ของเธอก็อยากจับเขาให้เธอ...”หยางหลินคว้าแก้วน้ำสาดเข้าใส่อีกฝ่ายจนเปียกโชก “อย่า...ได้บังอาจ...มาว่าแม่ฉัน!!!” หญิงสาวกล่าวเสียงเย็น โกรธจนควันออกหูคนในร้านที่มีสองโต๊ะ รวมไปถึงพนักงานต่างก็อ้าปากค้างกับเหตุการณ์ตรงหน้า ฮานน่ายังคงแสร้งทำท่าน่าสงสารเพราะรับรู้ถึงสายตาคนรอบข้าง“หยางหลินเธอใจเย็นๆ ก่อนนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด” ฮานน่ามองเห็นร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามาในร้าน ดวงตาฉายแววครุ่นคิดไม่เสียแรงที่เธอกลับมาได้รางวัลนักแสดงนำหญิงแห่งปี วางแผนครั้งนี้มีแต่ได้กับได้ โทรห

โม่เฉวียนเดินเข้ามาในห้องพิเศษซึ่งทางโรงพยาบาลจัดเอาไว้ให้ เห็นชัดว่าที่นี่สะดวกสบายอย่างที่จ้าวซั่วเฟิงเคยยืนยันกับเขามองดูคนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ดูเหมือนหยางหลินจะผอมลง...ชายหนุ่มก้าวเดินไปหยุดลงข้างเตียง มองดูรอยยิ้มเซียวของคนที่หันมามองเขาช้าๆ หัวใจของโม่เฉวียนราวกับถูกบางอย่างบีบรัด เขามือสั่นในตอนที่ยื่นมือออกไปแตะข้างแก้มหญิงสาว ถึงอย่างนั้นอีกฝ่ายกลับยกมือขึ้นหยุดมือของเขาเอาไว้ก่อนหน้านี้เพราะหยางหลินบอกชัดเจนว่าไม่อยากเจอหน้าเขา หลังจากเรื่องร้ายแรงที่เขาเพิ่งจะทำไป ทำให้ครอบครัวของหยางหลินยื่นคำขาดมาว่าทั้งสองจะต้องหย่ากัน ซึ่งเรื่องนี้ทุกคนยืนยันว่าเป็นความต้องการของหยางหลินเอง“เธอเข้าใจผิด พี่ไม่ได้...”“ฉันรู้ค่ะ เฉียวอิงบอกฉันแล้ว” หญิงสาวยังคงมีรอยยิ้ม ไม่มีท่าทีเศร้าเสียใจ ไม่มีความขุ่นเคือง ไม่โกรธ ตรงกันข้ามหยางหลินคล้ายกับเหมือนหญิงสาวที่มองโลกในแง่ดีคนเดิม คนที่ไปหาเขาที่ห้องชุดและเสนอข้อเสนอที่ทำให้สองครอบครัวปรองดอง รวมไปถึงตัวเขาก็ยังคงสามารถทำงานและใช้ชีวิตแบบเดิม“พี่เฉวียนคะ รู้อะไรมั้ย มันไม่สำคัญแล้ว” หยางหลินถอนหายใจ “ช่วงระยะที่อยู่ด้วยกันฉันได้เรีย

“ทานอะไรก่อนเถอะนะเสี่ยวหลิน แล้วเราค่อยคุยกัน”เห็นลูกรักทำท่ารักใคร่และแย่งกันบอกว่าพ่อดีอย่างนั้นดีอย่างนี้ หยางหลินรู้สึกสบสน “ฉันถามว่าพี่มาทำอะไรที่นี่!” หญิงสาวเผลอตวาดเสียงดังลั่นจนเด็กทั้งสองสะดุ้ง“เสี่ยวเหยียนและเสี่ยวเซวียน สองคนกลับไปข้างบนไปก่อน” หยางหลินเอ่ยเสียงเครียดแต่เมื่อก้าวเดินไปได้ก้าวหนึ่ง อาการปวดศีรษะกลับทำให้หน้ามืดล้มลง“เสี่ยวหลิน...” โม่เฉวียนรีบเข้าไปรับเอาไว้ได้ทัน“คุณแม่....” “แม่ฮะ” เหยียนเหยียนและเซวียนเซวียนตกใจจนร้องไห้ออกมาเมื่อเห็นโม่เฉวียนอุ้มหยางหลินขึ้นมาและพาไปนอนลงที่โซฟา“คุณแม่ไม่เป็นไรหรอก แค่หน้ามืดเท่านั้นเอง” โม่เฉวียนหันมาปลอบเด็กๆ“ปล่อยฉันนะ” หยางหลินยังเอ็ดเขาเสียงเขียว ทั้งที่ยังหลับตาและอ่อนเพลียเหยียนเหยียนวิ่งหายเข้าไปในครัวก่อนจะกลับมาพร้อมแก้วน้ำในมือ “ดื่มน้ำหน่อยนะฮะคุณแม่” เหยียนเหยียนส่งแก้วน้ำให้ผู้เป็นแม่“ขอบใจจ๊ะ” หยางหลินส่งยิ้มให้ลูกชายตัวน้อย“ถึงเธอจะโกรธพี่อยู่ แต่ยังไงวันนี้ก็ให้พี่ช่วยดูแลเด็กๆเถอะนะ ดูเหมือนว่าเธอจะไม่สบาย” โม่เฉวียนขมวดคิ้วมองหญิงสาวด้วยสายตากังวล“เราดูแลกันเองมาได้ขนาดนี้โดยที่ไม่เป็นอะไร

“เอาละวันนี้ใครอยากจะมานอนกับยายบ้าง”“ใช่ ใครอยากจะมานอนกับตาบ้าง”“เห่อหลานจริงนะฮะ” โม่อวิ๋นหัวเราะ“เอาไว้เรามีลูกบ้างดีไหมคะ” ฟางฟางกระซิบกับโม่อวิ๋น“ว่าไงจ๊ะ มีใครอยากนอนกับคุณตาคุณยายไหม”“ไม่ได้หรอกค่ะ/ครับ”“ทำไมละ” พวกผู้ใหญ่ถึงกับงงเมื่อเห็นว่าทั้งคู่เอ่ยออกมาพร้อมกับอย่างแข็งขัน“เดี๋ยวคุณแม่ฝันร้ายตื่นขึ้นมาไม่เจอเราแล้วจะร้องไห้อีก”เซวียนเซวียนพูดจบทุกคนถึงกับเงียบไป“คุณแม่ฝันร้ายบ่อยเหรอจ๊ะ” โม่เฉวียนเดินออกมาจากห้องนอน“ค่ะ ยิ่งตอนที่เรามาที่นี่ก็ยิ่งฝันร้ายบ่อยๆ” เซวียนเซวียนฉอเลาะ“เวลาฝันร้ายคุณแม่ก็จะเข้ามาในห้องของเรา ปูฟูกบนพื้น แล้วเราสามคนก็จะนอนคุยกันจนหลับไปเลย จนถึงวันนี้เราก็ยังนอนด้วยกันเพราะคุณแม่บอกว่านอนบนพื้นสบายกว่านอนบนเตียงนอนคนเดียว” เหยียนเหยียนเสริมด้วยรอยยิ้ม เขาเองก็ชอบนอนกันสามคนอาการเครียดสะสมและร่างกายที่ตรากตรำงานหนัก บวกกับการพักผ่อนน้อยทำให้หยางหลินล้มป่วย คุณอาหมอรับรองว่าไม่มีอะไรน่ากังวล ดังนั้นจึงฉีดยาให้แล้วย้ำให้พาหญิงสาวไปตรวจร่างกายให้สะเอียดที่โรงพยาบาลโม่เฉวียนยืนมองหยางหลินที่หลับสนิทบนเตียง ก่อนละสายตาไปมองฟูกนอนซึ่งมีเด็ก

“พี่ขอโทษ ขอโทษนะ ยกโทษให้พี่” เขากอดหญิงสาวแน่นพร่ำพูดซ้ำๆความรักมักทำให้คนอ่อนแอคำกล่าวนี้ไม่เกินจริงเลยสักนิด จนแล้วจนรอดหลังจากแสร้งทำเป็นเข้มแข็ง ท้ายที่สุดหยางหลินก็ยังพ่ายแพ้อยู่ดี เธอยอมรับในที่สุดว่าในใจยังคงรักโม่เฉวียนสุดใจ หากไม่รักก็ไม่ต้องเจ็บปวดจนถึงทุกวันนี้ท่ามกลางเสียงหัวเราะและใบหน้ายิ้มแย้มด้วยความยินดี โม่เฉวียนในชุดสูทหล่อเหลามองดูเจ้าสาวที่กำลังเดินเข้ามา ด้านหน้ามีเด็กแฝดซึ่งเป็นดังโซ่ทองคล้องใจให้เขาได้มีโอกาสแก้ตัว ให้เขาได้มีโอกาสมีหยางหลินกลับมายืนเคียงข้างโม่เหยียนเหยียน โม่เซวียนเซวียน ลูกที่น่ารักของเขาเขาสาบานกับตัวเองว่าจากวันนี้จะไม่ปล่อยมือหยางหลิน จะรักและดูแลจนชั่วชีวิตนี้ลมหายใจจะพรากจากกัน จะอุ้มชูลูกที่น่ารักทั้งสองคน ดูแลสั่งสอนให้เติบโต คอยมองดูและคอยประคับประคองให้พวกเขาสามารถข้ามผ่านเรื่องเลวร้ายเขาเคยบอกกับหยางหลินในค่ำคืนที่เขาขอโอกาส เขาไม่อาจรับปากว่าชีวิตคู่ของทั้งสองจะราบรื่นไปตลอดทาง เพราะทุกชีวิตต่างก็มีเส้นทางที่ขรุขระบ้าง เจอปัญหาบ้าง แต่เขาสัญญาว่าจะไม่ทำผิดซ้ำสอง จะไม่ทำอะไรให้หญิงสาวรู้สึกไม่มั่นคง จะรักและซื่อสัตย์ตราบที่