All Chapters of โซ่รัก พันธะลวง: Chapter 21 - Chapter 30

“ไม่ต้องทำท่าทางเกรงอกเกรงใจพี่ขนาดนั้นหรอก นั่งก่อนสิ” เขาชี้ไปที่เก้าอี้หน้าคอมพิวเตอร์ ส่วนตัวเขาเองก็เดินไปนั่งลงบนเตียงนอน ใช้ผ้าขนหนูซับผมที่เปียกชื้น “ไม่ร้อนเหรอ”เขามองหน้าหยางหลินตรงๆ เมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมถอดเสื้อโค้ทตัวหนาหนัก ทั้งที่ด้านในเปิดฮีตเตอร์จนอุ่นพอที่จะรู้สึกร้อนภายใต้เสื้อโค้ทตัวหนานั่น“เอ่อ.....ค่ะ” หยางหลินค่อยๆ รูดเสื้อโค้ทออกจากตัวแล้ววางพาดเอาไว้บนพนักเก้าอี้“พี่ได้ยินแล้วเรื่องที่เธอตัดสินใจจะแต่งงาน ขอบใจนะ”โม่เฉวียนเห็นท่าทางที่ดูค่อนข้างเครียดก็ได้แต่หนักใจ เขากำลังกังวลว่าทำยังไงหญิงสาวจึงจะคุ้นเคยกับเขาให้ได้เร็วที่สุด“เอ่อ...ฉันได้ยินมาจากพี่อวิ๋นว่าพี่กำลังจะออกจากวงการเพราะเรื่องแต่งงานจริงเหรอคะ” หยางหลินเลือกที่จะรวบรัดมากกว่ายืดเยื้อ“ใช่” เขาตอบ “นั่นเป็นวิธีที่ง่ายที่สุดและก็ทำให้คุณน้าทั้งสองสบายใจที่สุด”“เรื่องที่พี่อาจจะได้จ่ายค่าเสียหายกับทางบริษัทต้นสังกัดเพราะยังไม่หมดสัญญา แล้วก็อาจจะโดนฟ้องร้อง เรื่องนั้นจริงเหรอคะ” หยางหลินถามต่อ“อืม...แต่ก็ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นหรอก ยังอยู่ในขั้นตอนการเจรจาน่ะ” โม่เฉวียนพยักหน้า “กับบริษัทไม่มีปั

“อะไรนะคะ” หยางหลินตาโตพร้อมกับหันมามองหน้าโม่เฉวียน เขาพยักหน้าแล้วหันกลับไปจ้องเจียงรุ่ยที่เผลอส่งเสียงตกใจออกมาเช่นกัน“ทำยังไงดี พี่ตกลงเถอะนะคะ” หยางหลินทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แต่ประตูลิฟต์ก็เปิดออกเสียก่อน“พี่เฟิงครับ”“อือฉันจัดการเอง ฉันไปเองนายไม่ต้องห่วง” เฟิงเยี่ยนเข้าใจดี“กลับไปกับพี่เฟิงก่อน ถึงแล้วส่งข้อความมาบอกพี่ด้วย” โม่เฉวียนเดินออกมาจากลิฟต์ มือหนึ่งแตะข้อศอกของหญิงสาวเป็นเชิงบอกให้เดินเลี้ยวขวา รถสปอร์ตสีแดงคุ้นตาจอดอยู่กับรถตู้สีดำ“ไว้ช่วงบ่ายเสร็จงานพี่จะโทรหา” โม่เฉวียนเปิดประตูรถให้แล้วยืนมองส่งจนเฟิงเยี่ยนขับรถออกไป ก่อนที่เขาจะขึ้นรถตู้ที่จอดรอเขาอยู่เช่นกัน“เธอน่ารักนะ ท่าทางนิสัยดีด้วย” ลู่หม่าโจวกล่าวชมหลังจากทั้งหมดก้าวขึ้นรถ“พี่โม่โชคดีจัง” เจียงรุ่ยพยักหน้าเห็นด้วยกับลู่หม่าโจว “ว่าแต่ทำไมผมรู้สึกว่าเธอไม่ค่อยอยากแต่งงานเลยล่ะ”“อืม... เธอมาคุยเรื่องเลื่อนงานแต่งงานออกไปสองปี” โม่เฉวียนบอกเสียงเรียบ“งั้นก็เป็นข่าวดีนี่ครับ” เจียงรุ่ยดีใจเพราะนั่นหมายถึงโม่เฉวียนก็ยังทำงานต่อไปได้ “แล้วทำไมพี่ถึงดูเครียดจัง”“ฉันรู้จักแม่ของฉันดีพอๆ กับรู้จักตัวเองน

“ตอนนี้แม่อยู่ด้านล่างตึก เอาของกินมาเยอะเลยลูกสะใภ้แม่อยู่บ้านหรือเปล่า”โม่เฉวียนสำลักน้ำซุบ “อะไรนะครับ!!!” เขาอุทานเสียงหลง“ตกใจอะไรอีกเดี๋ยวเปิดประตูให้แม่ด้วย จะเข้าลิฟต์แล้วคงไม่ค่อยมีสัญญาณ”โม่เฉวียนมองมือถือในมือพร้อมกับก้มลงมองบะหมี่ในหม้อ ร่างสูงในชุดลำลองวิ่งปราดไปคว้ากระเป๋าเดินทาง เสียงโครมครามที่ดังขึ้นทำให้เจียงรุ่ยที่นั่งเล่นเกมส์ขมวดคิ้ว“เกิดอะไรขึ้นครับ”“แม่ฉันมา”“อ๋อ...หา!!”“ฉันไปก่อน นายเก็บกวาดให้ด้วย” โม่เฉวียนรีบวิ่งออกจากห้องไปยังห้องฝั่งตรงข้ามที่อยู่ชั้นเดียวกัน จากนั้นก็กดรหัสแต่คนที่อยู่ในห้องออกมาเปิดเสียก่อน “ทำไมพี่มาอยู่ตรงนี้คะ แล้ว...” หยางหลินมองเขาในชุดลำลองแต่กลับลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่เข้ามาในห้องงงๆ“แม่กำลังมาที่นี่”“อะไรนะ!!!” หยางหลินอุทาน “ทำยังไงดี”ทั้งสองรีบวิ่งไปคนละทางเพื่อเตรียมสถานการณ์เหมือนกับว่าทั้งคู่อยู่ด้วยกันตั้งแต่ย้ายเข้ามา หยางหลินรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอน หยิบกรอบรูปแต่งงานในลิ้นชักขึ้นมาวางบนโต๊ะหัวเตียง ด้านหลังโม่เฉวียนกำลังลากกระเป๋าเดินทางเข้ามาตระเตรียมสถานการณ์อยู่นาน ทั้งสองมองหน้ากันทันทีที่เสียงออดหน้าห้องดั

“อะไรนะ” โม่เฉวียนเลิกคิ้ว“ฉันจะวางเท็ดดี้เอาไว้อย่างนี้” หยางหลินยัดตุ๊กตาหมีเอาไว้ตรงกลางใต้ผ้าห่มระหว่างฟูกนอนกั้นตัวเองและเขาเอาไว้“พี่นอนฝั่งนั้น ฉันจะนอนตรงนี้ วันนี้อากาศเย็น ถ้าพี่นอนตรงนั้นคงจะเป็นปอดบวมตายก่อนพรุ่งเช้าแน่ๆ” หยางหลินกลั้นหายใจพูดออกมาในความมืดหยางหลินไม่รู้เลยว่าโม่เฉวียนกำลังคิดยังไงกับสิ่งที่เธอเพิ่งจะพูดออกไป หญิงสาวได้แต่นั่งนิ่งมองไปยังเงาร่างที่ยังคงไม่ขยับเขยื้อนของเขา“เธอไม่กลัวพี่แล้วเหรอ”“เอ่อ...ได้ยินมาจากพี่อวิ๋นว่าพี่เป็นคนรักษาคำพูด ถ้าพี่จะสัญญา...” หยางหลินพูดยังไม่จบเขาก็ล้มตัวลงนอน ทำเอาเธอตามเขาไม่ทันเขาหัวเราะเสียงเบา “นอนเถอะ”“แต่พี่ยังไม่ได้...”โม่เฉวียนเอื้อมมือมาดึงแขนเธอเบาๆ ร่างเล็กไม่ทันระวังล้มลงไปนอนกับฟูก“นอนเถอะ เธอจะเสียใจตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว อากาศหนาวนอนนิ่งๆ ผ้าผืนเล็กเกินไปแล้ว...” เขาคลุมผ้าห่มบนตัวเธอและเขาพร้อมกัน แต่แทนที่การได้นอนอย่างอบอุ่นจะทำให้ทั้งคู่หลับทั้งสองกลับนอนลืมตาโพลงอีกคนในใจเต็มไปด้วยความกังวลอีกคนกลับหวาดระแวงจนนอนตัวแข็งทื่อ“เธอนอนไม่หลับหรอกพี่รู้” ในที่สุดโม่เฉวียนก็ลุกขึ้นนั่งหยางหลินเห็น

“ไม่เอาน่า เสี่ยวหลินไม่สนใจเรื่องดารานักร้องหรอก”อเล็กซ์ที่ยืนอยู่ด้านหลังช่วยหญิงสาวเอาไว้อีกครั้ง“ก็จริง” เหลียนเซียนพยักหน้าเห็นด้วยอีกคน“พวกเธอก็ลองคิดหน่อยสิ ที่นี่มีการรักษาความปลอดภัยอย่างดี ห้องชุดก็ต้องมีการ์ดของแต่ละชั้น เขาอยู่ห้องไหนชั้นไหนก็ไม่รู้ แล้วอย่างนี้จะมีโอกาสเจอกันได้ยังไง อีกอย่างถ้าเจอตัวได้ง่ายๆ แฟนคลับพวกนั้นจะมาดักรอหรือไง” อเล็กซ์ส่ายหน้ามองรุ่นน้องอย่างเอือมระอาห้องชุดสุดหรูของหยางหลินทำให้เพื่อนๆ กรี๊ดกว่าการที่ได้รู้ว่าดาราในดวงใจเองก็อยู่ตึกเดียวกัน แต่ห้องนอนอีกห้องที่ล็อคเอาไว้ ก็ทำให้หญิงสาวแอบลอบถอนหายใจ หลายวันก่อนโม่เฉวียนซ่อมล็อคประตูนี้ให้แล้ว ดังนั้นหยางหลินจึงมีห้องที่ใช้เก็บหลักฐานมากมายเกี่ยวกับการแต่งงานปาร์ตี้ย้ายบ้านแท้ที่จริงก็แค่อาหารค่ำมื้อหนึ่ง เพื่อนๆ ไม่ได้อยู่รบกวนหญิงสาวนานนัก ต่างคนต่างก็ร่ำลากลับไปโดยมีหยางหลินเดินลงมาส่งขึ้นรถที่ป้ายรถหน้าตึกอเล็กซ์มองหยางหลินด้วยท่าทีเสียดาย หลายต่อหลายครั้งเขารู้สึกว่าจังหวะและโอกาสไม่เข้าข้างเขาเลย เขาไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับหญิงสาวตามลำพังนอกเวลางาน เพราะในเวลางานตัวเขาเป็นรุ่นพี่ที่คอ