All Chapters of โซ่รัก พันธะลวง: Chapter 41 - Chapter 50

ในห้องชุดซึ่งเป็นเรือนหอของหยางหลินเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เพราะมาครั้งก่อนหญิงสาวเก็บข้าวของทุกอย่างที่มีน้อยนิดของโม่เฉวียนไปซ่อนทันมาคราวนี้ไม่มีการปิดบังเพราะเฉียวอิงหลุดปากบอกความลับออกมาแล้ว หยางหลินจึงได้แต่ปวดศีรษะที่เห็นเพื่อนสาวกรี๊ดกร๊าดกับรูปแต่งงานและข้าวของของโม่เฉวียน“เขาจริงๆ ด้วย”“ของดีเมืองกว่างโจว โม่เฉวียนแต่งงานแล้ว!! โอยจะเป็นลม”“เรื่องเป็นไงมาไงเล่ามาเลยเดี๋ยวนี้”โชคยังดีที่ไม่มีใครโกรธที่ปิดบังเพราะเข้าใจในสถานการณ์ ทุกคนต่างก็รู้สึกอิจฉาหยางหลินที่ได้แต่งงานกับโม่เฉวียน เรื่องที่ถูกปิดบังล้วนถูกลืมไปจนหมดถึงอย่างนั้นทันทีที่อเล็กซ์เดินตามฟางฟางเข้ามา ถึงกับอึ้งงันและหน้าเสียไปอย่างเห็นได้ชัด แม้จะรู้มาก่อนแต่ก็ยังอยากหลอกตัวเอง เมื่อมาเห็นหลักฐานชัดๆ คาตา ชายหนุ่มถึงกับไม่อาจรักษาสีหน้าเอาไว้ได้“ใครอยากดื่มบ้าง เรามาจัดปาร์ตี้เล็กๆ เปิดใจกันมั้ย” ฟางฟางพูดเสียงดังฟังชัด“หนูเอาด้วยค่ะ” เหลียนเซียนสงสารท่าทางของอเล็กซ์จับใจ ถึงอย่างนั้นก็เข้าใจดีเพราะหยางหลินไม่เคยเปิดโอกาสให้อีกฝ่าย หญิงสาวแสดงออกมาชัดเจนว่าไม่เคยมีใจให้เขา“หนูด้วยค่ะ”“มากันทั้งห

โม่เฉวียนบินกลับไปทำงานต่างเมือง ซึ่งครั้งนี้ระยะเวลาที่จะต้องอยู่ต่อจะนานกว่าที่คิดไว้ เขายุ่งจนหัวหมุน ไม่รู้เลยว่าวันเกิดของหยางหลินคือเดือนนี้หยางหลินรู้ดีเกี่ยวกับตารางงานที่เต็มเอี๊ยดของชายหนุ่ม ดังนั้นจึงไม่ได้บอกให้เขารู้ แต่ใครจะไปรู้ว่าเพื่อนสาวของเธอกลับฮึดฮัดขัดใจกับการตัดสินใจนั้นคืนวันคล้ายวันเกิดของหยางหลิน หญิงสาวถูกเฉียวอิง เหลียนเซียน และซวงซวง ลากออกไปข้างนอกและมันก็จบลงที่ร้านเสื้อผ้า ทั้งยังซื้อชุดที่ในชีวิตนี้หญิงสาวไม่เคยคิดที่จะสวมเป็นของขวัญวันเกิดให้ที่สำคัญฟางฟางที่เพิ่งรู้เรื่องก็โทรหาโม่อวิ๋น ทั้งยังวานให้เขาพาหยางหลินกับเพื่อนๆ ออกมาดินเนอร์แทนเจ้าตัวที่ยังไม่เสร็จงาน“เรามาที่นี่ทำไมคะ”หยางหลินแตกตื่นทั้งยังขยับชุดเดรสอย่างไม่สบายตัวมองดูผับหรูหราแห่งหนึ่งตรงหน้า หญิงสาวได้แต่มองโม่อวิ๋นหลังจากที่ทานอาหารค่ำกันเสร็จ“เลิกจับซะทีน่าเสี่ยวหลิน มันน่ารำคาญออกตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้ว เธอสวยตะลึงขนาดนี้มั่นใจหน่อย” ซวงซวงบ่นพร้อมกับตีมือหยางหลินที่พยายามดึงกระโปรงลงมา“แต่ว่ามันออกจะเปิดเผยไปหน่อยนะ แถมด้านหลังมัน...” หยางหลินก้มลงมองตัวเองในชุดเดรสสั้นสีดำ

ได้ยินชื่อนั้นหยางหลินก็ชะงัก ชื่อนี้หญิงสาวเคยได้ยินมาก่อน แม้ไม่เคยพบแต่เรื่องราวที่พัวพันจนตัวเองต้องตกอยู่ในสถานการณ์คลุมเครือ ก็มีสาเหตุมาจากหญิงสาวที่ชื่อ ‘ฮานน่า’“ผมกำลังรีบ คุณกลับเข้างานอาฟเตอร์ปาร์ตี้ไปเถอะ” โม่เฉวียนเริ่มมีท่าทีหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม “เสี่ยวหลิน กลับบ้านกับพี่”มองดูอดีตคนรักที่ยังพัวพันไปมาหาสู่ ทั้งที่สองสามวันมานี้หยางหลินลังเลว่าจะโทรหาโม่เฉวียนดีหรือไม่ ลึกๆ แล้วก็ยังหวังจะได้ฉลองวันเกิดกับเขา ถึงอย่างนั้นก็กลัวว่าจะรบกวนเวลางานของชายหนุ่ม วันนี้เธอออกมาเที่ยวกับเพื่อนๆ กลับมาพบว่าเขานัดพบกับ ‘แฟนเก่า’ ยอดเยี่ยมจริงๆ !!!“ฉันไม่ใช่เด็กๆ นะคะ มาเองได้ฉันก็กลับเองได้” หยางหลินสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขา ในใจเจ็บแปลบ รู้สึกผิดหวังในตัวโม่เฉวียนอย่างไม่ทราบสาเหตุหลายวันมานี้ไม่อยากรบกวนเพราะรู้ว่าเขาเหนื่อยกับงาน กระทั่งตัดสินใจไม่บอกว่าว่าเป็นวันเกิด แต่ตอนนี้เขากลับมากว่างโจวโดยไม่บอกกล่าว ทั้งยังนัดพบกับฮานน่าในวันเกิดของเธอ...“นั่นสินะเด็กๆ ที่ไหนจะออกมาเที่ยวกับผู้ชายกลางค่ำกลางคืนแล้วยังแต่งตัวน่าเกลียดแบบนี้” โม่เฉวียนเอ่ยออกมาและจ้องเธอด้วยสายต

นับจากเกิดเรื่องขึ้นที่ผับ เฟิงเยี่ยนวิ่งเต้นปิดข่าวสำเร็จ แต่ระหว่างโม่เฉวียนและหยางหลินกลับเกิดสงครามเย็นขึ้นจนคนรอบข้างเป็นห่วงผ่านไปกว่าอาทิตย์แต่โม่เฉวียนก็ยังไม่กลับเข้าห้อง แต่เขาก็ยังพักอยู่กับเจียงรุ่ย เย็นวันนั้นหยางหลินหอบข้าวของที่เพิ่งซื้อกลับมาอย่างทุลักทุเลหลายวันมานี้เธองานยุ่งจนตัวเป็นเกลียว หลังงานนิทรรศการจบลง วันหยุดที่สะสมเอาไว้จะทำให้มีเวลาว่างช่วงหนึ่ง เธอตั้งใจจะถือโอกาสนี้นอนหลับให้สบาย“เสี่ยวหลิน”เสียงเรียกด้านหลังทำให้หญิงสาวหยุดเดินและหันกลับมาช้าๆ เพราะน้ำหนักข้าวของ “สวัสดีค่ะผู้จัดการลู่ ผู้จัดการหวัง” หยางหลินเอ่ยทักทั้งสอง“มาผมช่วยถือครับ”หยางหลินกล่าวขอบคุณเมื่อสองมือว่างเปล่าก่อนเดินตามทั้งสองเข้าไปในลิฟท์ “ออกมาซื้อของกินกันเหรอคะ”“บอสเฟิงอนุญาตให้เราฉลองเล็กๆ กับยอดขายอัลบั้มรวมเล่มรูปถ่ายที่โม่เฉวียนถ่ายเอง หลังวางแผงก็ยอดจองสูงกว่ายอดที่ตั้งไว้ครับ”“จริงเหรอคะ ยินดีด้วยค่ะ”“ไปสนุกด้วยกันมั้ยครับ ฟางฟางเองก็อยู่ เขาโทรหาหลายรอบแต่เห็นไม่รับสายเลย”“เอ๋ จริงเหรอคะ” หยางหลินเลิกคิ้ว นึกขึ้นได้ว่ามีสายโทรเข้าจริงๆ แต่เพราะสองมือไม่ว่างจึงไม่

ความน้อยใจผุดขึ้นมาจนเธอรู้สึกอึดอัด ใจหนึ่งก็คาดหวังให้เขาอยู่ต่อ อีกใจกลับไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเขา แม้คอยเตือนตัวเองว่านี่เป็นเรื่องธรรมดา ทั้งสองแต่งงานเพราะสถานการณ์ที่ไม่ปกติ เขาและเธอไม่ได้รักกันดังนั้นการที่เขาจะไม่ให้ความสำคัญและไม่ใส่ใจก็เป็นเรื่องปกติเขาจะเย็นชาก็ไม่แปลก จะไม่สนใจก็ไม่ใช่เรื่องผิด...เพียงแต่...เพราะอะไรหัวใจถึงเจ็บปวดแบบนี้หยางหลินค่อยๆ ทิ้งตัวลงนั่งหน้าตู้เย็น ความสับสนในใจที่ทำให้รู้สึกอ่อนแอ กลั่นเป็นน้ำตาซึ่งค่อยๆ หลั้งรินออกมาเงียบๆ “ทำไมนะ ฉันเป็นอะไรไป ฉันกำลังคาดหวังอะไรละ ก็ถูกแล้วที่เขาจะไปหาเธอ ก็พวกเขาเป็นแฟนกันนี่ เขาจะมาเห็นความสำคัญอะไรกับคนที่ได้มาเพราะความผิดพลาด...ผิดพลาด”หยางหลินหลับตาปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมา หัวใจบีบรัดจนรู้สึกคล้ายหายใจไม่ออก ร้องไห้ออกมาครู่หนึ่งจึงพยายามสงบสติอารมณ์ “เมาแล้วขี้แยสินะฉัน”มือเล็กเอื้อมมือไปเปิดตู้เย็น ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองเห็นเบียร์กระป๋องวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ไม่รู้ว่าอะไรทำให้อยากลองเมาเละดูสักครั้ง“ไหนๆ ก็หยุดตั้งหลายวันแล้วนี่ก็ห้องฉันเอง” เขาไปแล้วและคงไม่กลับมาอีก...คิดได