All Chapters of โซ่รัก พันธะลวง: Chapter 31 - Chapter 40

หยางหลินลืมตาตื่นมาในตอนเช้าตรู่ อย่างแรกที่เธอต้องตกตะลึงคือเป็นเธอเองที่กำลังกอดโม่เฉวียนเอาไว้ แถมยังนอนหนุนหน้าอกเขาอย่างสบายใจอีกต่างหากเมื่อเงยหน้าขึ้นไปมองเขา หญิงสาวก็ถอนหายใจออกมาเสียงเบา เขายังหลับอยู่...ร่างเล็กค่อยๆ ขยับและดึงมือตัวเองที่ยังพาดอยู่ที่ลำตัวเองออก ทว่าเสียงทุ้มกลับเอ่ยขึ้นเสียก่อน“ตื่นแล้วเหรอ” โม่เฉวียนพลิกร่างมากอดหญิงสาวเอาไว้ “ยังเช้าอยู่เลย นอนต่อเถอะพี่ยังง่วงอยู่เลย” โม่เฉวียนเอ่ยยังไม่ยอมลืมตาขึ้น“แต่ เราต้อง...กินนี่คะ พี่ไม่หิวเหรอะ”“เดี๋ยวก่อนก็ได้” โม่เฉวียนฮึดฮัด“พี่ไม่มีงานเหรอคะวันนี้” หยางหลินพยายามแกะมือที่เหมือนหนวดปลาหมึกของเขาซึ่งพันอยู่รอบตัว“พี่จะออกไปตอนสายๆ”“งั้นก็ต้องตื่นแล้วค่ะ เดี๋ยวฉันทำซุปแก้เมาค้างให้”“วันนี้คุณภรรยาใจดีจัง” โม่เฉวียนก้มลงมาจูบแก้มหยางหลินแรงๆ แล้วปล่อยหญิงสาวให้เป็นอิสระในที่สุด“งั้นพี่ไปอาบน้ำก่อน”“ค่ะ” หยางหลินยังลูบแก้มตัวเองงงๆ นี่ความสัมพันธ์ของพวกเขาพัฒนามาถึงขนาดนี้แล้วเหรอ ทำไมเธอไม่รู้ตัวเลยละ หญิงสาวได้แต่คิดอยู่คนเดียว ก่อนจะเดินหายเข้าไปในครัวเพื่อทำซุปให้เขาอย่างที่บอกเอาเสียงเคาะประตู

เป็นอย่างที่เฉียวอิงบอก โม่เฉวียนมีเรื่องให้ประหลาดใจจริงๆ แต่ไม่เกี่ยวกับเขาและเธอ ปรากฏว่าเป็นโม่อวิ๋นต่างหาก คนที่บอกว่ายังไม่อยากมีใคร ตอนนี้กลับพาแฟนสาวมาแนะนำให้ทุกคนรู้จัก และหญิงสาวคนนั้นก็คือลูกพี่ลูกน้องของเจียงรุ่ย เรียกได้ว่าคนกันเองทั้งนั้นปาร์ตี้เล็กๆ จะจัดขึ้นที่ห้องชุดของเจียงรุ่ยซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม หยางหลินกะว่าจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ทว่าเมื่อเดินเข้าไปด้านในกลับเจอเขากำลังทำอาหารอยู่ในครัว เธอออกจะประหลาดใจไม่น้อยที่เห็นเขาทำอาหารได้และดูเหมือนจะคล่องด้วยซ้ำ“พี่กำลังทำอะไรคะ” หยางหลินเดินเข้าไปในครัว“กลับมาแล้วเหรอ พี่ขอยืมครัวหน่อยนะที่ห้องโน้นไม่มีอุปกรณ์ครบเหมือนที่นี่ พี่กำลังลองทำกับแกล้มสำหรับคืนนี้”“ต้องทำอาหารเองด้วยเหรอคะ” หยางหลินเลิกคิ้วมองไปยังโม่เฉวียน“ก็ไม่ทั้งหมดหรอก พี่แค่นึกอยากจะกินขึ้นมาน่ะ เตรียมของเอาไว้แล้ว แต่ยังไม่ได้ทำเลย”“แล้วนี่ละคะ”“ไก่ทอด พี่จะทำผัดเปรี้ยวหวาน”“พี่ทำเป็นเหรอคะ”“เอ่อ...” โม่เฉวียนกะพริบตามองหยางหลินหญิงสาวหัวเราะออกมาเสียงเบา “เอาเถอะค่ะ พี่ถอยออกมาก่อน”“พี่จะเป็นลูกมือเธอก็แล้วกัน”ทั้งสองช่วยกันทำอาหารสอง

“เสี่ยวหลิน” เป็นเจียงรุ่ยที่เดินออกมาเปิดประตู “มาหาพี่โม่เหรอ พี่โม่เราเพิ่งกลับมาเสี่ยวหลินก็มาเคาะประตูแหนะ!” เจียงรุ่ยหันไปตะโกนเรียกโม่เฉวียน ทว่าพอเขาหันกลับมาเห็นสภาพของหยางหลินเต็มตาก็ตกใจ“เสี่ยวหลินเกิดอะไรขึ้น เลือด เธอเลือดออกนี่” เจียงรุ่ยเสียงดังขึ้นเล็กน้อย มองหยางหลินที่ทั้งตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดโดยไม่ได้สวมรองเท้าหยางหลินกลัวจนตัวสั่น พูดไม่ออกได้แต่ชี้ไปที่ประตูห้อง“มีอะไรกันเหรอ เสี่ยวหลินเธอ...” โม่เฉวียนเดินออกมาที่ประตู ตอนนั้นนั่นเองที่สองซุป’ตาร์หนุ่มเจอเข้ากับใครบางคนที่เดินกะเผกๆ ออกมา“เขา...” หยางหลินลูบลำคอที่ยังคงเจ็บ ขยับเข้าไปใกล้โม่เฉวียนราวกับเห็นเขาเป็นเซฟโซน “เขา...เข้าไปในห้อง…ฉันไม่รู้จักเขา” หยางหลินชี้มือไปยังชายแปลกหน้าที่กำลังทำท่าจะวิ่งหนี ทว่าโม่เฉวียนที่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นก็วิ่งไปจับตัวเขาเอาไว้“สารเลว!!” โม่เฉวียนคำรามลั่นด้วยความโกรธ มือไม้ของเขาขยับออกไปอย่างไม่อาจควบคุม ทั้งทุบทั้งต่อยชายแปลกหน้าเสียงลิฟต์ดังขึ้นผู้ที่กำลังก้าวออกมาเองก็ตกอกตกใจจนส่งเสียงอุทานและสบถพร้อมๆ กัน “เสี่ยวเฉวียนใจเย็นๆ เดี๋ยวก็มีคนตายหรอก”“หยุดก่อน

“เดี๋ยวพี่จะโทรไปบอกเพื่อนเธอให้ ดีไหม เธอกำลังมีไข้ คงต้องพักสักวัน”“เอางั้นก็ได้ค่ะ อา...ฉันปวดหัวจังเลย” หยางหลินขยับตัวซุกเข้าไปในผ้าห่มอีกครั้ง“พี่จะไปเอาน้ำมาเช็ดตัวให้” โม่เฉวียนเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาบนผนัง ตอนนี้เกือบสิบโมงแล้ว เขาควรโทรไปลางานให้หญิงสาวก่อนเป็นอันดับแรก ถึงอย่างนั้นเมื่อเปิดเครื่อง มือถือของหญิงสาวก็มีข้อความเข้าเต็มไปหมด ทุกข้อความเป็นข้อความจากเพื่อนที่ทำงานซึ่งถามไถ่ด้วยความห่วงใยโม่เฉวียนไล่หาเบอร์โทรของเฉียวอิง เพราะอีกฝ่ายเป็นคนเดียวที่ล่วงรู้ความลับระหว่างเขากับหยางหลิน“สวัสดีครับ คุณ...ใช่เพื่อนคนที่มาหาเสี่ยวหลินวันนั้น?”เสียงราวกับเผลอตัวของเฉียวอิงทำให้โม่เฉวียนเกือบจะกังวล หากไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายทำเสียงเบาลงและบอกให้เขาถือสายรอ เพียงเพื่อหญิงสาวจะได้เดินออกไปให้ไกลจากเพื่อนร่วมงาน“ครับ ผมจะโทรมาขอร้องให้คุณช่วยลางานให้เวี่ยวหลินสักวัน ครับเธอไม่สบายมีไข้สูง ครับผมดูแลเอง ขอบคุณครับ”ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเสียงเบาเมื่อเฉียวอิงรับปากทันที ทั้งยังบอกว่าให้เสี่ยวหลินพักให้เต็มที่ไม่ต้องกังวลเรื่องที่ทำงานถึงอย่างนั้นตอนที่กำลังครุ่นคิดกลับมีสายโทรเข

โม่เฉวียนหายเข้าไปในห้องน้ำครู่หนึ่งก็เดินกลับมาที่ฟูกนอน เขาสอดแขนสองข้างอุ้มหยางหลินวางลงบนเตียง ก้มลงจูบเบาๆ บนหน้าผากนวล“พักผ่อนอยู่กับบ้านนะเดี๋ยวไข้จะกลับมาอีก ฟางฟางฝากดูแลสักวันนะครับ ไม่กี่ชั่วโมงผมจะกลับมา”“ไม่ต้องห่วงค่ะ จะดูแลไม่ให้คลาดสายตาเลยหยางหลินมองฟางฟางด้วยดวงตาขอลุแก่โทษ ถึงอย่างนั้นก็จำเป็นต้องรบกวน เพราะโม่เฉวียนบอกว่าเขาจะทำงานได้อย่างสบายใจก็ต่อเมื่อมีใครสักคนมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ“พี่ออกจะเสียใจนะที่เธอไม่โทรหาพี่ เรื่องใหญ่ขนาดนี้”“คือ...ก็เพราะมันเป็นเรื่องใหญ่เลยไม่อยากให้กังวลจนเกินไปน่ะค่ะ” หยางหลินเอ่ยเสียงอ่อย “ขอโทษนะคะ”“แต่เรื่องนี้มันร้ายแรงมากเลยนะ พี่เฉวียนนี่ก็ไม่รู้คิดอะไรอยู่” ฟางฟางบ่น “เขาถึงกับขอไม่ให้พี่บอกอวิ๋นเพราะกลัวพ่อกับแม่จะรู้เรื่อง”“คือ...ฉันอยากเป็นคนบอกพวกท่านเองน่ะค่ะ กลัวตกใจกันไปใหญ่”“ก็จริง” ฟางฟางถอนหายใจออกมา “อย่างน้อยก็ยังคิดถึงพี่และให้พี่มาอยู่เป็นเพื่อน ยังกลัวอยู่หรือเปล่า พี่เฟิงบอกว่าให้ช่างมาเปลี่ยนกุญแจใหม่ทั้งหมด รวมไปถึงระบบรักษาความปลอดภัยด้วย” ฟางฟางมองไปรอบห้องชุดสุดหรู“ก็คงปลอดภัยขึ้นอีกแหละถ้าพี่เฟิงอ