After My Ex Fiancé Betrayed Me, I Married His Uncle의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

Tahimik ang buong biyahe namin pauwi. Walang nagsasalita sa aming dalawa. Tanging ang mahina at tuloy-tuloy na ugong ng sasakyan ang maririnig sa loob. Maging ang driver ay tila ramdam ang bigat ng atmosphere kaya hindi ito nagsasalita o gumagawa ng anumang ingay.Tumanaw ako sa labas ng bintana habang pinagmamasdan ang mga puno, poste, gusali, at sasakyang mabilis na nilalampasan namin.Sobrang grabe ang nangyari sa Montemayor Mansion.Unti-unti kong naiintindihan si Sebastian.Iba pala talaga ang ugali ng pamilya niya.Hindi mawala sa isip ko ang mapanghusgang tingin nila.Ang masasakit nilang salita na akala mo ang pe-perfect nila.Gold digger.Social climber.Opportunista.Manggagamit.Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang bawat salitang binitiwan nila.Parang kahit nakaalis na kami roon, dala ko pa rin ang bigat ng bawat insulto.Dala ko pa rin ang hiya at sakit.Pero kahit ganoon, hindi mawawala sa isip ko ang pagtayo ni Sebastian para sa akin.Napapikit ako.Hanggang ngayon,

Bianca's Point of ViewTahimik ang buong penthouse nang gabing iyon.Pagkatapos ng pag-uusap namin ni Sebastian sa sala kanina, nagkulong muna siya sa mini office niya habang ako naman ay dumiretso sa kwarto ko para makapagpahinga.Sobra talaga ang pagod ng isip at katawang-lupa ko sa mga nangyari.Hindi naman ako nakatulog.Nakatulala lang ako sa kisame habang iniisip ang mga nangyayari sa buhay ko.Parang ilang araw pa lang ang nakakalipas pero pakiramdam ko ilang buwan na ang lumipas.Mula sa pagiging bride ni Adrian.Hanggang sa pagiging Mrs. Montemayor.Nakakabaliw.Isang katok ang nagpabalik sa aking ulirat.Napabalikwas ako ng upo.Tumayo ako saka mabilis na lumapit sa pinto.Mukhang tapos na ata si Sebastian magtrabaho.Pagbukas ko ng pinto, nagulat ako nang hindi si Sebastian ang bumungad sa akin.Isa itong kasambahay.Tila nasa late fourties ang edad nito.Kumuha na siya ng kasambahay?O matagal na talaga itong nandito?Hindi ko lang napapansin?"Yes po?" tanong ko."Dinner i

Sebastian's Point of ViewI woke up as the morning sunlight streamed through the windows and brushed against my face.Instinctively, I reached out to the other side of the bed.Only to realize that no one was there anymore.My wife was already awake.Napatigil ako.Wife.Yeah, right.I have a wife now.Hindi pa rin ako makapaniwala.May kakaibang pakiramdam sa simpleng salitang iyon.Wife.For thirty-six years, I never imagined myself getting married.Never imagined sharing my life with someone.Never imagined waking up beside another person.Marriage was never part of the plan.Pero ngayon, may asawa na ako.And somehow, nangyari iyon nang hindi ko man lang napaghandaan.Nanatili akong nakahiga habang nakatingin sa kisame.Unti-unting bumalik sa isip ko ang nangyari kagabi.Bianca.Sleeping in my room.In my bed.Pretending to sleep.And failing miserably.A small, almost unnoticeable smile tugged at the corner of my lips.She was obvious.Too obvious.Pero hindi ako nagsalita,Dahil

Bianca’s Point of View “By the way,” sabi niya sa mababang boses. “May sasabihin pala ako sa’yo.”Napahigpit ang hawak ko sa fork.Hindi ko alam kung bakit bigla akong kinabahan.Ano kayang sasabihin niya?Tungkol saan?Lihim akong napalunok.Baka tungkol sa pamilya niya?Sa nangyari sa mansion?O baka may problema sa kumpanya?O baka may nangyari sa mga elders dahil sa—“Next week, babalik ka na sa trabaho.”Natigilan ako.“Ano?” wala sa sarili kong tanong.Pakiramdam ko hindi ko agad naintindihan ang sinabi niya.“Work?” ulit ko pa.Tumango siya.“Yes.”Napababa ako ng tingin sa plato ko.Work.“Wala na akong babalikan na trabaho sa kumpanya niyo,” mahina kong sambit.Iyon naman talaga ang totoo dahil kay Adrian ako nagtatrabaho noon bilang kanyang assistant.Napansin kong nangunot ang noo niya pero hindi siya nagsalita.Napabuntong-hininga ako.“To be honest,” sabi ko, “iniisip ko nga na mag-apply na lang sa ibang kumpanya.”Tahimik siyang nakinig.Ngunit napansin kong naging

BIANCA“Siguradong magugulat ang lahat kapag nakita tayo mamaya,” dagdag ko habang nakatingin pa rin sa labas ng bintana. “Kung ano-ano na naman ang iisipin at sasabihin nila. At siguradong mas mabubuhay na naman ang issue natin.”Ilang segundo siyang hindi nagsalita. Siguro naisip niya rin ‘yung tungkol sa issue, masyado na siyang nadadamay dahil sa ginawa ko. Sometimes, I can't help but feel that all I've given him since we met are problems and headaches. “Let them talk.”Napalingon ako sa kanya ng marinig ang mababa niyang boses. Nanatiling diretso ang tingin niya sa kalsada. Pinagmasdan ko siya.Kalmado siya. Parang wala siyang inaalalang kahit ano. Parang wala siyang pakialam sa kung ano ang naghihintay sa amin sa kumpanya o kung ano man ang maaaring mangyari pagdating namin doon. “They can say whatever they want,” dagdag niya. “It won’t change anything.” “Sebastian…” mahina kong tawag sa kanya.“You are not going there as Adrian’s ex-fiancée,” muli niyang sabi sa kalmado