บททั้งหมดของ After My Ex Fiancé Betrayed Me, I Married His Uncle: บทที่ 11 - บทที่ 20

“Sebastian.”“Hm?”Hindi siya tumingin sa akin. Nakatitig lang siya sa laptop niya.“Kanina…” nag-alangan akong magsalita. “Sa lobby.”Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin.“What is it?”Napakagat ako sa dila ko. Bakit bigla akong nahiya? Pero kasi.. Kanina pa ito gumugulo sa isip ko.“Well uhm, kanina tinawag mo akong baby.”Sandaling katahimikan. Shit, nakakahiya. Pagkatapos ay bahagyang tumaas ang kilay niya.“Did I?” Hindi naman ako makapaniwalang tumingin sa kanya. “Huwag kang magkunwaring hindi mo alam. Narinig ko.” sambit ko sabay irap. Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya.Hindi ko alam kung ngiti ba iyon o nang-aasar lang siya.“I thought you were too distracted to notice.”“Of course I noticed,” mabilis kong sagot. “Hindi ako sanay na tinatawag na ganoon.”“Then get used to it.”Nanlaki naman ang mata ko. Anong get used to it?“What?”Binaba niya sa gilid ang laptop saka mahinahong tumingin sa akin.“You’re young.”Napakunot-noo ako. And so, if I’m young?“I’m twe

Bianca Kinagabihan, habang nakahiga ako sa kama, tahimik akong nakatingin sa labas ng floor-to-ceiling windows ng kwarto ko. Kapansin-pansin ang makakapal na ulap at ang paminsan-minsang liwanag sa kalangitan.Mukhang malakas na ulan ang paparating. Sana ulan lang.Wala sanang kasamang kulog at kidlat.Napabuntong-hininga ako saka mas lalong niyakap ang comforter.Masyadong maraming nangyari sa loob lang ng isang araw. Ilang minuto ang lumipas… Bumuhos na nga ang malakas na ulan. Sunod-sunod na patak ng ulan ang tumama sa malalaking salamin ng bintana.At ilang segundo lang…Kumidlat.Napapitlag ako sa gulat.Kasunod no’n ay isang napakalakas na kulog na halos nagpayanig sa buong paligid.Napahigpit ang hawak ko sa comforter.Dang. Ito na nga ba ang sinasabi ko. I hate thunderstorms.Bata pa lang ako, takot na talaga ako sa kulog at kidlat.At habang lumalaki ako…Hindi iyon nawala.Mas lumala pa nga.Lalo na kapag gabi umuulan na may kasamang kulog at kidlat tapos mag-isa l

Matapos maligo ay nagsuot ako ng bathrobe.Habang pinupunasan ko ang buhok gamit ang tuwalya, may napansin akong ilang paper bags na nakalagay sa gilid ng kama. Napahinto ako.Napakurap-kurap baka namamalikmata lang ako.Isa.Dalawa.Tatlo.Apat.Lima.Anim.Pito.Walo. Siyam. Sampo.At lahat iyon ay mula sa mga mamahaling luxury brands.Nanlaki ang mga mata ko.“What the…”Mabilis akong lumapit.Isa-isa kong sinilip ang laman ng bawat paper bag. Mga dress.Blouse.Skirts.Shoes.Bags.Accessories.Pati skincare products meron din. Halos malaglag ang panga ko, Hindi biro ang presyo ng mga ito.Kahit isang piraso lamang sa mga iyon ay sapat na para makabili ng sasakyan o maliit na lupa ‘e.At mukhang.. lahat ng size ng damit ay eksaktong kasya sa akin.Napaupo ako sa gilid ng kama, hindi pa rin makapaniwala. Muli kong tiningnan ang mga paper bags. Sa totoo lang, paparating pa lang ngayong araw ang mga damit na ipinadala ko mula sa bahay.Nanatili akong nakaupo habang nakatitig

KINAUMAGAHAN Para akong lutang habang nag-aasikaso. Paano ba naman, hindi ako nakatulog nang maayos buhat nang malaman kong pupunta kami sa Montemayor Mansion.Sinong hindi maloloka doon?Hindi pa ako handang harapin ang elders ng Montemayor. Kaso anong magagawa ko? Kasalanan ko rin naman kaya ako napunta sa ganitong sitwasyon. At dapat ihanda ko na talaga ang sarili ko.Ngayon, nakatayo ako sa harap ng malaking salamin dito sa kwarto ko habang pinagmamasdan ang sarili kong ayos.Suot ko ang isang red silk satin dress na nakita ko sa mga paper bag na binili ni Sebastian para sa akin kahapon. Saktong-sakto nga ang pagbibigay sa akin ni Sebastian ng mga damit, heels, makeup, at accessories dahil ngayon magagamit ko sila.Simple lang ang design, pero sobrang elegante.Kita ang collarbone ko dahil spaghetti strap iyon, habang maganda ang pagkakahapit ng dress sa katawan ko. Kitang-kita ang hubog ng aking katawan na tila sinukat talaga para sa akin ang dress na ito. Hanggang tuhod ko ang

At doon nagsimula ang totoong laban namin.Pagkapasok namin sa dining hall, parang biglang tumigil ang lahat.Ang mahihinang usapan.Ang tunog ng kubyertos.Maging ang paghinga ko.Lahat.Tumambad sa akin ang buong Montemayor family.Nandoon sila sa napakahabang dining table na tila ginawa hindi lamang para sa pagkain, kundi para sa mga paghatol. Sa pinakadulo ng mesa ay nakaupo ang grandfather ni Sebastian. Matanda na, ngunit nananatiling matikas, malamig, at nakakatakot ang awra.Sa tabi niya ang grandmother ni Sebastian. Tahimik. Elegante. Ngunit ang mga mata niya ay matalim na parang kutsilyong handang humiwa.Nandoon din ang ibang elders ng pamilya.Mga tito.Mga tita.Mga pinsan.Mga taong sanay yumuko ang iba sa kanila.At sa kanang bahagi ng mesa, nandoon si Adrian.Biglang nanikip ang dibdib ko. Nakatitig siya sa akin.Hindi ko mabasa ang ekspresyon niya.Parang galit.Parang nagsisisi.Parang nasasaktan.Pero wala na akong pakialam kung ano man iyon.Sa tabi niya ang ama n