All Chapters of One Night Lie: Marriage Trap with the Merciless Billionaire: Chapter 51 - Chapter 60

Sandaling hindi umiwas si Eloise sa tingin ng lalaki. Ramdam niya na naman ang mabilis na tibok ng dibdib niya, parang may kung anong babala ang katawan niya, isang panganib na hindi naman nakakatakot, kundi parang gusto pa niyang subukan.Ngumiti siya nang bahagya, parang pabiro, kahit nanginginig ang loob niya.“Siguro… I'm one of a kind princess.”Tahimik lang siyang tinitigan ng lalaki, parang sinusuri bawat salitang lumalabas sa bibig niya.Itinaas ni Eloise ang tinidor na may cake.“I love cashew cake. Gusto mo?” alok niya, pilit nagpapaka-relax kahit ramdam niya ang paninikip ng balat niya sa tindi ng tingin nito.Saglit lang tumingin ang lalaki sa cake… pero halatang hindi iyon ang tunay na interes niya. Nang bumalik ang tingin nito, huminto iyon sa labi ni Eloise, mas matagal kaysa sa normal.“Hindi ako mahilig sa nuts,” sagot nito, kalmado pero may halong tukso. “Mas gusto ko yung ibang klase ng matamis.”Hindi nito agad tinuloy ang sinasabi. Nanatili lang ang tingin

Sandaling napigil ni Eloise ang paghinga niya, dahil… tama ang lalaki.“Paano mo nalaman?” tanong niya.“Sa paraan ng pagtingin mo sa party… hindi sa mga tao,” sagot nito, kampante ang tono. “Nakikinig ka, nag-oobserve… pero hindi ka basta sumasabay. May tinatago kang romantic side,” dagdag nito habang nakatingin sa kanya, “at yun ang dahilan kung bakit mas mahirap kang lapitan… at mas interesting.”Mabilis niyang iniwas ang tingin. Hindi dahil nahihiya siya, kundi dahil pakiramdam niya, kapag tumingin pa siya ng ilang segundo, baka may masabi siyang hindi niya dapat sabihin.Sinubukan niyang bawiin ang sarili.“And you?” balik niya, tumingin ulit sa lalaki. “Mahilig ka bang tumingin sa babae the whole night tapos hihintayin mong madapa para may excuse ka na lumapit?”Hindi agad sumagot ang lalaki. Bahagya pa itong lumapit, at ang pagdiin ng kamay nito sa baywang niya ay marahan lang… pero sapat para kilitiin ang balat niya.“I’ve never judged myself that way,” sagot nito kala

Pumasok si Locklan sa loob ng sasakyan at isinarado ang pinto nang mas malakas kaysa sa inaasahan niya. Ang lakas ng impact ay bumaon sa dibdib niya, na tila ba ang ingay na iyon ang nagsabi nang malakas sa mga bagay na ayaw niyang aminin: may kung anong bahagi sa kanya ang tinamaan.Inikot niya ang susi at humarurot. Hindi na siya nag-isip pa. Basta nagmaneho lang siya. Ang usapan na narinig niya sa likod ng pinto ay patuloy na bumabagabag sa kanya, sa pagitan ng galit at pagkamuhi.Habang binabaybay ng mga gulong ang kalsada, ang mahigpit na pagkaka-kuyom ng kanyang panga ay mas nagsasabi ng totoo kaysa sa anumang iniisip niya.Wala pang bente minutos, pumasok na siya sa underground garage ng penthouse ni Valleraine. Natural lang niyang pinindot ang access code. Bumukas ang elevator at pumasok siya nang walang pag-aalinlangan.Hindi siya inaasahan ni Valleraine nung umagang iyon. Naka-robe pa ito nang buksan ang pinto. Ang gulat sa mukha nito ay tumagal lang ng dalawang segundo b

Bahagyang sumandal si Locklan sa upuan, nakahalukipkip ang mga braso, may kontroladong aura.“Ako?” tanong niya, hindi nagbabago ang ekspresyon, matatag ang boses. “Hindi bagay sa akin ang pagseselos, doc. I like having control, pero hindi ako seloso.”Halos matawa si Eloise, pero pinigilan niya.“Hindi ba parang magkapareho lang ang control at selos?” sabi niya, parang pabiro, pero halata ang konting tusok ng sarcasm.Pinagmasdan silang dalawa ng doktor, halatang interesado, at siya ang sumagot bago pa makabawi si Locklan.“Magaling ka pa ring magtago, hijo,” sabi ni Dr. Louis, may alam na ngiti. “Pero yung mga talagang nakakakilala sa 'yo, alam na mabilis uminit ang dugo mo kapag tinamaan ka.”Hindi ngumiti si Locklan. Hindi niya kailangan.Diretso lang ang tingin niya, matigas ang panga.“Tinitingnan niyo pa rin ako bilang dating batang Locklan, doc,” sagot niya, maayos pero may halong hamon. “Nagbago na ako.”Mahinang natawa ang doktor at umiling.“Pwede magbago ang tao,

Dalawang oras pagkatapos ng check-up, nasa mansyon na si Eloise. Katatapos lang niyang maligo. Itinali niya ang kanyang buhox hinigpitan ang buhol ng sinturon ng kanyang robe, at huminga nang malalim. Amoy na amoy pa rin ang sabon sa loob ng kwarto. Kinuha niya ang kanyang moisturizer at ipinatong sa lamesa. Sisimulan na sana niyang pahiran ang kanyang mga binti nang biglang bumukas ang pinto nang walang babala.Pumasok si Locklan. Gaya ng dati, hindi man lang kumatok.“Kailangan ko na bang simulan na i-lock ang pinto para matuto kang kumatok?” tanong niya, hindi lumingon at pinanatiling matatag ang boses.“I bought your medicine,” diretsong sagot nito habang lumalapit at iniaabot ang isang supot. “And my secretary already scheduled your laboratory tests.”Kinuha ni Eloise ang supot, inilabas ang gamot, at uminom ng isang tableta. Pagkatapos, binuksan niya ang bote ng tubig sa lamesa, nagsalin sa baso, at nilunok ang gamot.“Thanks. Tingnan natin kung mababawasan ang nausea ko.