แอบรักร้ายนายเพื่อนสนิท のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

บทที่ 2:ตามรับตามส่ง ตึกคณะวิศวะ “ เอ๋! ????? เเกพาฉันเดินมาที่ตึกคณะวิศวะทำไมวาวา แกมาหาไต้ฝุ่นหรอ นัดมันใว้?" " ป่ะ ป่าวก็เมื่อกี้เราอยากออกมาจากตรงนั้นก็เลยเดินมาเรื่อยๆไม่รู้ว่ามันมาถึงตึกคณะวิศวะได้ยังไง" "ใจสั่งมาอะดิ " หนามเตยพูดแล้วก็ยิ้มหัวเราะชอบใจ " เเกอย่าพูดมากนี้ได้ไหม นี่มันดงตัวพ่อเลยนะหนีเสือปะจรเข้ปะเนี่ยคนมองมาเต็มเลยฉันว่าเรารีบไปจากตรงนี้เถอะ" " จะถึงเวลาเข้าเรียนคาบบ่ายแล้วด้วย เราต้องกลับไปที่ตึกเดี๋ยวนี้ไม่งั้นไม่ทันเช็คชื่อแน่ๆเร็วๆยัยเตย " " ต้องเดินวนกลับไปที่ตึกอีกแล้วยัยวาวา แกเนี่ย" "เอ่อ!!!อย่าพูดมากตามมาเร็วๆ" "วี๊ดวิ๊ว!!!สาวๆไปไหนกันจ๊ะมาหาพี่หรอ" "หูย!!!น้องสาวขาวจั๊วะเลย " "เสปคกูเลย กูชอบขาวๆแบบนี้ " เสียงผิวปากแซวตามหลังสองสาวหลังจากเดินผ่านโต๊ะรุ่นพี่ผู้ชายคณะวิศวะ หลังตึก ห้องน้ำคณะวิศวะ "นั้นมัน สาวๆเพื่อนสนิทไอ้ไต้ฝุ่นนี้หว่า มาที่คณะเราทำไมกัน" "มึงถามกูหรอไอ้มาวินแล้วให้กูไปถามใครต่อเห็นกันอยู่สองคนหรือมีบุคคนที่สาม" เสียงธันย์พูดขึ้นแล้วมองดูซ้าย ขวา "โป๊ก!!" "โอ๊ยยย!!!ไอ้ห่าวินกูเจ็บนะเว้ยเข็กมะเหง็กล

บทที่4:ยัยหมูอ้วน พอมาถึงห้องไอ้เจไดนึกว่าพวกมันจะมีเรื่องดว่นสรุปพวกมันโกหกแค่อยากชวนมากินเหล้าเหตุผลบอกว่าผมติดสาวเพื่อนสนิทที่โตด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก"ไอ้ฝุ่น ไม่ชวนสาวเพื่อนสนิทของมึงมาแนะนำพวกกูหน่อยหรอว่ะ"เสียงไอ้ธันย์ถามขึ้นทันทีที่เปิดประตูห้องเข้ามามันชะเง้อหน้ามองหาว่ามีคนเดินตามมากับผมไหมหลังจากที่ผมนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่นพวกมันก็เป็นเจ้าหนูจำไม่ถามไม่หยุดปาก"ไอ้ห่า!เขาเป็นผู้หญิงจะมาทำไมห้องผู้ชายแถมอยู่ตั้งสามคน""ไม่พามาแนะนำให้พวกกูรู้จักแต่ไปรับส่งไม่ขาดขอแค่เอ่ยปากวิ่ง4×100 "เสียงไอ้มาวินพูดขึ้น"นึกว่ามึงจะมาไม่ได้ซะล่ะ"เสียงไอ้เจไดเสริมทัพ"ทำไมกูจะมาไม่ได้ว่ะถ้ากูอยากมากูก็มาจะมีใครห้ามกูไม่ให้มาหาพวกมึง""พวกกูนึกว่าขออนุญาติสาวเพื่อนสนิทแล้วมึงมาไม่ได้ตอนนี้ก็เวลาห้าทุ่มแล้วนึกว่าจำกัดเวลาซะอีก""แล้วกูจะขอวาทำไม กูอยากไปไหนกูก็ไป""อ่าว!ก็เห็นตัวติดกันอย่างกับปาท่องโก๋สรุปมึงไม่ได้เป็นแฟนกันหรอว่ะ"ไอ้มาวินถาม"ป่าวก็แค่เพื่อนสนิท"ผมตอบกลับแล้วก็กระดกเหล้าไปด้วย"จริงดิ!งั้นกูจีบได้ป่าวว่ะน่ารักซะด้วยสิ""ตีนกูนี้ไอ้เจได"

บทที่6:เสียงดังของหัวใจ หลังออกจากห้องนั่งรถมากับฝุ่นฉันแทบไม่กล้ามองหน้าเขาเลยมันเขินยังไงไม่รู้"ทำไม เธอ เงียบจังไม่พูดอะไรหน่อยหรอปกติพูดไม่หยุดสงสัยไบ้แดกไปแล้ว""นี้ฝุ่นพอเราไม่พูดก็หาว่าเป็นไบ้ เราขี้เกียจเถียงกับนายอยากอยู่เงียบๆ""หึ!!!!! เขินก็บอกอย่าเก็บอาการ มันเก็บไม่มิดเข้าใจไหม "พอรถจอดติดไฟแดงฝุ่นก็โน้มตัวเข้ามาหาฉัน"ฝะ...ฝุ่นนายจะทำอะไร"ฉันใช้มือสองข้างยกขึ้นมากอดแนบอกเเละขยับชิดข้างประตูรถตาโตด้วยความตกใจไต้ฝุ่นเงื้อมมือมาพับคอเสื้อที่ไม่เรียบร้อยให้มันเข้าที่ให้ฉัน แล้วเขาก็หันกลับไปนั่งตามเดิม "ขะ...ขอบใจ""แต่งตัวไม่ดูกระจกหรือไงจะรีบไปไหนกลัวเราทำไมเราไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อยไบ้แดกไม่พอติดอ่างไปอีก"ปี๊บๆ!!!!เสียงบีบแตรรถจากด้านหลัง"ไฟเขียว ฝุ่นออกรถได้แล้วข้างหลังบีบแตรไล่แล้ว"พอถึงมหาลัยฉันรีบเปิดประตูจะลงจากรถแต่ถูกไต้ฝุ่นจับข้อมือใว้สะก่อน"วา โกรธเราหรอวันนี้เรื่องตอนเช้า ปกติ วาไม่เงียบขนาดนี้""ปะ...ป่าว แค่วันนี้ไม่มีอะไรจะคุย นี้ก็ใกล้ถึงเวลาเข้าเรียนแล้วเดี๋ยวเราต้องรีบไปก่อน"ฉันเปิดประตูจะลงจากรถแต่ฉันก็ปิดมันใว้เหม

บทที่8:ปล่อยตัวปล่อยใจ ผับ โซนVip "เอาไงดีว่ะ ไอ้ฝุ่นมันคงกลับเองไม่ได้แล้วส่วนรถมันมึงก็ขับตามหลังกูกลับคอนโดแล้วกันไอ้วิน ส่วนมึงไอ้ธันย์ดูแลไอ้ฝุ่นเดี๋ยวกูขับรถเองพวกมึงว่าไง "มึงว่าไงไอ้วินเอาตามที่ไอ้เจไดพูดไหม" "พวกมึงว่ายังไงกูก็ตามนั้นแหละ " "บรึ๊นนนน!!!" เสียงรถวิ่งบนถนนใหญ่ตอนนี้เป็นเวลาตีสามบนท้องถนนไม่ค่อยมีรถพุ่งพ่านทำให้บรรยากาศข้างทางดูเงียบแต่ข้างในรถตอนนี้คนตัวโตเอาแต่พร่ำเพ้อไม่หยุด "วาวา !!!! อึก!" "ไอ้ฝุ่นมึงอย่าอ๊วกนะเว้ยนี้รถกูไม่ใช่รถมึง มึงฮึ๊บใว้ก่อนใกล้ถึงห้องแล้ว" "ไอ้ฝุ่น มึงเป็นเอามากนะรู้ตัวไหมปากบอกเป็นแค่เพื่อนสนิททะเลาะกันยังเมาขนาดนี้ถ้าได้เขาเป็นเมียมึงไม่คลั่งรักจนไม่ให้เขาคุยกับผู้ชายคนอื่นเลยหรือไง รักเขาชอบเขาก็ไม่บอกให้มันจบๆปล่อยค้างคาอยู่ได้" "กูพึ่งเห็นมึงพูดดีก็ตอนนี้แหละไอ้ธันย์พูดไปมันก็ไม่เข้าหูมันหรอกไอ้ฝุ่นนะให้มันไปทบทวนหัวใจมันเองเถอะ" "เห้อ!!!นอนไม่หลับ" หลังจากที่เกิดเรื่องตอนบ่ายฉันก็ยังไม่ได้โทรหาหรือคุยกับ ฝุ่น ฉันอยากให้เขาอารมณ์เย็นลงกว่านี้ก่อนบางครั้งฉันก็แอบคิดนี้คืออาการหึงของเขาใช่ไหมเขาเป็นแบบนี้เพราะกำลังหวงฉ

บทที่10:จูบครั้งที่สองภายในห้องสมุด วาวา พยายามเขย่งเท้าเอื้อมมือขึ้นไปเพื่อจะได้หยิบหนังสือที่อยู่บนชั้นแต่มันสูงเกินกว่าที่ความสูงเธอจะเอื้อมถึง"อึ๊บ!!!!ทำไมมันสูงอย่างนี้นะหรือว่าเราเกิดมาเตี้ย”ฉันก็สูงตั้งหนึ่งร้อยหกสิบ แต่เขย่งยังไงก็เอาไม่ถึงถ้าฝุ่นอยู่ด้วยก็คงดีนายนั้นสูงตั้งหนึ่งร้อยแปดสิบ"เหมือนมันเป็นแค่ความคิดแต่จิตส่งถึงทันใจกลิ่นน้ำหอมประจำตัวอ่อนๆของใครบางคนที่เธอคุ้นเคยลอยมาแตะจมูกอยู่ใกล้ๆสัมผัสแนบชิดที่อยู่ข้างหลังทำให้เธอต้องรีบหันหน้ากลับไปมองมือที่กำลังค้ำยันบนชั้นหนังสือเอาใว้เหมือนว่าตอนนี้เขากำลังกักตัวฉันใว้ภายในอ้อมกอด"ฝุ่น!!!!นายมาทำอะไรที่นี้""นี้มันห้องสมุด เราก็มาอ่านหนังสือไง""แต่นายรู้ได้ยังไงว่าเราอยู่ตรงนี้""เราถามหนามเตย ก็เลยเดินมาเจอ เผอิญเห็นคนเเคระกำลังจะยื้อหยิบหนังสือบนชั้นแต่หยิบยังไงก็เอาไม่ถึงแถมกำลังนินทาคนหล่อให้ช่วยก็เลยได้มายืนอยู่ตรงนี้ไง"ฉันแหงนหน้ามองคนตัวโตที่สูงกว่าเขาก้มหน้ามองลงมาที่ฉันเราจ้องมองตากันมันเหมือนมีไฟสถิตย์บางอย่างที่ทำให้ภาพทุกอย่างหยุดนิ่งแล้วโฟกัสแค่คนที่อยู่ตรงหน้าความเงียบของห้องสมุดทำให้ได