เข้าสู่ระบบบทที่8:ปล่อยตัวปล่อยใจ
ผับ โซนVip "เอาไงดีว่ะ ไอ้ฝุ่นมันคงกลับเองไม่ได้แล้วส่วนรถมันมึงก็ขับตามหลังกูกลับคอนโดแล้วกันไอ้วิน ส่วนมึงไอ้ธันย์ดูแลไอ้ฝุ่นเดี๋ยวกูขับรถเองพวกมึงว่าไง "มึงว่าไงไอ้วินเอาตามที่ไอ้เจไดพูดไหม" "พวกมึงว่ายังไงกูก็ตามนั้นแหละ " "บรึ๊นนนน!!!" เสียงรถวิ่งบนถนนใหญ่ตอนนี้เป็นเวลาตีสามบนท้องถนนไม่ค่อยมีรถพุ่งพ่านทำให้บรรยากาศข้างทางดูเงียบแต่ข้างในรถตอนนี้คนตัวโตเอาแต่พร่ำเพ้อไม่หยุด "วาวา !!!! อึก!" "ไอ้ฝุ่นมึงอย่าอ๊วกนะเว้ยนี้รถกูไม่ใช่รถมึง มึงฮึ๊บใว้ก่อนใกล้ถึงห้องแล้ว" "ไอ้ฝุ่น มึงเป็นเอามากนะรู้ตัวไหมปากบอกเป็นแค่เพื่อนสนิททะเลาะกันยังเมาขนาดนี้ถ้าได้เขาเป็นเมียมึงไม่คลั่งรักจนไม่ให้เขาคุยกับผู้ชายคนอื่นเลยหรือไง รักเขาชอบเขาก็ไม่บอกให้มันจบๆปล่อยค้างคาอยู่ได้" "กูพึ่งเห็นมึงพูดดีก็ตอนนี้แหละไอ้ธันย์พูดไปมันก็ไม่เข้าหูมันหรอกไอ้ฝุ่นนะให้มันไปทบทวนหัวใจมันเองเถอะ" "เห้อ!!!นอนไม่หลับ" หลังจากที่เกิดเรื่องตอนบ่ายฉันก็ยังไม่ได้โทรหาหรือคุยกับ ฝุ่น ฉันอยากให้เขาอารมณ์เย็นลงกว่านี้ก่อนบางครั้งฉันก็แอบคิดนี้คืออาการหึงของเขาใช่ไหมเขาเป็นแบบนี้เพราะกำลังหวงฉันหรือป่าวฉันไม่อยากคิดไปเอง กอ็กๆ! กอ็กๆ! "ใครมาเคาะประตูห้องตอนตีสามไต้ฝุ่นหรอ?" ฉันชะเง้อหน้ามองดูผ่านตาแมวตรงบานประตูก็เห็นไต้ฝุ่นกับเพื่อนของเขาอีกสามคน "ฝุ่น!!!!" ฉันรีบเปิดประตูออกดู “ทำไมนายเป็นอย่างงี้ละเอ่อคือ!!! พวกนาย?" "พวกเราเป็นเพื่อนของไต้ฝุ่นนะ เอาใว้ค่อยให้มันแนะนำให้รู้จักแต่ตอนนี้ขอเอาไอ้เพื่อนตัวหนักนี่เข้าไปข้างในห้องเธอก่อนได้ไหม ช่วยดูแลมันหน่อย มันไม่มีใครแล้วมันมีแค่เธอคนเดียว" "เข้ามาสิ" "ช่วยดูแลมันหน่อยนะพวกเราต้องกลับแล้ว" "อะ!อืม ขอบใจพวกนายมากนะ " หลังจากที่พวกเขากลับไปฉันก็เอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้ฝุ่น ตรงโซฟาน่าจะนอนไม่สบายเดี๋ยวนายเข้าไปนอนในห้องดีกว่า "ฝุ่น!!นาย อือ!เหม็นอ่ะนี้นายกินเยอะขนาดนี้เลยหรอ"ฉันก้มหน้าเข้าไปใกล้เพื่อพยุงตัวนายไต้ฝุ่นเข้าไปห้องนอนอย่างทุลักทุเร ด้วยความที่เมาเขาเลยทิ้งตัวหนักกว่าปกติ "ฝุ่น!!!นายเดินดีๆสินายไม่ได้ตัวเบาเลยนะ " ฉันใช้มือเขาที่คล้องคอฉันเหวี่ยงตัวให้นอนลงบนเตียงเเต่เพราะตัวเขาหนักทำให้ฉันเซเเละล้มทับลงไปบนตัวเขาเต็มๆ และใต้ฝุ่น เหมือนเขาจะรู้สึกตัวและหลี่ตาขึ้นมามอง "ใคร!วาวาหรอ ใช่เธอหรือเปล่าวาวาใช่ไหม" จังหวะที่ฉันจะลุกออกจากตัวเขาไต้ฝุ่นกับใช้สองเเขนกกกอดรัดตัวฉันและพลิกให้ไปอยู่ใต้ร่างของเขา "นะ...นาย ฉันใช้มือดันหน้าอกไต้ฝุ่นใว้เพราะว่าตอนนี้มันอยู่ในท่าที่อันตรายใบหน้าของเขากำลังจ้องมองลงมาที่ริมฝีปากฉันภายในห้องมีแต่ความเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจเหนื่อยหอบ "วา !วา! " นี้คือเสียงที่ฉันได้ยินและสมองแทบเบลอไปหมดเมื่อไต้ฝุ่นโน้มใบหน้าลงมาและ.... "ไต!!! อุ๊บ!! อื้ออออ" ดวงตาฉันเบิกโพรงด้วยความตกใจไต้ฝุ่นใช้ปากงับลงมาที่ริมฝีปากของฉันและดูดดุ้นริมฝีปากบนและริมฝีปากล่างเพื่อให้ฉันเปิดปากออกยิ่งฉันเม้มปากเท่าไหร่เขาก็ใช้คมเขวี้ยงับจนฉันต้องอ้าปากออกด้วยความเจ็บ ลิ้นร้อนชอนไชควานหาดูดลิ้นเล็กไปมาจนฉันเผลอครางปล่อยใจไปตามอารมณ์ "อืม!" เราแลกลิ้นกันไปมา ภายในโพลงปากคละเคล้าไปด้วยน้ำลายของทั้งสองคนฉันใช้แขนกอดคอขยุ้มเส้นผมไต้ฝุ่นด้วยความสยิว "อือ!!!' เสียงครางด้วยความพอใจของไต้ฝุ่นเขาส่งลิ้นร้อนชอนไชซุกไซ้เขาหาริมฝีปากของฉันด้วยความดูดดื่ม แต่พอนานไปฉันเริ่มหายใจไม่ออกจนต้องทุบเข้าที่ไหลของเขาเพื่อให้เขาปล่อยปากฉันให้ได้หายใจ แต่พอปล่อยได้ไม่นานเขาก็ก้มลงมาปิดปากฉันอีกครั้ง เราจูบกันไปมาไม่รู้นานเท่าไหร่มือไม้ไต้ฝุ่นเริ่มไม่อยู่นิ่งเขาลูบไล้เขาใต้เสื้อของฉันเเล้วคว้าหมับเขาที่ทรวงอกบี้ยอดปทุมถันจนฉันตกใจและรู้สึกตัว ฉันพยายามดันตัวเขาออกแต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่เขาก็บีบคลึงทรวงอกฉันแรงเท่านั้น ฉันตกใจตาโตความรู้สึกเจ็บและความรู้สึกทั้งหมดของฉันมันกลับมาแล้ว หลังจากที่เผลอใจไปกับไต้ฝุ่นฉันใช้แรงทั้งหมดพลักตัวเขาออกจนไต้ฝุ่นพลิกออกจากตัวฉันและนอนแน่นิ่งอยู่ข้างๆ "ฟู่ว!!! ฉันพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง "เกือบไปแล้วไหมวาวา เกือบได้เป็นเมียไต้ฝุ่นไปแล้ว"ฉันไม่ยอมเป็นของเขาในตอนที่เขาเมาไม่รู้สึกตัวแบบนี้หรอกเรายังได้เป็นแค่เพื่อนกันอยู่เลยเเล้วฉันจะอยู่ในฐานะอะไร ถ้าเรานอนด้วยกัน ช่วงสายของวันเสาร์ "โอ๊ย!หัวฉันเหมือนมันจะระเบิดออกมาเลย" ปวดหัวตุ๊บๆ!!นี้เมื่อวานเรากินหนักขนาดนี้เลยหรอแล้วนี้มันห้องใคร" เมื่อผมลืมตาขึ้นมาพบกับห้องที่มันไม่ใช่ห้องของตัวเอง แต่สิ่งของต่างๆเหมือนมันคุ้นตาว่าเคยเห็นที่ไหนผมครุ่นคริดและก็ต้องตกใจ "วาวา นี้ผมอยู่ในห้องเธอได้ยังไงอึก!!!โอ๊ยปวดหัวชิบหาย"เมื่อผมพยามจะลุกกับรู้สึกเหมือนห้องมันหมุนผมค่อยๆหลับตาเพื่อปรับสภาพให้ตัวเองสักพัก เมื่อผมปรับสภาพตัวเองให้ปกติผมจึงลุกเดินออกไปจากห้องนอนเพื่อสำรวจแต่กลับไม่พบเจอใคร "เธอไปไหนนะ?! ผมเห็นโน๊ตที่เขียนแปะใว้ที่โต๊ะกินข้าว "เราทำข้าวต้มหมูใว้ให้แล้วในห้องครัว นายอุ่นกินได้เลยนะ ฉันออกมาทำธุระนะข้างนอกกับหนามเตยเมื่อคืนนายเมามากพักผ่อนเถอะ" "นี่เธอหนีหน้าฉันหรือป่าว วาวา ? " ผมนั่งบนเก้าอี้ขยุ้มเส้นผมบนหัวจนมันฟูฟ่องไปหมดเเล้วเมื่อคืนนี้เราฝันไปหรือเรื่องจริง ด้านฝั่งวาวา เธอออกมาจากห้องแต่เช้าเพราะยังไม่อยากเจอหน้า ไต้ฝุ่น เรื่องเมื่อคืนเธอยังจำได้ดีขอออกมาตั้งหลักกับใจตัวเองสักพัก "ยัยหนามเตย !!!" "อีกแล้วนี้เธอเรียกชื่อฉันแต่ไม่พูด แล้วก็นั่งถอนหายใจ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกแล้ว" "ฉัน.....!" "จะเล่าไม่เล่า ถ้าไม่เล่ากลับห้องไปเลย" "ยัยเตยยยยยยยยย"บทที่36:ตอนพิเศษ "อื้อ!!!"เสียงกระเซ่า ของ คนใต้ร่างที่ถูกคนตัวโตกว่าขึ้นคร่อม หลังจากตกลงกับเพื่อนๆว่าจะมาเที่ยวทะเล แต่พอ วาวา บอกว่าจะขอนอนห้องเดียวกับหนามเตย เขากับไม่ยอมขอนอนห้องเดียวกันจนเจไดต้องไปเปิดห้องใหม่ ให้หนามเตยแทนเป็นพ่อบุญทุ่มซะจริง ซึ่งไม่รู้ว่าสองคนนั้นมีซัมติงกันหรือเปล่า พักหลังๆ ทำตัวแปลกๆ จนเพื่อนจับสังเกตุ แต่ก็ไม่มีใครกล้าถามมาก เพราะ บางครั้งก็เป็นเรื่องของคนสองคน ถึงจะบอกไม่มีอะไร แต่พฤติกรรมมันก็ฟ้อง"ฝะ...ฝุ่น!! อ๊า!!"กิจกรรมเข้าจังหวะดังระงมทั่วห้อง ตอนเช้าก็เล่นน้ำทะเลจนเหนื่อย พอตกเย็นก็มาออกกำลังกายกันสองคน"อืม อากี่ครั้งก็ยังเเน่น "" อื้อ! จะไม่ให้เค้าพักบ้างหรือไง ทำไมเป็นคนหื่นอย่างนี้ ""ฉลองสถานะใหม่ไง จากคนรักเป็นแฟน จากแฟน ตอนนี้เป็นผัว เมีย เราหมั้นกันแล้ว ถึงยังไง ฝุ่นก็รับผิดชอบวา รักวามากนะ ถึงแม้จะเอ่ยขอเป็นแฟนช้า แต่คำว่ารัก ที่พูดออกมา ไม่เคยพูดเล่น รักนะครับคุณแฟน แล้ววารักฝุ่นไหม""รัก !!!วา รักฝุ่นที่สุด ""พูดดี งั้นต้องให้รางวัล""อืิอ!ไม่เอารางวัลแบบนี้ อ๊ะ!ฝุ่น"ทั้งสองบอกรักกันไปมา ตลบ อบอวลทั
บทที่35:กลับบ้านขอหมั้นหมายหลังจากที่เรียนหนักมาหลายอาทิตย์ และแล้วก็ถึงเวลาปิดเทอมภาคเรียนที่สองครืด!ครืด!เสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือ ที่อยู่หัวเตียงสั่นดังระงมทำให้เจ้าของเสียงใสกดรับทันที"ฮัลโหลค่ะแม่! วา เก็บของอยู่ เดี๋ยวสายๆถึงบ้านนะ บ้านอยู่ใกล้แค่นี้เองไม่ได้อยู่ไกลเหมือนต่างจังหวัดสักหน่อย คิดถึงแม่เหมือนกันคะ "หลังจากวางสาย จากแม่ วาวา ก็รีบเก็บของใส่กระเป๋าจนเสร็จเธอรู้สึกตื่นเต้นเเล้วก็ประหม่า ถ้าแม่รู้เรื่องของเราสองคนแม่จะว่ายังไงนะ จะโกรธ หรือจะแยกเราจากกันไหม เพราะตอนนี้กลัวแม่บอกว่าเราทั้งสองยังเด็กอยู่ขอให้ตั้งใจเรียนก่อน ส่วนมากผู้ใหญ่จะชอบพูดอย่างนี้ แต่ว่าอีกสองเดือนก็จะอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์แล้ว"เก็บของเสร็จยัง ให้ช่วยเก็บไหม""ไม่ต้องหรอก เราเก็บของเสร็จพอดี งั้นก็ออกเดินทางกันเถอะ น่าจะถึงบ้านสองถึงสามชั่วโมง"เมื่อรถออกจากคอนโดมุ่งหน้าไปสู่รามอินทราพากันออกเดินทางนั่งรถกันไปสักพักก็ถึงบ้านโฮ่งๆ! เสียงของหมาพันธุ์ชิวาว่าตัวน้อยเห่าเสียงดังลั่นหน้าบ้านเมื่อถึงที่หมายไต้ฝุ่นก็เอารถยนต์ไปจอดที่บ้านของเขาซึ่งบ้านอยู่ติดก
บทที่34:ความลับของไต้ฝุ่นหลังจากพากันแยกย้าย วาวาที่บอกว่าอยากไปเดินตลาดถนนคนเดินซึ่งมีงานจัดอยู่ไม่ไกล ผมก็เลยพาเธอ แวะเที่ยวเดินเล่น ก่อนกลับ"โห!คนเยอะจัง ฝุ่นจะกินไรไหม เราไม่ทำกับข้าวนะ แวะกินแถวนี้แหละ แต่ วันนี้อาหารหลากหลายไม่รู้จะกินไรดี"กินเตี๋ยวไหม ง่ายๆ เปลี่ยนจากข้าวมากินเส้นบ้าง ป่ะไปร้านนั้นกัน"วาวาไม่รอให้ฝุ่นตอบ เธอเดินจูงมือไต้ฝุ่น เข้าไปยังโต๊ะในร้าน ร้านนี้น่าจะขายดี คนเยอะมากส่วนมากเป็นวัยรุ่นหนุ่มๆสาวๆในมหาลัยมานั่งกินกันเต็มร้าน และมีสายตาหนุ่มๆหันมามองยังเธอ เนื่องจาก วาวาเป็นคนที่ขาวมาก หน้าใส หุ่นดี จัดว่าสวย หมวยเอ็กส์เลยแหละเวลาใส่ชุดนักศึกษา โดยฉพราะวันนี้ใส่ชุดรัดเเละกระโปรงสั้นไปหน่อย ตอนที่ออกจากห้องฝุ่นบอกให้ไปเปลี่ยนแต่เธอไม่ยอมเปลี่ยน"หูย! น่าจะอร่อยคนเยอะเชียว ป้าคะ หนูขอ เส้นเล็กน้ำตกหมูตุ๋นนะคะ ฝุ่น ตัวเองจะเอาเส้นอะไร หืม!!ทำไมเงียบจัง มองอะไรข้างหลังเรา"เมื่อเธอหันไปข้างหลังก็เห็นว่ามีหนุ่มๆ พากันมองมายังเธอแต่ว่าตอนนี้คนตรงหน้า เหมือนออกอาการหวงของ แสดงอาการตาเขียวใส่เด็กหนุ่มมหาลัยกลุ่มนั้น"พวกมันมอง วา เร
บทที่33:คลั่งรัก ผับหรูกลางกรุง!ใต้แสงไฟผู้คนโยกย้าย ส่ายเอวไปตามจังหวะเพลง เต้นกันอย่างเมามันส์ กลุ่มสามหนุ่มหนึ่งสาว ตรงโซนของVIPนั่งมองคนข้างล่างเต้นกันอย่างสนุกสนานผ่านกระจกใส"มึงหยุดหวานกันสักทีได้ไหมไอ้ฝุ่นสงสารคนโสดบ้าง กูกับไอ้วิน เบาหวานจะขึ้นตาสงสัยต้องหาสาวสักคนมานั่งข้างกายบ้างแล้ว""มึงก็หาสิว่ะไอ้ธันย์ พูดเฉยๆสาวจะวิ่งมาหาหรือไง ใช่ไหมครับเบบี๋ ""เลี่ยนว่ะ เบบี๋ กูพึ่งกินเหล้าไปไม่กี่แก้วอย่าพึ่งให้กูอ๊วกออกเลย ชิ!!! อย่าให้กูมีบ้างนะมึง ""ทำไม !!!มึงจะเรียกเขาว่า.....?"" ที่รัก!!ครับ กูเป็นคนไทยเว้ย ต้องใช้ภาษาไทย"" ฮ่าๆ!! ไอ้ห่า เขาต้องตามเทรนสมัยนี้""ใช่ไหมครับ เบบี๋ !!!"ฟอด!!แก้มหอมจัง"อื้อ!!!ฝุ่น! อายเพื่อนๆนายบ้าง แก้มช้ำหมดแล้ว"ช่างเพื่อนมันสิ คนไม่มีคู่""เฮ้อ!!!เบื่อคนมีคู่จริงๆ เมื่อไหร่ไอ้เจไดจะมา มึงโทรหามันแล้วใช่ไหมไอ้วิน สรุปมันจะมาไหม กูกินเหล้ารอจนจะเมาแล้วเนี่ย แถมเหล้ากูมดขึ้นแก้วหมดแล้ว รถน้ำตาลแหกโค้งใว้แถวนี้""กูโทรหาแล้ว มันบอกว่าจะมา คงขับรถอยู่มั้ง""พวกมึงนินทากูอยู่หรอ กูได้ยินนะ""อ่าวไอ้สัสเจ ไม่ตายง่ายจริงๆพูด
บทที่33:เป็นแฟนกันนะ "อืม!!! อ๊ะ!! ฝะ...ฝุ่น จะทำอะไร ดะเดี๋ยวตรงนั้นไม่ได้ มันสกปรก "เขาไม่ฟังที่เธอพูด อ้าขาเธอออกก้มเอาหน้าซุกลงไปหาดอกไม้งามข้างล่าง และใช้ลิ้นดูดกลืนน้ำหวานอย่างไม่รังเกลียด ใช้ลิ้นทะเเยงเข้าไปยังรูหวานที่กำลังเยิ้ม และระรัวลิ้น จนเธอครางร้องลั่น และเสร็จสมไปหนึ่งรอบ"อ๊ะ!!!อ๊ะ!!อือ ฝุ่น เสียว อือ!ไม่ไหว อ๊ะ อร๊ายยย"ร่าง วาวา กระตุกเกร็ง ปล่อยน้ำหวานไหลย้อยเต็มขา"เป็นไง ชอบไหม ถ้าวาชอบจะทำให้บ่อยๆ ""แต่ตอนนี้อยากกินนมก่อนนอนแล้ว"ไต้ฝุ่นพูด เขาถอดชุดกระโปรงนอนของเธอทิ้งใช้ปากดูดดึงจุกสีหวานจนมันยืดออกมาตามปาก ใช้มืออีกข้างบีบคลึงตรงฐานจนมันปลิ้นออกตามนิ้ว"อืม นมใหญ่จังวะ แม่ให้มาเยอะนะ""ละ...แล้วฝุ่นแล้วชอบไหม อ๊า!"ตอนนี้เธอน่าจะหลงลืมสิ่งที่ผมจะบอกและลืมไปว่าเธอกำลังงอลผมอยู่"ชอบเราชอบทุกอย่างที่เป็นวา เราคิดว่าวาพร้อมแล้ว "ไต้ฝุ่น ลุกจากที่นอนปลดพันธนาการทุกอย่างออกจากร่างกายทันที เมื่อไม่มีสิ่งห่อหุ้มร่างกายแท่งไซส์ใหญ่ ก็ดีดออกมาโชว์ตรงหน้าตรงหัวบานมีน้ำสีไสไหลเยิ้มปริ่มๆเขาหยิบซองฝอยสีไสที่เขาติดมือมาฉีกมันด้วยปากแล้วสวมใส่มันทันท
บทที่31:ตกลงเราป็นอะไรกัน "ไอ้ธันย์ไปส่งน้องกูดีๆนะเว้ย ""มึงไม่ต้องห่วงใว้ใจได้ทันเที่ยวรถที่น้องนั่งกลับแน่นอน น้องข้าวไปกันเถอะครับ"คืนนี้ผมขอไปนอนห้อง วาวา อย่างเคยแต่เธอบอกปฏิเสธ เธอบอกอยากอยู่เงียบๆสักพัก เธอเป็นอะไรอีกแล้ว ทั้งที ผมบอกความในใจบอกเรื่องทุกอย่างไปแล้ว มันน่าจะดีขึ้นสิ แต่ทำไมความสัมพันธ์มันถึงดูแย่กว่าแต่ก่อน นี้ผมทำอะไรผิดพลาดไปงั้นหรอ หรือผมแสดงออกไม่มากพอ ว่าชอบเธอแค่ไหนผมได้แต่คิดแล้วก็สงสัย พอคิดคนเดียวมันก็คิดไม่ออก จนต้องโทรไปรบกวนพวกพ้องแชทกลุ่มสุดหล่อสายโหด"typhoon:พวกมึงนอนกันหรือยังกูมีเรื่องอยากจะถามพวกมึงว่ะJ_di:เรื่อง?ma_vin:มีอะไรก็รีบพูดดึกดื่นคนจะหลับจะนอนJ_di:มึงมีปัญหาอะไรอีกว่ะThan_: ?typhoon: กูว่าน่าจะยาว ขอคอลกลุ่มได้ไหมว่ะพวกมึงจะนอนกันหรือยังThan_:มีไร ก็รีบพูดกูเริ่มงว่งแล้วVideo Call"เห้อ!กูไม่รู้ว่ากูทำไรผิดว่ะ วาวา เดี๋ยวนี้เธอชอบทำตัวห่างเหินกู ทั้งที่กูก็อธิบายทุกอย่างทั้งเรื่องข้าวหอมเธอก็เข้าใจแล้ว กูบอกชอบวาวาไปแล้วด้วยทั้งที่มันควรจะดีขึ้นแต่ทำไมมันดูแย่ลงว่ะ พวกมึงบอกกูทีกูต้องทำ
บทที่14:ตกอยู่ในอันตรายตึกวิศวะ"ฮัลโหล ไต้ฝุ่น นายอยู่ไหน ตอนนี้ฉันอยู่ผับพี่ปกรณ์ ยัยวาหายตัวไปกับพี่โฬม โทรศัพท์ก็ไม่พก ฉันติดต่อยัยวาไม่ได้ นายรีบมาด่วนๆเลย"หลังจากเรียนเสร็จผมก็นั่งคุยสัพเพเหระกับเพื่อนยังไม่ได้กลับห้อง เพราะวาวา เธอก็กลับห้องไปก่อนแล้
บทที่9:ความรู้สึกในใจ ภายในห้องโต๊ะรับแขกฉันนั่งท้าวคางมองหน้าเพื่อนสาวคนสนิทที่มาหาแต่เช้าบอกว่ามีเรื่องจะปรึกษาแต่ตอนนี้เอาแต่ถอนหายใจเข้าออกแล้วก็เรียกชื่อฉัน "ยัยเตยยยยย! เห้อ!!" "เห้อออออ! ฉันละเหนื่อยกับแกจริงๆ จะพูดไหมถ้าไม่พูดเชิญกลับห้องแกไปเลยฉันจะนอนค่ะคนจะพักผ่อนมาปลุกอะไรฉันแต่เช้า
บทที่7:อารมณ์หึงหวง หลังจากที่ผมเรียนเสร็จเลยเดินแวะมารับวาวาที่คณะแต่ที่ผมเห็นคือ ไอ้พี่โฬม ไอ้เหี้ยที่ใครๆต่างบอกว่ามันจ้องที่จะฟันน้องเฟรชชี่ที่เข้ามาใหม่แรกๆนั่งคุยหลังๆนอนคุย"มันมารู้จักวาวาได้ยังไงไอ้เหี้ยนี่ "ผมเดินตรงไปยังกลุ่มของวาวา และถือวิสาสะนั่งลงข้างๆวาโด
บทที่6:เสียงดังของหัวใจ หลังออกจากห้องนั่งรถมากับฝุ่นฉันแทบไม่กล้ามองหน้าเขาเลยมันเขินยังไงไม่รู้"ทำไม เธอ เงียบจังไม่พูดอะไรหน่อยหรอปกติพูดไม่หยุดสงสัยไบ้แดกไปแล้ว""นี้ฝุ่นพอเราไม่พูดก็หาว่าเป็นไบ้ เราขี้เกียจเถียงกับนายอยากอยู่เงียบๆ""หึ!!!!! เขินก็บอกอย่าเก็บอาก







