บททั้งหมดของ เพราะเธอเป็นของฉัน : บทที่ 1 - บทที่ 10

เสียงพูดคุยในร้านอาหารกลางสวนสวยดังขึ้นอย่างสนุกสนาน ศุกร์สิ้นเดือนแห่งชาติอย่างวันนี้ รถติดยาวเหยียดมหาศาล ทีมงานบริษัท เอพีสคอนสตรัคชั่น ต่างชวนกันไปดื่มกินหลังเลิกงาน โดยมีผู้จัดการหนุ่มใหญ่ใจดียินดีจะลงขันเป็นเจ้ามือให้ครึ่งนึง เหล่าสมาชิกที่เหลือต่างเฮละโลกันกรี้ดกร๊าดกันใหญ่หน้าจอเฟสบุ้กของพนักงานเด้งกันระรัวในเวลาเลิกงาน สาวๆต่างมองดูหน้าผมกันเต็มที่ อย่างน้อยที่สุดไม่ได้สวยให้คนอื่นมองก็สวยให้เพื่อนที่ไปด้วยกันมองนี่แหละ เผื่อว่าจะได้เลิกจิกกัดกันสักที พนักงานที่นี่สนิทสนมกันเองค่อนข้างมาก' เอพีส ' รับออกแบบก่อสร้างบ้าน ตึกแถว หรือ อพาร์ตเม้นท์ หรือ รีสอร์ต แม้บริษัทจะเป็นบริษัทที่ไม่ใหญ่มาก มีพนักงานในการดูแลไม่ถึงสามสิบคน แต่ผลประกอบการของบริษัทในแต่ละปี มีมูลค่าเเตะแปดหลักปลายๆในแต่ละปีทีเดียวทีมออกแบบต่างขมักเขม้นกันมองจอสามมิติแล้วยิ้มออกมา ทีมนี้ถือเป็นหัวใจหลักของบริษัทเลย วิศวกรของบริษัทนี้จบมาจากมหาลัยเดียวกันหมด เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่แนะนำดึงตัวกันมาทำงาน เงินเดือนของทีมนี้จึงสูงจนน่าตกใจ ภัทร์มองดูหน้าจอแล้วอมยิ้ม เค้าแก้แบบลูกค้ารายนี้มาสามรอบแล้ว จนเพื่อนๆในทีม

เสียงเตือนแชทในเฟสบุ้กดังขึ้นรัวๆทำเอาแม่ค้าออนไลน์ยิ้มกว้างทันที วันนี้วันเสาร์ลูกค้าส่วนใหญ่จะโอนเงินจ่ายกันภายในวันนี้ก่อน10โมงเช้า นารินขายของออนไลน์เป็นอาชีพเสริม เริ่มจากที่บ้านเพื่อนของเธอขายสินค้ากระจุกกระจิกของใช้น่ารักอยู่ที่สำเพ็ง นารินจึงเอ่ยปากถามเพื่อนถึงราคาขายส่ง เพื่อนรักจึงจัดการโอนหน้าที่ไปให้แม่ของเธอทันที แม่เพื่อนเห็นถึงความสนใจในเรื่องการขายของจึงอนุญาติให้ถ่ายภาพในร้านไปขายได้ และยังลดราคาให้ด้วย นารินจึงเปิดขายแบบพรีออเดอร์ในเฟสบุ้ก โดยเธอจะอัพเดตสินค้าตลอด รับยอดเอาไว้แล้วรอยอดแจ้งโอนทุกวันเสาร์หลังจากนั้นก็ไปซื้อที่ร้านแม่เพื่อนในช่วงเที่ยง โดยที่เด็กที่ร้านจะจัดของให้อย่างเรียบร้อยอย่างที่คุ้นเคยกันดี บางช่วงอาจจะซื้อมากถึง100ชิ้นต่อสัปดาห์ แต่บางช่วงอาจเหลือแค่50ชิ้นต่อสัปดาห์เท่านั้น อย่างน้อยนารินก็ยังได้ไปหาเพื่อนสนิทที่คบกันมานานตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยมาด้วยกันหน้าจอแชทขึ้นรูป ภัทร์ ทักเข้ามา นารินแปลกใจมากที่เค้าทักเธอมาในเช้าวันเสาร์ เธอวางมือลงชั่วคราวแล้ว กดเข้าไปอ่าน'นาริน''ตื่นหรือยังครับ''ทำอะไรอยู่'นารินพิมพ์ตอบกลับไปทันที'ตื่นแล้วค่ะ ทำ

นารินเก็บของที่ซื้อมาเข้าที่ ชิ้นสุดท้ายเป็นขวดสเปรย์ขนาดใหญ่ หญิงสาวอมยิ้มแล้วนึกถึงเจ้าของ วันนี้เธอใช้เวลาอยู่กับเค้าหลายชั่วโมงมาก เริ่มจาก ทานข้าวกลางวัน ซื้อของใช้ แล้วยังชวนกินขนมช่วงเย็นก่อนกลับอีกด้วย สรุปว่าเธอยังเป็นหนี้อาหารคาวหนึ่งมื้อ เพิ่มของหวานอีกมื้อนึงอีกด้วย คุณภัทร์เป็นคนมีเสน่ห์ คุยสนุก แถมยังสุภาพมากจริงๆ เค้าเล่าให้ฟังว่า เค้าเป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน พ่อเป็นครูอยู่ต่างจังหวัดแม่เป็นแม่บ้านธรรมา ฐานะทางบ้านไม่ได้เรียกว่าร่ำรวย แต่ก็ไม่เดือดร้อนขาดมืออะไร ก็เงินเดือนของเค้าแต่ละเดือนมากกว่าเธอทำงานสองเดือนเสียอีก นารินกดโทรศัพท์ไปหาเค้าทันที"คุณภัทร์คะ ครีมโกนหนวดติดมาที่นาค่ะ"เธอบอกเค้า ภัทร์ยิ้มออกมา เค้าแอบเอาขวดครีมไปใส่ถุงเธอนั่นแหละ เผื่อจะหาข้ออ้างไปเอาครีมที่ห้องเธอคราวหน้า อันทีจริงที่ห้องเค้ายังไม่หมดด้วยซ้ำ เเต่เพราะอยากรู้ว่า นารินอยู่กับใครแน่ ถ้าหากอยู่กับแฟน คงต้องมีหึงกันบ้างหากเห็นของใช้ผู้ชายอยู่ในถุงของแฟนตัวเอง"ผมฝากคุณไว้ก่อนได้ไหมครับ แล้ววันหลังค่อยไปเอา" เสียงเค้าตอบกลับมา นารินรับคำแล้วหาถุงใส่แยกไว้ให้เค้าอีกที นารินยิ้มกับตัวเอง วัน

@อย่าบอกให้ใครรู้ ว่าเรารู้สึกต่อกันเช่นไร แค่มองตากันก็สั่นสะท้านหัวใจ อย่าให้ใครเห็นว่าฉันแอบส่งสายตาหวานๆให้ไป เพราะอยากเก็บไว้เป็นเรื่องของเราสองคน ฉันก็เกือบยั้งใจไม่อยู่ กลัวใครจะรู้ว่าเมื่ออยู่กับเธอเลยต้องทำเฉยไป แล้วก็เกือบจะเผลอจนได้ ก็ทนไม่ไหวก็ใจมันสั่นทุกที@(เพลงอย่าบอกให้ใครรู้ turn on)เสียงเพลงดังขึ้นในวิทยุอย่างบังเอิญในตอนค่ำหลังจากที่กลับมาจากดูหนัง นารินยิ้มอายๆเธอชอบเพลงนี้มากและฟังมานานหลายปีแล้ว แต่เพิ่งมาเข้าใจความหมายของเพลงก็วันนี้เอง รถติดข้างหน้ายาวเป็นแพแต่เธอกลับไม่รู้สึกเดือดร้อนอะไร มือหนาที่เกาะกุมมือเธออยู่ตรงนี้ต่างหาก ที่ทำให้เธอหน้าร้อนผ่าวทั้งที่แอร์เย็นฉ่ำ ท้ายเพลงประโยคสุดท้าย เธอได้ยินเสียงเค้าร้องคลอเบาๆว่า"เพราะอยากเก็บไว้ให้รู้กันอยู่สองคน"ภัทร์อยากจับมือบางนี้มาสักพักแล้ว แต่ยังหาจังหวะเหมาะไม่ได้สักที ค่ำแล้วแต่รถยังติดเต็มถนนกว่าจะออกจากห้างมาได้ก็เสียเวลาไม่น้อย เสียงดีเจในวิทยุพูดคุยอย่างสนุกสนาน จนอินโทรเพลงนี้ดังขึ้น เค้าก็คิดได้ว่า โมเม้นท์นี้ดีที่สุดแล้ว เค้าเปิดเพลงให้ดังขึ้น แล้วดึงมือบางมาเกาะกุมเอาไว้แน่น คนข้างตัวคงอายมาก แสง

นารินนั่งเล่นน้ำตกที่ไหลผ่านที่พัก บรรยากาศดีสุด มือบางหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูปแล้วส่งให้พิมดาวดู ภัทร์แอบถ่ายรูปเธอยามเผลอไว้หลายรูปแล้วเดินไปหา  "ส่งไปให้ใครดูครับ"   เค้าถามอย่างอยากรู้  "เพื่อนค่ะชื่อพิม"  นารินตอบ ภัทร์เดินมานั่งข้างๆแล้วโอบตัวเธอมาใก้ลๆ ก่อนจะถ่ายรูปเธอกับเค้าเป็นรูปแรก   "จำไว้นะนา ที่นี่เป็นที่แรกที่เราเซลฟี่ด้วยกัน"   นารินยิ้มกว้างออกมา ด้านหลังเป็นสวนเงาะที่กำลังออกลูกอยู่เต็มต้น ภาพเธอกับเค้าภาพแรกเกิดขึ้นที่นี่      อาหารมื้อค่ำเป็นอาหารชุดเรียบง่าย ผัดบวบ ต้มจืดตำลึง และ น้ำพริกปลาทู มีเงาะกับมังคุดเป็นของหวาน  "ค่าที่พักของนาเท่าไหร่คะ"   นารินถามออ