10.มันจะมีความอ้อนอยู่หน่อยนึง

สายแล้ววันนี้ภัทร์ไม่เข้าหรอ มือบางกดโทรหาแฟนหนุ่มทันที เสียงแหบแห้งรับสายจนนารินแปลกใจ

"ไม่สบายหรอ"

เธอถามเค้าออกไป หลังจากเมื่อวานที่เค้ามาส่งเธอก็ดูท่าทางเค้าจะเพลียๆนารินได้แต่คิดว่า เค้าคงจะเหนื่อย และไม่คิดว่าเค้าจะป่วยสักนิด

"ภัทร์เป็นไข้ตั้งแต่เมื่อคืน กินยาไปแล้ว วันนี้ภัทร์ลา "

เสียงคนป่วยอ่อนระโหยจนคนฟังแอบใจหาย เธอถอนหายใจออกมาไล่ความกังวลใจทั้งหมดออกไป แล้วลงมือทำงาน ช่วงพักเธอส่งข้อความไปหาเค้าแทนเพราะกลัวจะไปปลุกคนป่วย นารินนึกเป็นห่วงเค้ามากเหลือเกิน ป่านนี้จะกินอะไรหรือยัง นาฬิกาช่วงบ่ายทำไมเดินช้าขนาดนี้ เธอกระวนกระวายใจมากแล้วรีบเก็บของทันทีที่นาฬิกาบอกเวลาเลิกงาน

"ภัทร์ นาไปหาได้ไหม"

นารินโทรหาเค้าทันทีที่สตาร์ทรถ เสียงคนป่วยแสดงความดีใจออกมา

"ภัทร์จะกินอะไร นาจะซื้อไปให้" คนป่วยไม่ตอบอะไร นารินรีบขับรถออกไปทันที

นารินหอบของพะรุงพะรังมาถึงหน้าห้องเค้า คอนโดขนาดกลางที่ตั้งอยู่ทำเลขนาดนี้ ค่าเช่าคงแพงกว่าห้องเธอมาก เสียงเคาะประตูเบาๆหน้าห้อง ภัทร์เดินมาเปิดประตูอย่างรวดเร็ว นารินเดินเข้ามาในห้องแบบเกร็งๆนี่คือครั้งแรกที่เธอมาหาผู้ชายถึงที่ ภัทร์แอบยิ้มแล้วเดินตามหลังเข้ามา คอนโดขนาดกลาง สวยน่าอยู่กว่าห้องเธอมากนัก มีโซฟารับแขกชุดเล็ก ถัดไปเป็นโต๊ะทานข้าวชุดเล็ก และมีอุปกรณ์ทำครัวอีกด้วย ภัทร์ทำกับข้าว นารินอมยิ้ม เธอจะมีโอกาสได้ชิมฝีมือเค้าบ้างไหม นารินคิดในใจ

"นามีโจ้กข้าวกล้องเรื่องแน่น ราดหน้าหมูหมัก น้ำเต้าหู้ ขนมปังสังขยา ภัทร์จะกินอะไร นาจะจัดให้ "

นารินเทโจ้กใส่ถ้วยให้เค้า แล้วยกมาวางหน้าทีวี ที่คนป่วยนอนดูข่าวอยู่ แล้วหันกลับไปจัดนมกับผลไม้ใส่ตู้เย็นให้เค้า

"แฟนภัทร์เป็นแม่บ้านดีจัง หาอาหารมาพร้อมแถมน่ากินทุกอย่าง"

นารินแทบจะเอาตัวมุดเข้าไปในตู้เย็นข่มความอาย

"นาเทราดหน้ามากินกับภัทร์สิ ภัทร์กินคนเดียวไม่อร่อย"

นารินจัดการเทราดหน้ามาทานพร้อมเค้า

"ทานเสร็จแล้วกินยานะ จะได้นอนพักต่อ พรุ่งนี้ลาอีกวันไหมเนี่ย "

นารินถามออกมา "ถ้าไหวก็จะไป"

เค้าพูดเสียงอ่อน วันนี้คนหล่อของเธอหน้าซีดกว่าปกติ นารินจับหน้าผากอย่างเบามือ คนป่วยจับมือเธอเอาไว้แล้วนำทางไปที่คอของคนป่วย ตามด้วยหน้าอกแกร่ง

"ภัทร์ตัวร้อน เช็ดตัวให้หน่อยสิ"

นารินรู้ว่าคนป่วยตัวร้อน แต่เธอหน้าร้อน นารินยิ้มอายๆออกมา แล้วลุกขึ้นเอาจานไปเก็บก่อนจะลงมือล้างคว่ำอย่างเรียบร้อย ภัทร์ลุกขึ้นกินยาแล้วนั่งเอนๆกับโซฟา

"พรุ่งนี้ถ้าไข้ไม่ลดไปหาหมอนะ "

นารินสั่งก่อนจะลงมือเช็ดตัวให้เค้า มือบางนำผ้าที่แขวนไว้ในห้องน้ำมาชุบน้ำแล้วเช็ดหน้าอย่างเบามือ คนป่วยรีบถอดเสื้อยืดที่สวมออกทันที นารินอดหมั่นไส้ไม่ได้ ทีแบบนี้ไวเชียว นารินบ่นในใจ มือที่จับผ้าอยู่ในมือเหมือนจะสั่นน้อยๆ นารินเช็ดหน้าขาวใส ไล่ลงมาที่ลำคอขาว และลูบเช็ดที่หน้าอกขาวผ่อง และแขนทั้งสองข้าง เลยไปถึงแผ่นหลังขาวเนียน ที่มีกล้ามเนื้อน้อยๆดูสมาร์ทเหลือเกิน คนป่วยอมยิ้มอย่างมีความสุข มีแฟนมันดีอย่างงี้นี่เอง ภัทร์คิดในใจ

"เสื้ออยู่ในห้องนาพาผมไปหยิบได้ไหม "

เสียงเค้าบอกเบาๆ นารินลุกขึ้นแล้วเกาะแขนเค้าเอาไว้ ไม่รู้ว่าตอนนี้ใครพยุงใครกันแน่ ภัทร์เดินเข้ามาในห้องตัวเอง เตียงนอนขนาดใหญ่ และโต๊ะทำงานตัวใหญ่วางเต็มพื้นที่ ตู้เสื้อผ้ากับโต๊ะวางของใช้ของเจ้าตัววางอยู่ที่มุมนิดเดียว ภัทร์นั่งรอบนเตียง นารินเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อยืดออกมา แล้วคว้าแป้งเด็กที่วางไว้ติดมือมาด้วย

"พรุ่งนี้เช้านะจะแวะมาก่อนไปทำงาน" นารินบอกเค้าก่อนจะปิดประตูลง

"ภัทร์ไม่ล้อกห้องนะ นาเอาคีย์การ์ดไปเลย " เค้ายัดคีย์การ์ดใส่มือเธอแล้วล้มตัวนอนลง นารินปิดประตูห้องแล้วขับรถกลับห้องตัวเอง

แฟนภัทร์หน้าแดง เขินจนตัวแดงไปหมดแล้ว คนป่วยนอนยิ้มคนเดียว อาการปวดหัวแทบจะหายสนิทแล้ว แต่เค้ายังตัวร้อนนิดๆเท่านั้น ถ้าป่วยแล้วแฟนเอาใจขนาดนี้ ภัทร์ยอม คนป่วยคิดในใจ