ตอนที่ 21คำพูดมากหมายความหมายช่างมันเมื่อล้อรถบัสหยุดนิ่งลงตรงลานกว้างกลางธรรมชาติ นักศึกษาทั้งกลุ่มก็ทยอยกันลงจากรถด้วยความตื่นเต้นปนวุ่นวาย เสียงพูดคุยดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ ลมเย็นพัดเอากลิ่นหญ้าและไอดินลอยมาตีจมูก ฟ้าด้านบนยังสว่างจ้า แต่แสงแดดก็เริ่มอ่อนลงทีละนิด บ่งบอกว่าเย็นย่ำกำลังใกล้เข้ามา“ไอ้น่าน ทางนี้”หมอกตะโกนพลางชี้ไปพื้นที่เรียบใต้ร่มไม้ใหญ่จากนั้นเต็นท์หลากสีหลายขนาดก็ถูกแบกลงมาจากรถ มีทั้งเต็นท์ส่วนตัวและเต็นท์รวมแบบกลุ่มสี่ถึงหกคนนักศึกษาชายหญิงจับกลุ่มช่วยกันกางเต็นท์ บ้างคลี่ผ้าใบออก บ้างปักสมอบก บ้างนั่งยองยึดเสาด้วยท่าทางจริงจัง บ้างเถียงกันขำ ๆ เพราะผูกเชือกผิดมุม เสียงหัวเราะดังระคนกับเสียงสั่งงานแบบลน ๆ“นี่คะแนน กางเป็นรึเปล่า”มิ้นเอ่ยถามในขณะที่มือยังหิ้วของพะรุงพะรัง“นั่นสิ เดี๋ยวลองดูฉันก็ยังไม่เคยทำ”“ลำบากจังนะ นั่งรถมาตั้งไกลยังได้นอนเต็นท์แบบนี้อีก รู้งี้น่าจะยอมตกกิจกรรมไปเลย”“อย่าบ่นนักเลย”“ไอ้กัสยืนเอาเท่อยู่ได้ เต็นท์มึงไม่กางรึไง”หมอกเอ่ยถามเมื่อเห็นเพื่อนสนิทเอาแต่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงยืนเก๊กอยู่แบบนั้น“เดี๋ยวค่อย”“ก็ไม่พ้นกูอยู่ดี”“
最終更新日 : 2026-04-16
