เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

ตอนที่ 11น้องครับ เก็บบอลให้หน่อยวันถัดมาคะแนนในชุดนักศึกษานั่งอยู่ข้างเตียงในห้องพักผู้ป่วย บรรยากาศภายในห้องอบอวลด้วยกลิ่นยาผสมกับแสงแดดยามเช้าที่ส่องลอดผ่านม่านบางสีขาว เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เธอกุมมือเหี่ยวย่นของยายแนบเข้ากับแก้มตัวเอง น้ำตาใสไหลอาบลงมาตามรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดีใจ“ยาย…”เสียงเรียกนั้นสั่นเครือเล็กน้อย เมื่อเห็นเปลือกตาของยายกระพริบไหวอย่างช้า ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมขึ้นช้า ๆดวงตาของยายที่มองมานั้นอ่อนแรง แต่เต็มไปด้วยความหมาย หญิงสาวยิ้มทั้งน้ำตา มือที่กุมไว้แน่นขึ้นเล็กน้อยเหมือนจะส่งพลังให้กันและกัน“ดีใจที่ยายปลอดภัย”“หลานยายใส่ชุดนี้แล้วสวยจัง โตขึ้นมากแล้วนะ”“ฮึก..ที่หนูใส่ชุดนี้ได้ก็เป็นเพราะยายที่ลำบาก…ถ้าไม่มีหนูยายก็คง..”“อย่าพูดแบบนั้นสิ สายแล้วไปเรียนเถอะ ยายไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ”“ถ้าอยากได้อะไรบอกหนูนะ เดี๋ยวหนูจะรีบกลับมา”“จ้า…ไปเถอะ”ถึงหญิงชราจะบอกว่าไม่เป็นอะไรแต่คะแนนก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี ใจจริงเธอไม่อยากไหนด้วยซ้ำณ มหาลัย“เห้อ เหนื่อยจัง….”มิ้นบ่นอิดออดหลังจากเดินลงมาจากอาคารหลังเมื่อเรียนคาบเช้าเสร็จ“ฉันเห็นเธ

ตอนที่ 13ที่ระบาย|NCเสียงประตูห้องนอนกระแทกปิดดังทันทีที่เธอย่างก้าวเข้ามาคะแนนสะดุ้งเล็กน้อยแต่ยังคงยืนนิ่ง ใจเต้นรัวเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มในวันนี้มีท่าทีแปลกไปเวกัสไม่พูดอะไร เขายืนพิงประตู ใบหน้าเข้ม คิ้วขมวดแน่น แววตาคุกรุ่นไปด้วยอารมณ์ที่ใกล้ระเบิด เขาสบถต่ำ ๆ ผ่านไรฟัน“มึงคิดจะทำอะไร”เสียงของเขาห้าวต่ำและแฝงไปด้วยโทสะ“หมายถึง...”เธอเอ่ยเบา ๆ เหมือนจะถาม แต่น้ำเสียงนั้นกลับเหมือนกระตุ้นให้เขาขาดสติยิ่งกว่าเดิมชายหนุ่มเดินเข้ามาเร็วกว่าที่เธอจะถอยหนี มือใหญ่คว้าข้อมือเธอกระชากแรงจนเซแล้วเหวี่ยงขึ้นเตียงเบาะนุ่มๆ ที่กลายเป็นสนามระบายอารมณ์ของเขาไปแล้วในวินาทีนี้“ชอบนักใช่ไหมที่ชอบยั่วกู”น้ำเสียงกระด้าง ก่อนจะคร่อมเธอไว้ใต้ร่าง“เปล่า...คุณเป็นอะไรของคุณเนี่ย”คะแนนพูดไม่ทันจบประโยค ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาก็กดลงมาปิดปากเธอแน่น หยาบกร้านและร้อนแรงอย่างไร้ความอ่อนโยน นิ้วมือเขากระชากเสื้อของเธอขึ้น สอดมือลงไปบีบคลึงเต้าอวบอย่างไม่ให้เตรียมใจ“กูจะให้มึงได้รู้ว่าคนอย่างกูมันบ้าได้มากแค่ไหน...”เสียงแหบข้างหูทำให้เธอใจเต้นรัว แต่กลับไม่อาจห้ามตัวเองจากการยกอกขึ้นรับสัมผัสนั้นได้

ตอนที่ 15ไงไม่เจอกันนานเลยเสียงเคาะประตูสองสามครั้งถี่ ๆ ดังขึ้นหน้าห้องพักชั้นยี่สิบ ก่อนที่เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ จะขยับไปมาอย่างร้อนรนคะแนนยืนยิ้มแฉ่งอยู่หน้าห้อง มือข้างหนึ่งถือถุงขนมแน่น อีกข้างกอดสมุดโน้ตกับหนังสือเล่มบางเอาไว้แนบอก“มิ้น ฉันมาแล้ว”เสียงใส ๆ ดังขึ้นพร้อมแรงเคาะประตูเบา ๆ สองสามที“เข้ามาก่อน” เสียงเจ้าของห้องตอบกลับจากด้านในคะแนนกดลูกบิดแล้วแง้มประตูเข้าไป เธอชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเกือบครึ่งห้องของเพื่อนสาวเต็มไปด้วยกองเสื้อผ้าหลากสี ทั้งที่แขวนเรียงบนราว ทั้งพับบนเตียง และอีกส่วนที่ดูเหมือนจะเพิ่งถูกรื้อออกมาจากกล่องเก็บของ“อะไรกัน เสื้อผ้าเธอเยอะขนาดนี้เชียวเหรอ...”เธอเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ ยืนมองกองผ้าแน่นขนัดตรงหน้ามิ้นหัวเราะในลำคอเบา ๆ ขณะนั่งอยู่ข้างราวเสื้อผ้า มือยังไม่หยุดแยกชุดอยู่“อื้อ...เยอะจนไม่มีที่เก็บ มีแต่ตัวที่ยังไม่ได้ใส่ทั้งนั้นเลยด้วยนะ”คะแนนย่อตัวลงนั่งบนพรมใกล้ ๆ มือหยิบชุดเดรสไหมพรมสีเบจขึ้นมาดู มันบางเบาและแนบตัวแบบที่เธอไม่เคยใส่มาก่อน“แล้วจะทำยังไงกับพวกนี้ดี”เธอถาม ขณะยกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นบอดี้สูทลูกไม้สีดำโผล่มาจากปลายกอง“ขายออน

ตอนที่ 17คนแบบมึงมันก็ทำได้แค่นี้ท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นหลังเลิกเรียน แสงแดดสุดท้ายของวันทอดผ่านเงาอาคารเป็นแนวยาวบนพื้นถนน คะแนนเดินเงียบ ๆ อยู่บนฟุตบาทหน้าโรงเรียน เสียงรองเท้ากระทบพื้นก้องสะท้อนในช่วงที่นักเรียนเริ่มซาลงไปแล้วข้างหลังเธอไม่ห่างนัก มีร่างสูงใหญ่ของเวกัสที่เดินตามมาอย่างเงียบเชียบ ฝีเท้า ไม่ช้าไม่เร็วไปกว่าเธอราวกับจับจังหวะไว้ได้พอดีหญิงสาวชะงักกึก หยุดเดินกะทันหันเสียงฝีเท้าข้างหลังก็หยุดลงพร้อมกัน อย่างไร้คำพูดเธอหันหลังกลับไปช้า ๆ มองด้วยความสงสัยปนระแวดระวัง แต่สิ่งที่เห็นคือร่างสูงในชุดช็อปชายยืนอยู่ไม่ไกลนัก ดวงตาคมภายใต้เส้นผมปรกหน้าของเขาหลบสายตาไปทางอื่น ทำเป็นมองเสาไฟฟ้า หรืออาคารข้างทางราวกับไม่ได้สนใจเธอแม้แต่น้อยแววตาเขานิ่งไร้ความรู้สึกอย่างน่าประหลาด ไม่ได้หลบเพราะเขิน แต่เพราะเขาไม่แสดงออกอะไรเลยสักนิด“นี่คุณจะเดินตามฉันอีกนานมั้ย...”หญิงสาวหยุดชะงักพร้อมกับเอ่ยถาม“เอ่อ....”“ว่าไง เดินตามฉันมาทำไม”“แล้วมึงจะไปไหน”“กลับบ้านสิ”“เดี๋ยวกูไปส่ง”“ลมอะไรจะไปส่งฉัน”“ทำไม หรือว่ารอไอ้ฟินิกซ์ไปส่ง”“ไม่มีใครไปส่งฉันทั้งนั้น....”“งั้นสิ”“จะม

ตอนที่ 19เด็กหิ้วของ“อ๊า…”เมื่อเขาเสร็จสมคะแนนก็รีบลุกขึ้นยืนทันที แต่ยังไม่ทันที่เธอจะเอื้อมไปหยิบเสื้อผ้า เวกัสก็ดึงเธอให้มานั่งบนตกพร้อมกับใบหน้าหล่อที่ก้มลงมากระซิบข้างหู ปลายจมูกโด่งไล่สูดดมตามซอกคอขาว“จะไปไหน…”“ก็จะกลับไง”“กูยังไม่ได้บอกให้มึงกลับเลย”“เสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ…ดึกมากแล้วด้วย”“มึงนั่งทับอยู่แบบนี้ ไม่คิดว่ามันจะตื่นขึ้นมาอีกเหรอ”“เอ่อ…คุณต่างหากที่เป็นคนดึงฉันลงมา”“ยังไม่พอใจเลยจะรีบกลับไปไหน”“ฉะฉันไม่ไหวแล้ว…”“อ่อนหัดจังนะ”“ไม่ได้เก่งเท่าคุณหนิ”“ค้างที่นี่เถอะ”“บอกแล้วไงว่าต้องกลับไปดูยาย”“งั้นขย่มให้กูอีกสักรอบดีมั้ย…หื้ม”“ไม่เอา…”“แต่กูอยากเอา…”“คุณนี่…”“รีบใส่เสื้อผ้าไปไหน”“ฉันก็อายเป็นนะ”“อ๋อ กูเห็นทุกซอกทุกมุมแล้วจะอายอะไร”“ไม่รู้แหละ…”“จะกลับจริงเหรอ…”“อื้อ”“งั้นรอกูหลับก่อนเถอะ”“จะให้เล่านิทานให้ฟังด้วยมั้ยล่ะ”เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน“ครางให้กูฟังพอไหว”“แบบนั้นเหนื่อยแย่”“ใส่เสื้อผ้าเถอะ…กูไปรอที่เตียงนะ”ชายหนุ่มจับเธอให้ลุกออกจากตัก ก่อนที่ตัวเขาจะลุกขึ้นเช่นกัน“อ่อ…”“รีบ ๆ ล่ะ เดี๋ยวชักรอ”“ชักอะไร!”“ชักว่าว”“คนบ้า