เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

ตอนที่ 42เลียจนลอย🔥🔞“เงียบ แล้วก็อ้าขา”คำสั่งเย็นชาถูกเปล่งออกมาเสียงเรียบ แต่กลับทำให้หัวใจเธอสั่นวาบปลายลิ้นร้อนจัดของเวกัสแตะลงบนเม็ดสวาทที่เปียกชื้นแล้วลากช้า ๆ พร้อมกับแรงดูดที่รุนแรงพอจะทำให้ร่างเธอสั่นสะท้าน“อ๊ะ… เวกัส…!”เสียงครางที่อดกลั้นไม่ไหวหลุดลอดจากปากพร้อมแรงบิดสะโพกที่พยายามเบี่ยงหนีแต่กลับถูกแขนแข็งแรงจับตรึงไว้แน่นเขาไม่พูดอะไร นอกจากซุกหน้าลงใช้ปลายลิ้นทั้งดูด ทั้งลาก ทั้งจี้จุดที่เธอสั่นไหวที่สุดอย่างใจเย็น แต่หนักแน่นจนขาของคะแนนเกร็งสั่นไม่หยุด“ข้างในมันตอดแรงดีจัง”เสียงทุ้มต่ำเปรยออกมาเบา ๆ ขณะที่ปลายนิ้วสอดเข้าร่วมช้า ๆ แล้วขยับเบา ๆ ไปพร้อมกับการใช้ลิ้นต่อเนื่อง“ขะ…คะแนนจะไม่ไหวแล้ว… มัน…อืออออ”เสียงร้องแหลมสูงสะท้อนห้อง เธอบิดตัวแทบจะหลุดจากโซฟาแต่เขากลับยิ่งกดเธอแน่นกว่าเดิมใบหน้าคมซุกอยู่ระหว่างเรียวขา ใช้ทั้งลิ้นทั้งนิ้วเร่งจังหวะขึ้นเรื่อย ๆ จนเสียงเฉอะแฉะดังลั่นห้อง“อ๊ะ! อ๊าาา เวกัส!”ร่างบางกระตุกแรง เธอปล่อยทุกอย่างออกมาโดยที่ยังค้างอยู่ในอ้อมแขนเขาเวกัสเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาคมกริบยังจ้องมาที่เธออย่างไม่ละสายตา ใบหน้าหล่อเหลาเปียกชื้นไป

ตอนที่44หลบหน้ากูทำไมแสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามากระทบใบหน้าของเขา เวกัสขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ศีรษะหนักอึ้งราวกับมีใครเอาก้อนหินมาวางทับไว้ ความมึนงงปกคลุมอยู่ทั่วทั้งร่างจนเขาเผลอหลับตาลงอีกครั้งราวกับไม่อยากตื่นรับความจริง“เมื่อคืนเมาหนักขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย”ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองเสียงเบา มองซ้ายขวาพบเพียงห้องที่ว่างเปล่าไร้ร่องรอยของคะแนน“คะแนน วันนี้เป็นอะไรไป ทำไมดูซึม ๆ นักล่ะ”มิ้นเพื่อนสนิทเอ่ยถามขณะที่พวกเขาทั้งสองนั่งอยู่ม้าหินอ่อนหน้าคณะ“ปะเปล่า”“ช่วงนี้ยายเธอเป็นไงบ้าง”“ดีขึ้นเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วล่ะ”“งั้นก็ดี ป่ะ....”“ไปไหน”“ไปดูผู้ชายเล่นบาส”“ไม่เอาน่าเบื่อจะตาย”“เถอะน่า.....”มิ้นดึงแขนคะแนนให้ลุกขึ้นถึงแม้ว่าคะแนนจะทำหน้าเบื่อหน่ายแค่ไหนก็ตามลานสนามของชมรมกีฬาเต็มไปด้วยเสียงคนพูดคุย เสียงลูกบอลกระทบพื้น เสียงหัวเราะเฮฮาจากรุ่นพี่รุ่นน้อง เธอเดินเข้ามาช้า ๆ พร้อมขวดน้ำในมือ พยายามหลบอยู่ด้านหลังเพื่อนกลุ่มผู้หญิงเวกัสก็มาตามคาด สวมเสื้อทีมของชมรม ใบหน้าดูเฉยชาเหมือนเดิม เขาเดินปะปนมากับกลุ่มเพื่อนสนิท“ไงยั

ตอนที่ 46ช่างแม่งดิแสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านสีขาวบางเข้ามาในห้องนอนอย่างแผ่วเบา ความเงียบสงบในห้องมีเพียงเสียงนกร้องจาง ๆ จากนอกหน้าต่าง กับเสียงหายใจเบา ๆ ของหญิงสาวที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มบนใบหน้าซีดเซียวมีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย หน้าผากขึ้นเงาเพราะพิษไข้ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเบา ๆ ขณะที่ร่างกายอ่อนแรงไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้นมองแสงเช้าประตูห้องเปิดออกช้า ๆ พร้อมเสียงฝีเท้าแผ่วเบาของหญิงชรา ยายของเธอถือถาดเล็ก ๆ เข้ามา วางยาลูกกลอนและแก้วน้ำอุ่นลงบนโต๊ะหัวเตียงอย่างระมัดระวัง“ตื่นมากินยาหน่อยลูก…เดี๋ยวจะได้ดีขึ้น”เสียงแหบหวานของคนเป็นยายดังขึ้นเบา ๆ พร้อมกับมืออุ่น ๆ ที่เอื้อมมาลูบหน้าผากเธอเบา ๆ เพื่อลดไข้คะแนนขยับตัวน้อย ๆ เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ เปิดขึ้นช้า ๆ ดวงตาแดงก่ำปรือ ๆ มองใบหน้ายิ้มอ่อนของยายอย่างอ่อนแรง ก่อนจะพยายามยันตัวลุกขึ้นพิงหมอน“ขอบคุณค่ะ…ยาย”เธอพึมพำแผ่ว ๆ เสียงแห้งพร่า“บอกแล้วใช่มั้ยว่ากลางคืนออกไปข้างนอกให้ใส่เสื้อหนา ๆ หน่อย”“......”“เอาล่ะ นอนพักพ่อนเถอะ”ตัดภาพมาที่มหาวิทยาลัยในช่วงสายแสงแดดส่องลอดเงาไม้ลงบนพื้นทางเดินที่เต็มไปด้วยนักศึกษา

ตอนที่ 48ออกไปจากชีวิตกูซะเวลาสองทุ่มเสียงแก้วกระทบกับขอบโต๊ะเบา ๆ ขณะเวกัสยกมันขึ้นแนบริมฝีปาก ลำคอแกร่งขยับกลืนของเหลวสีอำพันลงไปอย่างไม่รีบร้อน แอลกอฮอล์แผดเผาในลำคอแต่เขากลับไม่แสดงสีหน้าใด ๆ นอกจากความนิ่งเฉย ดวงตาคมทอดมองไปยังนาฬิกาเรือนใหญ่ที่ติดอยู่บนผนังเสียงประตูเปิดออกเบา ๆ ทำให้ชายหนุ่มละสายตาจากนาฬิกา พลันหันไปมองต้นเสียง คะแนนมาแล้วแต่ไร้ซึ่งคำพูดหรือคำทักทายใด ๆ ดวงตาคมมองร่างบางที่ยืนอยู่หน้าประตูเพียงครู่ ก่อนที่เธอจะก้าวเข้ามาโดยไม่เอื้อนเอ่ยแม้แต่คำเดียวแววตาของเธอเย็นชา ไม่ต่างจากสีหน้าเรียบนิ่งที่เขาอ่านไม่ออกว่าเธอกำลังคิดอะไร หญิงสาวเดินผ่านหน้าเขาไปช้า ๆ เหมือนไม่มีตัวตนของเขาอยู่ตรงนั้น และตรงดิ่งไปยังห้องนอนเสียงฝีเท้าเบาจางลง ก่อนที่เสียงเตียงจะยวบเบา ๆ เมื่อเธอทิ้งตัวลงไปนอนโดยไม่ปิดประตู“เหอะ....คิดจะทำอะไรอีก”ชายหนุ่มสบทออกเสียงเบา ก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปากอีกครั้งจนหมดแก้ว มุ่งตรงไปยังห้องนอนในทันทีมือหนาดึงเข็มขัดตัวเองออกอย่างรวดเร็วสายตายังจ้องมองคนที่นอนอยู่บนเตียง เวกัสขึ้นคร่อมร่างเธอ ก่อนจะก้มลงไปไซร์ซอกคอขาวเนียนแต่สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจค

ตอนที่ 50เหมาข้าวแกงแดดยามเย็นคล้อยต่ำ ลมอ่อน ๆ พัดผ่านท้องถนนแคบวันนี้คะแนนมานั่งขายข้าวแกงที่ตลาดเหมือนเช่นทุกวันเธอจัดวางถาดกับข้าวทีละอย่างลงบนโต๊ะพับเก่า ๆข้าวสวยร้อน ๆ ผัดเผ็ดหมูสามชั้น แกงจืดเต้าหู้สาหร่าย ไข่พะโล้กับหมูหวานอีกหม้อใหญ่“วันนี้ดูหน้าเหนื่อย ๆ นะน้องคะแนน”เสียงทักจากป้าร้านผลไม้ที่ตั้งอยู่ไม่ห่างนักทำให้เธอเงยหน้าขึ้น ยิ้มบาง ๆ“ช่วงนี้เป็นอะไรไม่รู้ค่ะนิดหน่อยก็เหนื่อย สงสัยจะนอนดึกไปหน่อย”เธอตอบด้วยเสียงนุ่มเหนื่อย ๆ แต่ยังคงยิ้มไว้เสมอลูกค้าคนแรกมาเร็วเป็นพิเศษแม่ลูกอ่อนจากท้ายตลาดอุ้มลูกน้อยไว้แนบอก มืออีกข้างถือกล่องพลาสติกเตรียมมาใส่กับข้าวของคะแนน“เอาเหมือนเดิมเลยจ้ะ หมูหวานกับไข่พะโล้”“ได้เลยค่ะพี่สาว”มือเล็ก ๆ ตักกับข้าวใส่กล่องอย่างชำนาญ กลิ่นน้ำพะโล้หอมลอยฟุ้งจนเด็กน้อยในอ้อมแขนย่นจมูกนิด ๆ“วันนี้แกงจืดดูน่ากินนะ เอาเพิ่มอีกอย่าง”พี่สาวดพูดต่อก่อนจะยื่นเงินให้เธอ“รับเงินทอนด้วยค่ะ”คะแนนยื่นแบงค์ย่อยกลับไปอย่างสุภาพ แม้เพิ่งขายไปหนึ่งกล่อง เธอก็ยิ้มเหมือนขายได้สิบแสงแดดเย็นเริ่มสาดสีทองลงบนถนนผู้คนเริ่มหลั่งไหลเข้ามาในตลาดคะแนนไม่ทันได