เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

ตอนที่ 31ความรู้สึกที่เปลี่ยนไปตกดึกเวกัสนั่งพิงพนักเก้าอี้ในร้านเหล้าที่เต็มไปด้วยเสียงเพลงและแสงไฟกระพริบ เสียงหัวเราะคิกคักของผู้หญิงโต๊ะข้าง ๆ ดังแทรกเข้ามาเป็นระยะ แต่เขาไม่ได้สนใจมากนัก สายตานิ่งเฉยเหม่อลอย จนกระทั่งแรงเบียดเบา ๆ ข้างลำตัวเรียกเขากลับมาหญิงสาวในชุดเดรสรัดรูปสีแดงเพลิง ผู้เป็นดาวคณะของมหาวิทยาลัยชื่อดัง นั่งแนบชิดอยู่ข้างเขา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยแตะจมูก เธอยกแก้วเหล้ามาชนกับเขาอย่างจงใจ ก่อนจะหัวเราะเสียงหวาน ริมฝีปากแตะขอบแก้วอย่างเย้ายวน“เวกัส.....เรากลับกันเถอะ”เสียงเธอออดอ้อน พร้อมกับวางมือลูบลงบนต้นแขนแข็งแรงของเขาอย่างยั่วยวนเวกัสเยกแก้วเหล้าขึ้นจิบเบา ๆ สายตาคมกริบของเขาเหลือบมองหญิงสาวเพียงนิด ก่อนหันไปมองแก้วในมืออย่างเหม่อลอย“ไอ้กัส ไหนมึงบอกว่าจะช่วยไง”หมอกทวงถามอย่างไม่จริงจังเท่าไหร่นัก“หมวยมึงไม่นั่งกับไอ้หมอกไป กูอยากนั่งคนเดียว”ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบ“ก็ได้”ถึงจะไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่นักแต่หญิงงสาวกุ้กขึ้นแต่โดยดีเพราะไม่อยากขัดใจ“เป็นอะไรว่ะไอ้กัส ไหนว่าไปกินข้าวกับพ่อไง ทำไมดูอารมณ์เสียจัง”น่านที่นั่งขาไขว้ห้างเอ่ยถามพรางกระดกเหล้าเ

ตอนที่ 33ไม่อนุญาตให้ใครรังแกเวกัสขับรถด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือที่จับพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดขึ้น เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องไปตามถนนเส้นยาว ขณะที่ไฟท้ายรถคันอื่นไหลผ่านเหมือนภาพเบลอในสายตาความรู้สึกภายในเขาไม่ได้แค่โมโห แต่มันคือโทสะที่ปะทุขึ้นมาจนแทบระเบิดเขาเค้นเสียงลอดไรฟัน ขณะที่ขับรถฝ่าการจราจรด้วยความเร็วเกินกว่าปกติ“เดี๋ยวมึงเจอกู”ทุกวินาทีที่ใกล้ถึงคอนโดของเอวา หัวใจก็เต้นแรงขึ้นตามความเดือดดาล รถเบรกกระชากเมื่อถึงหน้าคอนโด ก่อนที่เขาจะเปิดประตูรถแรงจนมันกระแทกกลับตามแรงเหวี่ยงสายตาที่คนในล็อบบี้มองเขาเต็มไปด้วยความสงสัยและตกใจ แต่ไม่มีใครกล้าขวาง เขากดลิฟต์รัว ๆ อย่างใจร้อน พอลิฟต์เปิดก็พุ่งเข้าไปยืนกลางห้อง ร่างสูงทะมัดทะแมงยืดตรง มือกำหมัดแน่น เส้นกรามขึ้นชัดจนขากรรไกรขยับน้อย ๆ ด้วยความเครียดประตูห้องของหญิงสาวยังคงปิดสนิท แต่เขาไม่ลังเลที่จะเคาะเสียงดังลั่น“เอวา! มึงเปิดประตูเดี๋ยวนี้!”เสียงเข้ม ดุดันจนแทบสะท้อนก้องไปทั่วทางเดิน ทั้งชั้นแทบหยุดนิ่งเมื่อเขาออกคำสั่งเสียงคลิกเบา ๆ ของกลอนประตูดังขึ้นก่อนที่บานประตูจะค่อย ๆ แง้มออก เผยให้เห็นใบหน้าเอวาที่แต่งหน

ตอนที่ 35เสียวบนรถ\NCรถยนต์หรูสีทึบด้านจอดสนิทอยู่ในมุมมืดของลานจอดรถชั้นใต้ดิน แสงไฟสลัวจากเสาไฟด้านนอกที่ลอดผ่านกระจกหน้ามาเพียงเลือนราง เวกัสเอนตัวพิงเบาะ โยนกุญแจรถไว้ที่คอนโซลหน้า ก่อนปรายตามองหญิงสาวข้างกายอย่างนิ่งขรึม“นั่งนิ่งเชียวนะ”เสียงทุ้มของเขาเอ่ยขึ้น ไม่ได้ติดเย้าแต่ก็ไม่ละความกวนของปลายประโยคคะแนนหันมามองเขา ตาคู่สวยสะท้อนแสงจางจากไฟข้างทาง เธอเม้มริมฝีปากแน่นทั้งอายแต่สุดท้ายก็ยักไหล่ทำใจดีสู้เสือ“อะไร”เวกัสหัวเราะในลำคอ ก่อนยื่นมือมาโอบพนักพิงของเธอ ลากใบหน้าเข้ามาใกล้ กลิ่นโคโลญจ์จาง ๆ ผสมกลิ่นบุหรี่ที่เขาพึ่งสูบก่อนหน้านี้ยังติดตัว“ลงโทษที่มึงนั่งขำกูเมื่อกี้”คะแนนกลืนน้ำลายลงคอ มือเธอกำชายกระโปรงนักศึกษาที่ใส่อยู่แน่น สายตาต่อตาสักพัก แล้วในที่สุดก็พยักหน้าเบา ๆ“เออ…ตรงนี้งั้นเหรอ”“อดใจไม่ไหวแล้ว”เวกัสเหยียดยิ้มทันที ร่างสูงเอนตัวพรวดมาคร่อมเธอไว้บนเบาะ รถแคบ ๆ ยิ่งดูคับไปถนัดตา เสียงลมหายใจของทั้งคู่สะท้อนก้องอยู่ภายในพื้นที่จำกัด เขายื่นมือมาโอบท้ายทอยเธอ ลูบไล้เบา ๆ ก่อนจะกดริมฝีปากลงจูบอย่างไม่ให้ตั้งตัว“อื้อ”คะแนนดิ้นเล็กน้อยในตอนแรก แต่ยิ่งด

ตอนที่ 37ประชันวันกีฬาสีไม่นานวันกีฬาสีก็มาถึงบรรยากาศในสนามวันนี้ครึกครื้นเป็นพิเศษ เสียงเชียร์จากรอบสนามดังลั่น พัดลมกระดาษ โบว์ริบบิ้น และเสื้อสีประจำคณะโบกไหวกันว่อน แต่สายตาของเวกัสกลับไม่ได้สนใจเสียงรอบข้างมากเท่ากับเธอที่อยู่ริมสนามฝั่งหนึ่งคะแนนสวมเสื้อกีฬาสีเดียวกับทีมเวกัส หน้าตาแดง ๆ เพราะตากแดด ข้อมือพันพลาสเตอร์จากการโดนกรรไกรบาดระหว่างทำป้าย แต่ดวงตากลมโตของเธอกลับจ้องมาที่เขาเต็มไปด้วยประกายประหลาดชายหนุ่มในชุดกีฬาวิ่งหน้าตั้งมาหยุดที่ตรงหน้าเธอ“มาเชียร์ฉันเหรอ....”“ฉันก็มาเชียร์ทุกคน”“ป้ายในมือมึงเขียนชื่อกูอยู่นะ”“รู้แล้วยังจะถาม”“จะไม่ทำให้ผิดหวัง”เสียงนกหวีดเป่าเริ่มเกมแข่งขันบอลเวกัสยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ดวงตาคมเข้มของเขาไม่ได้สนใจเสียงตะโกนข้างสนาม หรือแม้กระทั่งแสงแดดที่ส่องแสบตาฟินิกซ์ทีมตรงข้างเดินเข้ามาประชิดชายหนุ่มในระหว่างที่ทุกคนกำลังเดินเข้าสนาม“มาแข่งกันมั้ย”ฟินิกซ์พูดขึ้นอย่างท้าทาย“แข่งเหี้ยอะไรของมึง”“ถ้ากูแพ้กูเลิกยุ่งกับคะแนนถ้ามึงชนะ....”“มึงไม่มีทางชนะ”“ถ้ากูชนะมึงต้องก้มลงกราบตีนกูซะ”“ทำไมกูต้องลดตัวไปแข่งกับมึงด้วย”“หรือมึงไ

ตอนที่ 39คิดถึงสิเดือนต่อมาคะแนนเดินออกมาจากซอยคับแคบในสภาพอิดโรยเล็กน้อย เธอสวมเสื้อยืดบางตัวใหญ่จนแทบไม่เห็นเกางเกงที่สวมใส่“มาหาทำไมแต่เช้า”เธอเอ่ยถามเสียงใส มองดูเวกัสที่ยืนกอดอกพิงรถหรูในท่าทีสบาย“ไปกินข้าวเป็นเพื่อนหน่อยสิ…”ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบปรายตามองสิ่งรอบข้างเล็กน้อย“ยังเช้าอยู่เลย…”“จะไปไม่ไป…”“ไปก็ไป ขึ้นรถสิ”“มึงช่วยให้เกียรติกูหน่อยได้มั้ย ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะอาบน้ำรึเปล่าเนี่ย”“ก็คุณมาแต่เช้าเองหนิ…”“รีบ ๆ เถอะยืนเถียงกูอยู่ได้”“รีบทำไมไม่มาตั้งแต่เมื่อวานล่ะ…”“นี่…”ยังไม่ทันทีเข้าจะพูดสวนหญิงสาวก็รีบเดินหันหลังกลับไปไม่นานรถก็มาจอดหน้าร้านอาหารสไตล์ญี่ปุ่นบรรยากาศอบอุ่น เงียบสงบ เขาเลือกโต๊ะริมหน้าต่าง เธอเดินตามไปนั่งเงียบ ๆ“อยากกินอะไร” เขาถามพลางเปิดเมนู“อะไรก็ได้…” เธอตอบเรียบ ๆ โดยไม่หันมามองเขาชายหนุ่มหลุบตามองเธอครู่หนึ่งก่อนจะหันไปเรียกพนักงาน “เอาอุด้งร้อนหนึ่งชุด ข้าวแกงกะหรี่เนื้ออีกหนึ่ง ชาเขียวเย็นสอง”“มากินข้าวกับคุณแบบนี้แล้วระแวงอยู่เหมือนกัน”“ระแวงอะไร”“ก็ครั้งนั้นที่มาก็โดนน้ำสาดใส่”“พูดถึงอีกทำไม”