เข้าสู่ระบบ"ฉันว่าอันนี้เหมาะกับคุณนะคะ" วัลวารียกแจกันสีน้ำตาลอ่อนใบหนึ่งขึ้นมาแล้วหันไปหาคนตัวโตที่ยืนจ้อง
"คุณลิซ่าเธอจะเสียใจนะครับ""ฉันคิดกับลิซ่าได้แค่เพื่อนจริงๆ จะให้แต่งงานกันฉันคิดภาพไม่ออกหรอก" คาลอสรักเอลิซ่าเหมือนเพื่อนมาตลอด เขาถือคติไม่คบเพื่อนเป็นแฟนเพราะมันเป็นความสัมพันธ์ที่ไม่ยั่งยืน"แล้วบอสคุยกับคุณลิซ่าหรือยังครับ" อเล็กซ์เห็นใจเจ้านายที่พูดความจริงออกไปไม่ได้ จะปฏิเสธตรงๆ ก็ดูหักหน้าจนเกินไป"ยัง…ฉันยังไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ แล้วแกก็ไม่ต้องพูดเรื่องนี้ต่อหน้าวารีล่ะ เข้าใจไหม" เขาไม่อยากให้เธอพลอยเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ แค่ที่ฟังจากคูเปอร์ก็มากพอแล้ว"บอสดูเห็นอกเห็นใจคุณวารีจังเลยนะครับ เมื่อก่อนบอสไม่เห็นสนใจเลยนี่ครับ" อเล็กซ์แกล้งหรี่ตาถามเจ้านายที่มีความคิดเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น"บางทีฉันว่าแกอาจจะรู้มากเกินไปแล้วนะ ฉันจะพิจารณาไล่แกออกคงจะดีกว่า" คำขู่ของคาลอสได้ผลเป็นอย่างดีเพราะทำให้อเล็กซ์ต้องรีบเปลี่ยนเรื่อง"จะกลับเพนต์เฮาส์เลยไหมครับ เดี๋ยวผมไปส่ง""คืนนี้ฉันจะนอนที่นี่""ฮะ?" อเล็กตกใจตาโตกับคำตอบของคาลอส"ทำไม จะตกใจอะไร""บอสเนี่ยนะครับจะนอนที่นี่ มีเตียงนุ่มๆ ของ
วัลวารีฝืนทำงานถึงเวลาเลิกงาน เธอรีบเก็บของใส่กระเป๋า ในใจตอนนี้คิดถึงแต่ทางกลับที่พัก อยากทิ้งร่างกายที่เหนื่อยอ่อนนอนบนเตียงทั้งแบบนี้"เก็บของเสร็จหรือยัง" คาลอสหยุดยืนที่หน้าโต๊ะทำงานของเธอไม่ยอมไปไหนเสียที"ค่ะ คุณมีอะไรหรือเปล่าคะ""เสร็จแล้วก็ไป ฉันจะไปส่ง" เขาทนเห็นสภาพเธอตอนนี้ที่ต้องระเห็จกลับที่พักคนเดียวไม่ได้ เดี๋ยวจะหาว่าเขาเป็นเจ้านายใจร้ายไม่เป็นห่วงลูกน้อง"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจะกลับเอง""อย่ารั้นได้ไหมวารี ดูสภาพตัวเองก่อนเถอะเดินจะล้มอยู่แล้ว" คาลอสกอดอกมองหญิงสาวที่ยืนโซเซจวนจะล้ม"ฉันไม่อยากรบกวนคุณ""อย่าพูดมากรีบๆ เดินตามมา" ชายหนุ่มเดินนำไปที่ลิฟต์อย่างไม่รีบร้อน เขายืนรอให้เธอเดินเข้าลิฟต์ไม่ได้แกล้งปิดลิฟต์ก่อนเหมือนอย่างที่เคยทำวัลวารียอมเดินตามเขาไปอย่างว่าง่าย ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับเขาไปมากกว่านี้ ในหัวของเธอคิดถึงแต่เตียงนอน"ที่ห้องมียาหรือเปล่า" คาลอสอาศัยจังหวะที่รอลิฟต์เคลื่อนตัวลงถึงชั้นที่จอดรถเอ่ยถามคนข้างๆ ที่ยืนพิงผนังลิฟต์ด้วยท่าทีอ่อนแรง"มีแล้วค่ะ"
ชายหนุ่มจิ๊ปากไม่พอใจที่สุดท้ายเขาต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ให้เธอจนได้ คาลอสเดินดุ่มๆ เข้าห้องทำงานปิดประตูเสียงดังเป็นการประชดให้เธอรู้ว่าเขากำลังอารมณ์ไม่ดีที่โดนขัดใจคาลอสไม่ออกจากห้องทำงานอีกเลยแม้จะถึงช่วงพักกลางวัน เขาเพียงออกคำสั่งให้เธอเตรียมอาหารแล้วเอาไปให้เขาในห้องเท่านั้น เลขาอย่างเธอจะทำอะไรได้นอกเสียจากทำตามที่เจ้านายสั่งวัลวารีอาศัยช่วงที่พนักงานคนอื่นๆ ยังไม่ออกมาพักรีบซื้ออาหารก่อนที่ทุกคนจะมา ปกติในช่วงเวลานี้เธอมักจะไปหลบอยู่ที่ดาดฟ้ากินอาหารที่เตรียมมาจากบ้าน เพราะไม่อยากเจอกับสายตาดูแคลนจากทุกคน แต่วันนี้เธอไม่ได้เตรียมมาและยังมีส่วนของคาลอสอีกด้วย"ขอบคุณค่ะ" วัลวารีรีบจ่ายเงินแล้วออกจากห้องอาหารไปในช่วงที่คนยังไม่พลุกพล่าน เธอไม่เคยเล่าเรื่องที่ต้องเจอให้คาลอสหรือใครฟัง เพราะคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องจำเป็นที่ต้องบอกใคร"คุณวารี" เสียงทักทายเป็นมิตรของชายหนุ่มที่กำลังส่งยิ้มตรงปรี่เข้ามาหาเธอ"คุณคูเปอร์…" วัลวารีมองคูเปอร์ที่เดินมาพร้อมกับพนักงานแผนกอื่นราวกับเป็นขวัญใจของทุกคนที่นี่ไปโดยปริยาย"ดีจังที่เจอคุณที่นี
คาลอสตื่นมาพร้อมกับความหัวเสียที่ไม่เจอร่างบางที่อยู่ด้วยกันเมื่อคืน ไม่รู้ทำไมเธอถึงชอบทิ้งเขาไปแบบนี้เป็นประจำ"สงสัยครั้งหน้าคงต้องจับมัดแล้วมั้ง" บ่นพึมพำคนเดียวเบาๆ เป็นการคาดโทษคนที่บังอาจทิ้งให้เขาอยู่คนเดียวแกร๊ก~ เสียงประตูถูกเปิดจากด้านนอกทำเอาคนตัวโตแอบลอบยิ้มคิดว่าเป็นวัลวารีที่กลับมา"วัลวะ…" คำพูดถูกกลืนลงคอเมื่อได้เห็นใบหน้าของคนที่เข้ามาโดยได้ไม่ได้รับอนุญาต"ตื่นแล้วเหรอครับบอส" อเล็กซ์ส่งยิ้มให้ผู้เป็นเจ้านายด้วยท่าทางเป็นมิตร แต่สีหน้าของอีกคนดูเหมือนจะไม่เป็นเช่นนั้น"ไม่เห็นหรือไง! แล้วแกจะเข้ามาทำไม" คนอารมณ์เสียชักสีหน้าไม่พอใจใส่คนสนิทที่ดันเปิดประตูเข้ามา ไม่ใช่วัลวารีแบบที่คิด"อ้าว! ผมก็มาดูไงครับว่าบอสหายป่วยปลอมๆ หรือยัง" อเล็กซ์ทำหน้ามึนงง เขาทำผิดอะไรถึงได้โดนเจ้านายหัวเสียใส่แต่เช้าแบบนี้"แกทำฉันหงุดหงิดแต่เช้าเลยนะ ไล่ออกซะดีไหม""ดีครับ!" อเล็กซ์ตอบฉะฉานแบบไม่ต้องคิด"ไอ้อเล็กซ์!" เสียงทุ้มตะคอกใส่คนสนิทที่โตมาด้วยกัน แต่กล้าจะทิ้งเขาได้ลงคออีกคน"ผมล้อเล่นคร
ร่างกายไม่รักดีอ่อนโอนไปกับการสัมผัสแสนเบามือของเขาไปโดยไม่ได้ตั้งใจ คาลอสค่อยๆ ลากลิ้นไล่ตั้งแต่หน้าอกสวยลงมาถึงสะดือจุ่นก่อนจะเลื่อนใบหน้าลงต่ำให้พอดีกับกลางกายสาวไร้ขนบดบัง"อย่านะคะ..." วัลวารีรีบยกมือทั้งสองข้างปิดของสงวนของตนเองเอาไว้เพราะรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไรกับตรงนั้นของเธอ"เอามือออกถ้าไม่อยากโดนมัดติดกับหัวเตียง" คาลอสเอ่ยพลางข่มขู่ด้วยคำพูดและสีหน้าจริงจัง แต่วัลวารีกลับส่ายหน้าพัลวันแทนคำตอบ"ฉันยังไม่ได้อาบน้ำค่ะ อย่าทำเลยค่ะ" เธอกลัวเขาจะรังเกียจร่างกายที่ยังไม่ได้ทำความสะอาดของเธอ ปกติแล้วเขามักจะสั่งให้เธอไปอาบน้ำก่อนที่จะเริ่มทำ"ไม่เห็นเป็นไรเลย...ยังไงก็หอมอยู่ดี" ชายหนุ่มก้มหน้าลงต่ำเกือบจะแนบชิดกับส่วนนั้นของเธออย่างไม่นึกรังเกียจ"อย่าเลยค่ะ ให้ฉันอาบน้ำก่อนนะคะ" เธอส่งสายตาอ้อนวอนขอให้เขาหยุด"ก็ได้ ฉันก็ยังไม่ได้อาบน้ำพอดี งั้นอาบพร้อมกันเลยแล้วกัน" ว่าจบคนตัวสูงก็ลุกขึ้นจับอุ้มร่างเล็กตรงดิ่งไปยังห้องน้ำกว้างที่เหมาะสมจะเป็นของระดับวีไอพี"คะ…คุณคาลอส คุณป่วยอยู่นะคะ""ไม่เป็นไรหายแล้ว"
วัลวารีรีบก้าวฉับๆ ตรงมาที่ห้องพักฟื้นระดับวีไอพีของโรงพยาบาล พอถึงหน้าประตูห้องเธอรีบเปิดเข้าไปอย่างรีบร้อนด้วยความเป็นห่วง"…คุณคาลอส" ภาพเขาที่นอนหลับสนิทบนเตียงผู้ป่วยยิ่งทำให้เธออดห่วงไม่ได้ เธอเดินปรี่เข้าไปยืนข้างเตียงพร้อมกับลูบหลังมือหนาของเขาเบาๆท่านประธานเอกการแสดงรับรู้จากคนสนิทว่าเธอกำลังจะมา เขาแกล้งทำหลับตาเพื่อให้ดูสมจริงตามคำบอกกล่าวที่สั่งให้อเล็กซ์โทรไปบอกอาการให้เธอได้รู้ คาลอสนอนนิ่งไม่ไหวติงราวกับว่าเขาหมดสติไปจริงๆวัลวารีทรุดนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงนั่งมองเขาด้วยสายตาเป็นห่วง เธอไม่เอ่ยคำพูดใดเพราะกลัวจะรบกวนการพักผ่อนของเขา สิ่งที่เธอทำได้คือแค่นั่งมองเขาอยู่นิ่งๆ เท่านั้น"อื้ม…" คนตัวโตที่แกล้งแสดงเริ่มทนไม่ไหวจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ทำเหมือนตนเองเพิ่งตื่นนอน"คุณคาลอส" พอเห็นเขาได้สติเธอรีบดีดตัวลุกขึ้นดูทันควัน"วารี..." น้ำเสียงแหบพร่าที่เปล่งออกมาไม่ใช่การแสดงแต่อย่างใด แต่เพราะเขาแกล้งหลับอยู่พักใหญ่จึงทำให้คอแห้งไปโดยปริยาย"หิวน้ำไหมคะ"คาลอสพยักหน้าน้อยๆ แทนคำตอบ เขาไม่คิดเลยว
ผลประกาศออกมาเป็นที่เรียบร้อย วัลวารีที่พอได้เห็นชื่อตัวเองเด่นหราในอีเมลที่ได้รับรอยยิ้มสวยก็ผุดขึ้นทันควันก่อนจะรีบโทรไปหาพ่อและแม่ที่รอฟังผลอยู่ที่ประเทศไทย"กรี๊ดดด นี่ฉันได้เป็นเลขาจริงเหรอเนี่ย ไม่ได้ฝันไปใช่ไหม" มือเล็กยกขึ้นตบหน้าตัวเองเบาๆ อยู่หน้ากระจก เธอคงไม่ได้จะเพ้อฝันไปเอง
..หนึ่งปีก่อนหน้านี้..[นิวยอร์ก , ประเทศสหรัฐอเมริกา]วัลวารีกรีดร้องเสียงดังในใจเมื่อได้รับอีเมลตอบกลับจากบริษัทยักษ์ใหญ่อย่างเคแอมบาสที่เธอส่งใบสมัครไปเมื่อสองเดือนก่อน ใครจะไปคิดว่าหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่งที่เดินทางข้ามน้ำ ข้ามทะเลจากประเทศไทยมาทำงานที่ใฝ่ฝันไกลถึงสหรัฐอเมริกา
หญิงสาวตัวเล็กกะทัดรัดแต่ค่อนข้างคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงกำลังวิ่งสับขารัวๆ บนรองเท้าส้นสูงสองนิ้วที่เธอไม่ค่อยคุ้นชินมากนัก"เธอมาสาย!" ทันทีที่ขาเรียวหยุดชะงักที่หน้าห้องทำงานชั้นผู้บริหาร เสียงเข้มของผู้เป็นเจ้านายก็ได้เอ่ยพร้อมกับสีหน้าไม่สบอารมณ์"ขอโทษค่ะ วันนี้รถติดมากๆ ฉัน
เสื้อผ้าทุกชิ้นถูกกระชากออกให้พ้นร่างเล็กอย่างไม่ไยดี มือหนาแสนหยาบโลนสัมผัสเรือนร่างของเธอตั้งแต่หน้าอกอวบอิ่มจนถึงใต้สะดือ แต่เขาก็หยุดมือเอาไว้เสียก่อนที่จะลงไปต่ำกว่านี้"อ๊ะ.." ยาถูกผสมกับไวน์ในแก้วที่เธอดื่มเข้าไปเริ่มออกฤทธิ์มากขึ้นเรื่อยๆ"ยังไงเธอก็หนีฉันไม่พ้นหรอกคนสวย







