LOGINหลังจากแยกกับทุกคนคาลอสรีบอัดบุหรี่เข้าปอดเพื่อระบายความเครียด การที่เอลิซ่ากลับมาไม่ใช่เรื่องไม่
คาลอสอาศัยจังหวะที่คนตรงหน้ากำลังเผลอไผล เขาก้มหน้าลงที่บริเวญซอกคอก่อนจะใช้ฟันขบเม้มเบาๆ พร้อมกับริมฝีปากดูดดึงจนเกิดรอย"อื้ม…อย่าทำรอย…อ๊า" วัลวารีพยายามเบี่ยงหลบแต่ไม่เป็นผล เพราะท่าที่เธอยืนกึ่งนอนคว่ำอยู่บนโต๊ะโดยมีเขายืนคุมที่ด้านหลังทำให้เธอขยับตัวยากลำบาก"ทำไม...ซี้ด…กลัวไอ้คูเปอร์มันเห็นหรือไง" กายหนาโหมอัดใส่แรงขึ้นตามอารมณ์คุกรุ่นที่เข้าใจไปเองว่าเธอกลัวคูเปอร์จะเห็น"ไม่ใช่…อ๊าย" เธอกำลังจะปฏิเสธแต่ไม่ทันเพราะเขาเร่งขยับเอวสอบกระแทกใส่ร่องสาวแรงกว่าเดิมจนเสียงของเธอถูกกลืนหายไปในลำคอ"เงียบ…อ๊าส์…อย่าตอดนักสิ" ชายหนุ่มไม่สนใจคำของเธอ เขาเร่งขยับเข้าออกรัวๆ ภายในช่องทางรักที่ตอดรัดแน่นบทรักแสนเอาแต่ใจที่คาลอสมอบให้ยังคงดำเนินต่อไปจนกว่าเขาจะพอใจ เขาไม่นึกถึงจิตใจของเธอเลยว่าจะรู้สึกอย่างไรกับการที่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่สามารถปฏิเสธได้"แฮ่กๆ" เสียงหวานหอบหายใจถี่ๆ ด้วยความเหนื่อยอ่อนหลังจากศึกแสนหนักหน่วงได้จบลงเมื่อเขาได้ปลดปล่อยความต้องการออกมา"ซี้ด..." คาลอสถอดถอนแก่นกายใหญ่ออกจากร่องสาวแสนแคบแน่น
ช่วงบ่ายวัลวารีเดินถือเอกสารเข้าไปหาคนที่อยู่ด้านในห้องทำงานกว้าง ตลอดทั้งวันคาลอสไม่ออกจากห้องแม้แต่ก้าวเดียวและไม่ยอมสั่งให้เธอยกกาแฟเข้าไปเสิร์ฟเหมือนทุกครั้ง แต่เขากลับสั่งให้อเล็กซ์ซื้อกาแฟจากร้านข้างนอกและเตรียมมื้อกลางวันเอาไว้เสร็จสรรพเพื่อที่จะเลี่ยงการเจอหน้าเธอ"ขออนุญาตค่ะ" เสียงหวานบอกคนข้างในให้รู้ตัวก่อนเปิดประตูเข้าไป"เข้ามาทำไม อเล็กซ์ไม่ได้บอกหรือไงว่าฉันไม่อยากเจอหน้าใคร" คาลอสไม่ละสายตาจากคอมพิวเตอร์ที่อยู่บนโต๊ะ แต่เพราะได้ยินเสียงและกลิ่นน้ำหอมของเธอที่คุ้นเคยก็รู้ได้ทันทีว่าใครเปิดประตูเข้ามา"บอกค่ะ ฉันก็ไม่ได้อยากเข้ามาให้คุณเห็นหน้าแต่ว่ามีเอกสารสำคัญที่คุณต้องเซ็นค่ะ" หญิงสาวตอบกลับพลางเดินตรงเข้าไปหาเขาแล้ววางแฟ้มเอกสารปึกหนาไว้บนโต๊ะ"ถ้าคุณตรวจสอบเรียบร้อยแล้วเรียกฉันนะคะ" ในเมื่อเขาไม่อยากเจอหน้า เธอก็ไม่รู้จะยืนต่อในห้องนี้ทำไม"ยืนรอแค่นี้ไม่ได้หรือไง""ก็คุณบอกไม่อยากเห็นหน้าฉันนี่คะ" วัลวารีเดาอารมณ์เขาไม่ได้ เธอทำอะไรก็ดูขวางหูขวางตาเขาไปหมด"เธอเถียงเก่งขึ้นนะ…วัลวารี" คาลอสเปลี่ยนน้
ในตอนเช้าเจ้าของห้องเป็นคนแรกที่ตื่นก่อน เธอรีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมไปทำงาน แต่ในขณะที่กำลังทำอาหารเช้าง่ายๆ อยู่ในห้องครัวก็ต้องยั้งมือเอาไว้ก่อนเมื่อนึกถึงคำพูดที่เขาเคยบอกเธอ"เขาคงไม่กินหรอกมั้ง" อาหารเช้าถูกจัดเพียงแค่จานเดียวคือของเธอเอง เพราะเขาเคยบอกว่าเขาไม่กินและมันไม่ใช่หน้าที่ของเธอที่ต้องเตรียมให้เขา"นี่ไม่คิดจะทำเผื่อฉันบ้างหรือไง" เสียงทุ้มของคนเพิ่งตื่นเดินงัวเงียมานั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามกับเธอ"ก็คุณเคยบอกว่าไม่กินมื้อเช้านี่คะ""แต่วันนี้ฉันหิว เมื่อคืนก็กินไปได้นิดเดียว" ชายหนุ่มบ่นอุบอิบแย่งจานอาหารเช้าของเธอไปนั่งกินหน้าตาเฉย วัลวารีจึงต้องลุกทำเพิ่มอีกจานอาหารเช้ามื้อแรกในรอบหนึ่งปีที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนระหว่างเธอกับเขา วัลวารีไม่อยากให้เขากลับไปเป็นคนใจร้ายอีกเลย เธออยากให้เขาอ่อนโยนแบบนี้ไปตลอด"เธอจะไปไหน""ทำงานไงคะ ฉันไม่อยากไปสายค่ะเดี๋ยวรถติด" หญิงสาวสวมรองท้าเพื่อเตรียมไปทำงาน คาลอสที่กำลังนั่งในท่าสบายจึงรีบเอ่ยถามเมื่อเห็นเธอดูรีบร้อน"ไม่คิดจะรอฉันเลยหรือไง""ฉันต้อง
หญิงสาวนั่งกอดเข่าเหม่อลอยอย่างไร้จุดหมาย ถ้าสิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องจริงสถานะต่อจากนี้ของเธอจะเป็นอะไร เขาจะปล่อยเธอไปเหมือนที่เคยพูดเอาไว้หรือเปล่า"เปิดประตูเดี๋ยวนี้วารี! ฉันบอกให้เปิด!" เสียงตะโกนดังจากนอกห้องทำเอาเจ้าของห้องที่อยู่ด้านในสะดุ้งตกใจ"คุณยังไม่กลับไปอีกเหรอคะ" วัลวารีเปิดประตูให้คนเอาแต่ใจที่ฉวยโอกาสขึ้นมาห้องคนอื่น เธอไม่รู้ว่าเขาผ่านประตูที่ต้องใช้คีย์การ์ดเข้ามาได้อย่างไร"นัดไอ้คูเปอร์ไว้หรือไง""คุณอยากจะคิดยังไงก็เรื่องของคุณเถอะค่ะ" หญิงสาวกรอกตามองบนใส่เขาอย่างเอือมระอา ความคิดของเขาไม่เคยมองเธอในแง่ดี ไม่ประชดประชันใส่ก็ต้องจิกกัดด้วยคำเจ็บแสบใส่เธอ"ทำไมถึงมากับไอ้คูเปอร์" คาลอสเอ่ยถามแล้วฉวยโอกาสตอนเธอเผลอแทรกตัวเข้าห้อง"เดี๋ยวสิคะ คุณจะเข้าห้องคนอื่นโดยไม่ขออนุญาตได้ยังไง" มือเล็กรีบดันแผงอกเขาไว้ก่อน แต่ตัวเธอไม่สามารถสู้แรงของได้เลย จนสุดท้ายแขกที่ไม่รับเชิญก็ไปนั่งตีเนียนที่เตียงนอนของเธอ"อย่าเปลี่ยนเรื่อง ตอบที่ฉันถามมาก่อน""ฉันแค่บังเอิญเจอกับเขาที่ห้าง เขาเลยอาสามาส่งก็แค่
หลังจากแยกกับทุกคนคาลอสรีบอัดบุหรี่เข้าปอดเพื่อระบายความเครียด การที่เอลิซ่ากลับมาไม่ใช่เรื่องไม่ดี แต่ถ้าจะให้เขาแต่งงานกับคนที่เป็นเพื่อนสนิทคงทำไม่ได้ เขาไม่เคยคิดเกินเลยกับเธอแม้แต่ครั้งเดียว คาลอสมอบตำแหน่งเพื่อนสนิทให้เอลิซ่าและมันจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงไปได้"เครียดเรื่องวันนี้เหรอครับบอส" อเล็กที่เห็นผู้เป็นนายหน้าเครียด สูบบุหรี่มวนต่อมวนทั้งที่ปกติไม่เคยนึกหยิบออกมาสูบ"นิดหน่อย ฉันนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าเคยไปให้สัญญาแบบนั้นกับลิซ่าเอาไว้" คาลอสเอ่ยพลางปล่อยพ่นควันสีขาวฟุ้งลอยฟุ้งในอากาศที่เริ่มหนาวเย็น"ตอนนั้นบอสสนิทกับคุณลิซ่ามากจนถึงขั้นเอ่ยปากอยากได้คุณลิซ่ามาเป็นเจ้าสาวของตัวเอง" คนที่อยู่ในเหตุการณ์อีกคนเอ่ยตอกย้ำให้คาลอสเครียดกว่าเดิม"แกแกล้งทำเป็นลืม จำไม่ได้สักเรื่องก็ไม่มีใครว่าหรอกนะ" คาลอสมองคนสนิทที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่จำความได้"บอสก็รู้ว่าผมเป็นประเภทจำได้ทุกอย่างนี่ครับ" อเล็กจดจำรายละเอียดตอนเด็กได้หมดทุกอย่าง เพราะครอบครัวของเจ้านายมีบุญคุณกับเขามาก"เฮ้อ..แล้วจะเอาไงต่อดีวะ ถ้าบอกยกเลิกไปฉันจะโดนลิซ
คาลอสเดินหน้าตึงเครียดเข้าคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลเคแอมบาส เขารีบบึ่งตรงไปหาอเล็กที่ยืนต้อนรับอยู่หน้าประตู"มีเรื่องอะไร""ผมว่าบอสไปดูเองดีกว่าครับ ทางนี้ครับ" อเล็กไม่ยอมตอบแต่กลับผายมือให้ผู้เป็นนายเดินไปที่ห้องอาหารที่มีทุกคนรออยู่ขายาวก้าวฉับๆ ตรงดิ่งด้วยความรีบร้อน ชายหนุ่มเปิดประตูพรวดพราดเข้าไปอย่างไม่รีรอ"ไฮ!" เสียงสดใสของหญิงสาวที่ไม่ได้เจอหน้ากันตั้งแต่เรียนจบมหาวิทยาลัยได้มาปรากฎตัวอยู่ตรงหน้าเขาโดนที่ไม่ได้บอกกล่าวว่าจะกลับมา"ลิซ่า.." คาลอสรีบโผเข้ากอดคนตรงหน้าซึ่งเป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยเด็กของเขา เธอคือ..เอลิซ่า นาวิลอฟ เป็นลูกสาวเพื่อนสนิทของผู้เป็นพ่อทั้งคู่ได้รู้จักกันตั้งแต่เด็กๆ ได้เรียนที่เดียวกัน ตัวติดกันแทบจะตลอดเวลา แต่หลังเรียนจบเอลิซ่าก็ได้บินไปเรียนต่อปริญญาโทที่ออสเตรเลีย ทำให้เขาไม่ได้เจอกับเธออีกเลยย"เซอร์ไพรส์ไหมเบบี้""ทำไมจะกลับมาไม่ยอมบอกก่อนล่ะ จะได้ไปรับที่สนามบิน" คาลอสยังคงกอดรัดเธอแน่นด้วยความคิดถึง เอลิซ่าเป็นเพื่อนสนิทต่างเพศเพียงคนเดียวที่เขามี และเธอยังรู้ใจเขาทุกอย
เสื้อผ้าทุกชิ้นถูกกระชากออกให้พ้นร่างเล็กอย่างไม่ไยดี มือหนาแสนหยาบโลนสัมผัสเรือนร่างของเธอตั้งแต่หน้าอกอวบอิ่มจนถึงใต้สะดือ แต่เขาก็หยุดมือเอาไว้เสียก่อนที่จะลงไปต่ำกว่านี้"อ๊ะ.." ยาถูกผสมกับไวน์ในแก้วที่เธอดื่มเข้าไปเริ่มออกฤทธิ์มากขึ้นเรื่อยๆ"ยังไงเธอก็หนีฉันไม่พ้นหรอกคนสวย
ประธานคนใหม่กำลังนั่งพูดคุยกับหุ้นส่วนคนสำคัญตั้งแต่ที่พ่อของเขายังไม่วางมือ ส่วนเลขาสาวก็ยังคงทำหน้าที่ของตนเองคือการจดรายละเอียดที่ทั้งคู่คุยกันเพื่อเป็นหลักฐานอีกชั้น"ขอบคุณนะครับที่ยังเชื่อใจโรงแรมของเรา""จะไม่เชื่อใจได้ยังไงล่ะคะ ที่บ้านฉันก็ทำงานกับพ่อของคุณมาตั้งหลายปี
ผลประกาศออกมาเป็นที่เรียบร้อย วัลวารีที่พอได้เห็นชื่อตัวเองเด่นหราในอีเมลที่ได้รับรอยยิ้มสวยก็ผุดขึ้นทันควันก่อนจะรีบโทรไปหาพ่อและแม่ที่รอฟังผลอยู่ที่ประเทศไทย"กรี๊ดดด นี่ฉันได้เป็นเลขาจริงเหรอเนี่ย ไม่ได้ฝันไปใช่ไหม" มือเล็กยกขึ้นตบหน้าตัวเองเบาๆ อยู่หน้ากระจก เธอคงไม่ได้จะเพ้อฝันไปเอง
..หนึ่งปีก่อนหน้านี้..[นิวยอร์ก , ประเทศสหรัฐอเมริกา]วัลวารีกรีดร้องเสียงดังในใจเมื่อได้รับอีเมลตอบกลับจากบริษัทยักษ์ใหญ่อย่างเคแอมบาสที่เธอส่งใบสมัครไปเมื่อสองเดือนก่อน ใครจะไปคิดว่าหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่งที่เดินทางข้ามน้ำ ข้ามทะเลจากประเทศไทยมาทำงานที่ใฝ่ฝันไกลถึงสหรัฐอเมริกา







