All Chapters of Brother-in-Law's Wrong Bed: Chapter 161 - Chapter 170

-Ava-Pagkatapos kumain at magbihis, bumaba na kami ni Daniel.Kailangan na niyang pumasok sa trabaho, at ihahatid naman niya ako sa bahay ng tatay ko para kunin ang mga mahahalagang dokumentong kakailanganin ko sa pag-eenrol.Sa totoo lang, wala na sana akong balak bumalik sa pag-aaral. Sa dami ng mga nangyari, mas gusto ko muna sanang ituon ang oras at atensyon ko sa paghahanap ng hustisya para sa nanay ko.Pakiramdam ko kasi ay mas mahalaga iyon kaysa sa kahit ano pa man. Pero hindi sang-ayon si Daniel dito. Paulit-ulit niyang iginiit na kailangan kong makapagtapos ng pag-aaral.Hindi raw pwedeng umiikot lang ang buhay ko sa paghihiganti at paghahanap ng katarungan. Kailangan ko pa ring isipin ang sarili kong kinabukasan.Kaya sa ayaw at sa gusto ko, siya na mismo ang nagdesisyon. Ieenrol niya raw ako sa parehong paaralan kung saan nag-aaral ang kapatid niya.Noong una ay tutol na tutol ako. Pakiramdam ko ay nasasayang lang ang oras ko, pero habang iniisip ko ang sinabi niya ay unt

-Ava-Tahimik lang kami ni Daniel sa loob ng kotse niya habang bumibiyahe. Iniisip ko kung ano na namang iisipin ni Ada kapag nakita niyang inihatid ako ni Daniel sa bahay nila. Sigurado akong maiiyak na naman siya sa inis at selos, at iyon naman talaga ang plano ko.Halos mapatalon ako sa gulat nang maramdaman ang kamay ni Daniel sa ibabaw ng tuhod ko, at parang may sinasabi siya sa akin pero hindi ko ito naririnig.Nang hindi ako sumagot, iniangat niya ang mga paa ko at saka ito ipinatong sa ibabaw ng mga hita niya.“A-anong ginagawa mo?” kunot ang noong tanong ko.“I’m just making you comfortable.” bulong niya at nagsimula siyang imasahe ang mga tuhod ko hanggang sa gumapang ang kamay niya pataas sa ilalim ng dress na suot ko.Pero hinampas ko ang kamay niya at nag-aalalang napatingin ako kay Carlito, ang driver niya na mukhang nakafocus naman ang mga mata sa kalsada.Palihim kong sinulyapan si Daniel, at agad akong umiwas ng tingin nang mahuli niya ako.“You know what? You can sta

-Ava-“Huwag kang mag-alala, anak. Hindi mangyayari iyang mga sinasabi mo. Kailangan pa natin siya kaya hindi ko siya pwedeng paalisin.” sagot naman ni Kardo, at napangisi na lang ako bago ako pumasok sa loob ng kuwarto at agad na tinawagan ang number ni Yael.“Yael, kasama mo ba si Ingrid?” tanong ko sa kanya nang sagutin niya ang tawag ko.“Yeah. Nandito ako sa hospital ngayon.” sagot niya, at nakarinig ako ng pagsarado ng pinto. “What happened, Ava? Nabalitaan ko yung nangyari dito sa hospital. Kumusta ka?”“Okay na ako. Nandito ako ngayon sa bahay ng tatay ko.” sabi ko sa kanya bago ko nilock ang pinto at saka ibinagsak ang katawan ko sa malaki at malambot na kama.“What? Bumalik ka pa talaga diyan pagkatapos ng ginawa niya sa’yo?” hindi makapaniwalang bulalas niya. “What if bugbugin ka ulit niya? You shouldn’t have come back there, Ava. Gusto mo bang sampahan siya ng kaso?”“Kailangan kong bumalik dito, Yael. May kukunin akong mga dokumento dito.” pahayag ko, at nang maalalang pu

-Ava-Napangiti siya at bahagyang umiling. “Nope. Lumipat si James sa America noong high school, kaya tatlo lang kaming nag-aral dito. Tapos kami lang ni Daniel ang magkaklase because, you know... Yael took up Law tapos Business ad naman kami ni Daniel.”Tumango ako bilang tugon.Habang naglalakad sa hallway, hindi ko maiwasang maging malikot ang mga mata ko.Halos lahat ng estudyanteng madaanan namin ay napapatingin sa akin. May ilan na pabulong na nag-uusap, may mga nagtataka, at mayroon ding palihim na tumitingin na para bang kinukumpirma kung ako nga ba ang taong nakita nila sa balita, o ako si Ada.Nagkunwari na lang akong hindi ko iyon napapansin. Ayokong hayaang maapektuhan ako ng mga tingin nila.“Come on,” sabi ni Marcus nang huminto kami sa harap ng cafeteria. “Hindi pa tayo kumakain. Gusto kong matikman mo ang favorite naming kainin dito.” Itinulak niya ang pinto, at sabay kaming pumasok sa loob. At dahil puno ng estudyante ang cafeteria, halos lahat ay napatingin na naman

-Ava-“Oh my God! Ano ‘yang suot mo?” nakangiwing bulalas niya. “Daddy! Tignan mo ‘yung suot ng anak mo! Baka makita siya ng mga tao, sabihin nilang pinapahirapan natin siya dito sa bahay! At saka nakakatakot! Mukha siyang mangkukulam!”Napalingon naman sa akin si Kardo, at nang makita ang itsura ko, biglang nagsalubong ang makakapal niyang mga kilay. “Ano ba ‘yang suot mo? Lahat ng mga pinaglumaang damit ng kapatid mo ibinigay niya lahat sa’yo. Bakit hindi isa sa mga iyon ang isuot mo?”Bumaba ang mga mata ko sa suot ko, bago napataas ang isang kilay ko nang muling tignan ang tatay ko. “Anong problema niyo sa suot ko? Presentable naman siya at walang mga butas. At dito ako kumportable.”Pati ba naman damit na suot ko gusto pa rin nilang pakialaman?Pinaikutan ako ng mga mata ni Ada bago siya humalukipkip at pinandilatan ako ng mga mata. “Kailangan bang magkaroon muna ang mga ito ng butas para itapon? Alam mo bang isang beses ko lang isinusuot ang mga damit ko? Pagkatapos nito ay ipin