Tous les chapitres de : Chapitre 171 - Chapitre 180

-Ava-Habang nagkukuwento siya, napansin kong kusang sumilay ang isang banayad na ngiti sa kanyang mga labi. Parang muli niyang nakikita ang dalagang Ursula. Masayahin, mabait, at punong-puno ng pangarap. Isang alaalang kahit kailan ay hindi nabura sa kanyang puso.“Isang araw, habang pauwi si Ursula galing sa unibersidad, may isang grupo ng mga kalalakihan ang humarang sa kanya.” Biglang tumigas ang ekspresyon ni Tiyo Frederick nang maalala ang pangyayaring iyon. “Lasing ang mga iyon. Halatang may masama silang balak. Nagbibitiw sila ng mga bastos na salita at pilit siyang pinaliligiran.Natakot ako na baka may mangyari sa kanya. Hindi na ako nag-isip. Tumakbo agad ako para iligtas siya.”Napansin kong bahagya siyang natulala.“Sa kabutihang-palad, napaalis ko ang mga lalaki bago pa nila siya magawang saktan. Labis ang pasasalamat ni Ursula sa akin, at hindi nagtagal, kinausap niya ang kanyang mga magulang at hiniling na kunin nila akong bodyguard at driver niya.”Napapailing siya hab

-Ava-Hindi ko napigilang mapahikbi. Habang mas lalo kong nalalaman ang mga pinagdaanan niya, lalo ring sumisikip ang dibdib ko. Hindi niya deserve ang lahat ng sakit na iyon.“Doon nakakita ng pagkakataon si Ricardo,” dugtong ni Tiyo Frederick.Napatingin akong muli sa kanya.“Alam niyang desperado na ang pamilya ng iyong ina na maayos ang eskandalong kinahaharap nila, kaya nagpakitang gilas siyang muli. Sinabi niyang pananagutan niya ang iyong ina at inalok pa ng kasal nang sa gayon ay hindi isipin ng ibang tao na nagbuntis ang iyong ina ng walang asawa. Nangako siyang magiging mabuting asawa at ama sa mga batang dinadala niya.”Napakuyom ako ng kamao. “Dahil ayaw ng iyong mga abuelo na lumaki pa ang eskandalo, pumayag silang ipakasal ang iyong ina kay Ricardo. Wala nang nagawa si Ursula sa desisyon ng kanyang ama. Labag man iyon sa kanyang kalooban, tinanggap niya ang kasal.”Napayuko ako at halos bumaon na ang aking mga kuko sa aking palad. Pakiramdam ko ay isa na namang piraso n

-Ava-At sisiguraduhin kong pagbabayaran ng bawat taong responsable ang lahat ng sakit, paghihirap, at kamatayang ipinadanas nila sa nanay ko at sa kanyang mga magulang.“Tiyo Frederick,” mahina kong tawag. “Galit po ba kayo kay Ricardo?” Saglit siyang natahimik. “Kinamumuhian n'yo rin ba siya dahil siya ang dahilan ng pagkamatay ng inay?”Hindi siya agad sumagot. Patuloy lamang siyang nakatitig sa nitso ng aking mahal na ina.Unti-unti kong napansin ang pamumula ng kanyang mga mata. Hindi man siya nagsalita, sapat na ang katahimikang iyon upang malaman ko ang sagot.Alam kong kasing-lalim din ng galit ko ang galit na nararamdaman niya para kay Kardo ngayon.Dahan-dahan akong lumapit sa nitso ng inay at saka inilapag ang dala kong mga bulaklak dito.“Alam mo kung anong mas masakit, Tiyo?” halos pabulong kong sambit habang pinagmamasdan ang kanyang pangalan na nakaukit sa marmol. “Hanggang sa huling sandali ng buhay ng inay, hindi niya man lang naramdaman ang pagmamahal ng kapatid ko.”

-Ava-“Huwag ka ngang magbiro ng ganyan, Marcus,” natatawang saway ko, kahit ang totoo ay napakabigat ng dibdib ko dahil naalala ko na naman ang mga sinabi ni Tiyo Frederick. Pinilit kong iguhit ang isang ngiti sa aking mga labi. Ayokong mahalata niyang magulo ang isip ko.Agad kong ikinawit ang braso ko sa kanya at saka siya hinila patungo sa mahabang buffet table. “Pwede na kayang kumain? Gutom na gutom na ako.”Mula pa nang magising ako kaninang umaga ay wala pang laman ang aking tiyan. Sa dami ng nalaman ko, halos nakalimutan ko nang kumain. Ngayon ay ramdam na ramdam ko na ang pagkalam ng sikmura ko.“Of course!” masiglang sagot ni Marcus. “Kumain ka lang hangga't gusto mo. Oh, try this one.” Kumuha siya ng kulay pink na macaron at marahang inilapit iyon sa aking bibig. Napailing ako bago napilitang kumagat. Kaagad na natunaw sa aking bibig ang matamis nitong palaman.“Is it good?” tanong niya habang nakatitig sa akin na para bang napakahalaga ng magiging sagot ko.Napangiti ak

-Daniel-Araw-araw ko na din siyang makakasama, at wala nang kahit anong business trip o pagkakataon ang makapaghihiwalay pa sa amin.After I made her my wife, she would be the one helping me straighten my tie every morning before work, and she would be the first person I would see when I woke up. Siya rin ang pinakahuling taong hahawakan ko at yayakapin bago ko ipikit ang aking mga mata para matulog.God… I can’t wait for that to happen.Habang hinihigpitan ko ang pagkakabuhol ng aking necktie, hindi ko maiwasang mapangiti, pero dagli din iyon nawala nang bigla kong naramdaman ang dalawang brasong marahang yumakap sa aking baywang mula sa aking likuran.Natigilan ako at napatigil ang aking mga kamay sa ginagawa.Unti-unti kong iniangat ang aking paningin hanggang sa magtama ang aming mga mata sa repleksiyon ng salamin ni Ada.Bakit hindi ko man lang narinig na nakapasok na pala siya sa loob ng kuwarto ko?“Hey…” Bahagya akong lumingon sa kanya at awtomatikong sumilay ang isang pilit