جميع فصول : الفصل -الفصل 210

-Ava-“Dad, anong ginawa mo?” nanlalaki ang mga matang tanong ni Daniel sa kanyang ama.Hindi ko na napigilang matawa nang malakas, pero mabilis kong tinakpan ang bibig ko gamit ang isang kamay, at baka marinig nila ako.“I'm trying to help here!” depensa agad ni Mr. Harrison. “Sabi mo hindi mo alam ang gagawin mo, kaya tinulungan lang kita.”“Daddy!” pagrereklamo pa rin ni Daniel. “Nakakainis ka na! Paano ko pa 'yan mamamasa? Basang-basa na!”“Just add more flour. Babalik din 'yan sa dati.” Parang walang nangyaring dinampot ni Mr. Harrison ang isang malaking mangkok ng harina at ibinuhos iyon sa ibabaw ng dough.Mas lalo pang lumakas ang pagtawa ko. Pakiramdam ko, imbes na gumawa sila ng tinapay ay lalo lang nilang pinapalala ang sitwasyon. At dito na nga ako narinig ng mag-ama na sabay napalingon sa direksiyon ko.“Good morning, iha,” nakangiting bati ni Mr. Harrison sa akin. “Bakit ang aga mong gumising?”Pinilit kong pigilan ang pagtawa habang lumalapit sa kanila, at doon ko lang

-Ava-Hindi na namin naituloy ni Mr. Harrison ang aming pag-uusap dahil ilang sandali pa'y bumalik na si Daniel, dala ang ilang bagong pitas na tangkay ng dahon ng malunggay.Sayang. Ang dami ko pa naman sanang gustong itanong sa tatay niya. Pero alam ko namang marami pang pagkakataon dahil ilang araw pa akong mananatili dito sa bahay nila.Napansin agad ni Daniel ang biglang pananahimik naming dalawa, at kunot-noo niya kaming pinagmasdan bago dahan-dahang lumapit."Are you two talking about me?" nagtataka niyang tanong habang iniaabot sa akin ang mga dahon ng malunggay.Saglit kaming nagkatinginan ni Mr. Harrison. At bigla kong naalala ang pinag-uusapan namin kanina. Tungkol ito kay Ada, at hindi ako sigurado kung alam din ni Daniel ang tungkol sa mga sinabi sa akin ng tatay niya."Of course not!" mabilis namang sagot ni Mr. Harrison na may pilit na ngiti sa mga labi. "Pinag-uusapan lang namin ang pag-aaral ni Ava." pag-aalibi niya. "Once she graduated, kunin mo siya sa kumpanya nati

-Ava-“Daniel, ano ba! Bitawan mo nga ako!” hindi na ako nagulat nang makitang si Daniel ang humihila sa akin, at mukhang alam ko na kaagad kung anong sasabihin niya."Talaga ba, Ava? Si Marcus ang gusto mong pakasalan at hindi ako?” mariin niyang bulong sa tenga ko, pagkatapos ay umatras siya ng bahagya upang titigan ako sa mga mata.Parang sinusubukan niyang basahin ang bawat emosyon na naglalaro sa aking mukha. Na para bang naniniwala siyang makikita niya sa aking mga mata ang totoong sagot, kahit pa magsinungaling ang aking mga labi.Dahil sobrang lakas pa rin ng epekto niya sa akin lalong-lalo na sa tuwing tinititigan niya ako, buong pwersa ko siyang itinulak palayo, pero hindi man lamang siya natinag. Bagkus ay kinuha niya ang isang kamay ko at marahan itong inilapat sa kanyang dibdib, sa tapat mismo ng kanyang puso.“You’re really serious about wanting to marry him?” tanong niyang muli.Teka lang ha. Kailan ko ba sinabi na gusto kong pakasalan si Marcus? Kung narinig niya ang u

-Ava-“Good morning, everyone!”Sa sandaling marinig ko ang pamilyar na boses ni Marcus, para akong nabuhusan ng malamig na tubig.Nanlaki ang aking mga mata at agad akong nagpumiglas sa mga bisig ni Daniel.“Bitawan mo ako!” Mahina ngunit mariin kong bulong habang paulit-ulit siyang itinutulak.Wala siyang nagawa kundi ang dahan-dahang ibaba ako, at pagkalapat ng mga paa ko sa sahig ay mabilis akong umatras ng ilang hakbang para ayusin ang nagusot kong damit. Pinagpag ko ang laylayan nito bago ko isinuklay ang aking mga daliri sa magulo kong buhok.Humugot muna ako ng malalim na hininga upang pakalmahin ang aking sarili. Ayokong mahalata ni Marcus na may nangyari.Pagkatapos kong matiyak na okay na ang aking ayos, saka lamang ako lumabas mula sa tagong bahagi ng bahay. At dahil nakatalikod siya, hindi niya nakita kung saan ako nanggaling.Isang malawak na ngiti ang agad kong pinakawalan. “Good morning, Marcus!” Masigla kong bati habang mabilis na lumapit sa kanya at agad na hinawakan

-Ava-Iniwan ko na si Chantal sa kanyang kuwarto pagkatapos naming magbangayan. Ilang pagbabanta pa ang ginawa ko, pero hindi pa rin siya natinag. Parang mas lalo pa ngang tumapang. Pero alam kong medyo natakot siya.Hindi man siya nangakong bababa para mag-almusal, alam kong susunod din siya sa akin dahil nasa akin pa rin ang cellphone niya.At higit sa lahat, alam niyang hindi ako nagbibiro sa sinabi ko sa kanya kanina.Kapag hindi siya bumaba at ipinagpatuloy ang pagiging bastos sa ibang tao, wala akong magiging problema na sabihin kina Mr. Harrison at Daniel ang pinaka-tinatago niyang lihim.Humugot ako ng malalim na hininga bago tuluyang lumabas ng silid, bago ako tahimik na naglakad pababa ng hagdan hanggang sa marating ko ang dining room.Pagpasok ko pa lamang ay agad kong narinig ang masasayang tawanan, at nang mapatingin ako sa mesa, napangiti ako nang makita sina James at Marcus doon.Pareho silang kumakain ng malunggay pandesal na ginawa ko kanina at tila masayang nagkukuwe