Semua Bab Brother-in-Law's Wrong Bed: Bab 341 - Bab 350

-Ava-Pagkababa namin sa airport ng Bacolod, hindi na kami nag-aksaya pa ng oras ni Tiyo Frederick. Agad kaming dumiretso sa ospital kung saan kasalukuyang naroroon si Mang Damian, ang matandang mekanikong sinasabing may kinalaman sa aksidenteng kumitil sa buhay ng mga magulang ng inay. Habang papalapit kami sa silid niya, lalong bumilis ang tibok ng puso ko.Anumang sasabihin niya ay maaaring tuluyang magbago sa lahat ng alam ko tungkol sa pagkamatay ng mga mahal ko sa buhay.Pagbukas namin ng pinto, nakita kong nakahiga si Mang Damian sa kama at halos hindi na makagalaw. Maraming tubo at medical equipment ang nakakabit sa katawan niya, at patuloy na naglalabas ng tunog ang monitor sa tabi niya.Ayon sa anak niya, matagal na siyang may malubhang karamdaman at unti-unti nang bumibigay ang kanyang katawan.Pero nang makita niya kami, biglang nagbago ang ekspresyon sa mukha niya. Lumiwanag ang mga mata niyang tila wala nang buhay. Para bang matagal na niya kaming hinihintay.“Ma’am Urs

-Ava-Binuhat ako ni Daniel papasok sa loob ng kwarto habang ang mga binti ko ay nakapulupot paikot sa kanyang bewang at patuloy pa rin kaming naghahalikan.Dahan-dahan niya akong ibinaba sa kama habang magkahugpong pa rin ang aming mga labi. Kinakain niya ang mga labi ko na para bang isa siyang lalaking gutom na gutom at hindi nakakain ng ilang taon.“You’re always driving me crazy, Ava…” bulong niya, bago niya pinaraanan ng kanyang dila ang leeg ko, paakyat sa aking baba, dahilan para impit akong mapaungol at humigpit ang kapit ko sa balikat niya.Kahit malakas ang aircon, sobrang init ng katawan ko at ramdam ko ang pagbigat ng aking hininga. Ibinalik niya ang kanyang dila sa loob ng bibig ko at nagpambuno ang aming mga dila habang napupuno ng malalakas na pag-ungol ang loob ng kwarto namin.Hindi ko namalayang nahila na niya pababa ang strap ng pantulog ko kaya naman tumambad sa kanyang mga mata ang mga dibdib ko, at ang isa ay minamasahe na niya, habang ang isa naman ay pinagpapal

-Ava-“Nagsisimula na ang bidding.”Pagkasabi ni Daniel ng mga salitang iyon ay sabay kaming umalis sa bahay nila at nagtungo sa Dela Serna Group. Habang nasa sasakyan, hindi ko maiwasang kabahan. Alam kong malaking halaga ang pag-uusapan ngayong araw, pero higit sa pera, alam kong may mas malalim na dahilan kung bakit gusto kong makuha ang kumpanya.Pagdating namin sa Dela Serna Group, agad kaming pumasok sa conference room kung saan ginaganap ang auction. Halos puno na ang buong lugar. Nandoon ang iba't ibang kilalang negosyante, investors, at mga taong handang maglabas ng napakalaking halaga para lamang makuha ang kumpanya.Nagsimula ang bidding sa one hundred million pesos. At hindi nagtagal, mabilis itong umakyat sa three hundred million.Humigpit ang hawak ko sa kamay ni Daniel habang pinagmamasdan ko ang mga bidder na walang pag-aalinlangang nagtataas ng kanilang mga number.“Three-hundred fifty million!” Napalingon ako nang marinig ang boses ni Ricardo.Humigpit pang lalo ang

-Ava-Nakahinga ako nang maluwag sa sinabi ni Daniel. Iyon din sana ang gusto kong sabihin sa kanya matagal na. Gusto ko, kaming dalawa lang ang magkasama sa isang bahay.Walang sigawan, walang panghuhusga. At higit sa lahat, walang taong palaging ipapaalala sa akin kung saan ako nagmula at kung gaano nila ako kaayaw bilang bahagi ng pamilya.Kung meron mang ibang kasama, mga kasambahay lang sana. Gusto ko lang ng tahimik na buhay kasama ang asawa ko. Isang lugar kung saan hindi ko kailangang mag-ingat sa bawat kilos ko dahil baka may taong magagalit sa akin.Ngunit bago pa man ako makasagot kay Daniel, biglang tumunog ang phone niya. Napatingin ako sa screen. Si Jason, ang assistant niya.“I need to take this.” Marahan niya akong hinalikan sa noo. “Mauna ka na sa kwarto, susunod na ako.”Tumango ako. “Okay.”Naglakad siya papunta sa balkonahe upang sagutin ang tawag at ako naman ay pumasok na sa kwarto namin.Mabilis akong nagbihis ng mas komportableng damit bago naupo sa sofa, pagka

-Ava-“A-anong ginagawa mo?” Biglang nagmulat ng mga mata si Ada.So, gising pala siya.Sinasabi ko na nga ba eh. Gusto niya lang akong iframe-up. Gusto niyang magmukhang ako ang sumaksak sa kanya para ako ang mapagbintangan ng lahat.Pero hindi niya alam na alam ko kung ano ang pinaplano niya. “Sana alam mo na ngayon na mas mautak ako sa’yo, Ada.”Dahan-dahan kong ibinaba ang kutsilyo sa tabi ng ulo niya. Pagkatapos ay pumalakpak ako nang ilang beses. “Patay-patayan? Wow, ha! Magaling ka rin, ano?”Kitang-kita ko sa mukha niya kung gaano kasakit ang sugat na ginawa niya sa sarili niya. Kahit alam kong parte iyon ng plano niya, mukhang hindi niya inaasahan na ganoon kasakit ang mararamdaman niya.Hindi na niya ito nakayanan pa kaya napahagulgol siya. At muli akong natawa. Mas malakas pa kaysa kanina.“Help!” Bigla siyang sumigaw. Patuloy pa rin sa pag-agos ang dugo mula sa kanyang dibdib. “Tulong! Tulungan niyo ako!”Agad kong binuksan ang pinto ng kwarto para marinig siya ng mga tao