جميع فصول : الفصل -الفصل 340

-Ava-Alas-otso na ng gabi nang sa wakas ay umalis si Alvin kasama ang ilan sa mga kasamahan niya. Mayroon daw silang kailangang asikasuhin, pero hindi ko alam kung ano iyon. Hindi ko na rin alam kung saan sila pupunta o kung gaano sila katagal mawawala.Ang alam ko lang, naiwan akong mag-isa sa loob ng bodega kasama ang isang matandang lalaki na inatasang magbantay sa akin.Kanina, narinig ko ang pag-uusap nila ni Alvin. Siya pala ang may-ari ng bodega na ito. Kailangan niya ng malaking halaga para sa pagpapagamot ng asawa niyang may cancer, kaya pumayag siyang ipagamit ang lugar kina Alvin kapalit ng malaking halaga ng pera.Hindi ko maiwasang maalala ang Inay. Kung paano ko ginawa ang lahat kapalit ng pera. Kung paano ako nagsakripisyo para lang mailigtas ko siya.At ngayon, naiintindihan ko kung bakit pumayag ang matandang ito na makisangkot sa isang bagay na alam kong mali. Kailangan niya ng pera at kailangan niyang iligtas ang asawa niya.“Kumain ka na!” Lumapit siya sa akin at

-Ava-Inilagay nila ako sa isang maliit at madilim na kuwarto bago ako itinali nang mahigpit sa isang lumang papag. Halos walang laman ang silid. Isang maliit na bintana lamang ang naroon, ngunit natatakpan iyon ng makapal na kurtina kaya halos walang pumapasok na liwanag.Ilang sandali pa silang nanatili roon bago tuluyang lumabas at iniwan akong mag-isa.Magdamag akong nakahiga sa papag, hindi alam kung ano ang mangyayari sa akin. Paulit-ulit kong sinubukang kalagan ang mga kamay ko, pero lalo lamang sumakit ang mga pulso ko dahil sa higpit ng pagkakatali ng mga ito.Hindi ako makatulog. Sa bawat tunog na naririnig ko sa labas, napapalingon ako sa pinto. Umaasa akong may darating. Umaasa akong si Daniel iyon.Ngunit walang dumating at bawat sgundo ay pinanghihinaan ako ng loob at nawawala ang tapang ko sa katawan.Maliwanag na sa labas nang muling bumukas ang pinto. Agad akong napatingin dito at nakita ko si Alvin na pumasok.May malapad na ngiti sa labi habang hawak ang isang sigar

-Daniel-Malakas akong sumigaw nang makita ang sasakyan sa harap ng bodega. Agad na bumaba ang driver ko at binuksan ang pinto nang makita niya akong buhat si Ava.“Sir! Okay lang ba si Ma’am Ava?”“No, she’s not!” Maingat kong inilapag si Ava sa loob ng sasakyan. “Dalhin mo na siya sa hospital. Susunod na lang ako.” Hinalikan ko si Ava sa noo bago ko isinara ang pinto. “Ingatan mo siya, Carlito.”“Opo, sir.” Sandali siyang nag-alinlangan. “Hindi po ba kayo sasama?”Umiling ako. “No.” Tumingin ako pabalik sa bodega. Hindi pa tapos ang lahat. “Hindi pa ako tapos sa mga dumukot sa asawa ko. Pagbabayaran nilang lahat ang ginawa nila.”“Sir…”“Umalis ka na. Huwag mo siyang papabayaan. Tawagan mo agad si James, okay?”Tumango si Carlito at agad na pinaandar ang sasakyan.Pinanood ko itong lumayo bago ako muling humarap sa bodega. At sa sandaling iyon, bumalik ang galit na pilit kong pinipigilan.Patakbo akong bumalik sa loob, at nakita kong inilalabas na ng mga pulis ang dalawang lalaki.“

-Ava-Eksaktong alas-onse ng umaga nang makarating kami sa bahay ni Ricardo. Pagkabukas pa lamang ng pinto ng sasakyan, agad akong inalalayan ni Carlito pababa.Dahan-dahan kaming naglakad papasok sa bahay at nang bumukas ang pinto, sinalubong kami ng nakangiting si Cinderella.“Sir, nandito po si Ma’am Av—”Itinaas ko ang kamay ko upang patahimikin siya. Hindi ko na siya hinintay pang tapusin ang sasabihin niya at dire-diretso akong pumasok sa loob.Agad kong nakita si Ricardo na nakaupo sa sofa habang umiinom ng tsaa. Nang makita niya ako, mabilis siyang tumayo.“Anak!” Malaki ang ngiti sa mukha niya habang lumalapit sa akin. “Bumalik ka ulit dito sa bahay!”Tinangka niya akong yakapin, ngunit mabilis akong umatras. “Nasaan si Ada?” Matalim ang aking mga mata habang nakatingin sa kanya.Hindi na ako nag-abala pang itago ang galit sa boses ko. Napalingon ako sa paligid at hinahanap ang kapatid ko.“Si Ada?” Mukhang nagulat siya sa tanong ko. “Nasa kwarto niya at nagpapahinga. May sa

-Ava-“A-anong ibig mong sabihin, Tiyo?” tanong ko.“May taning na ang buhay niya.” sagot niya at napaupo ako sa gilid ng kama. Parang biglang bumigat ang dibdib ko.Kung totoo ang sinasabi ni Tiyo Frederick, kailangan na namin siyang makausap dahil siya lamang ang tanging taong makapagsasabi sa amin kung ano talaga ang nangyari noong araw na iyon.“Kailangan na natin siyang makausap,” dagdag ni Tiyo Frederick. “Nakapag-book na ako ng ticket para mapuntahan natin siya. Pupunta tayong Bacolod. Alas-onse ng umaga ang flight natin ngayon.”“Ngayon?” Hindi makapaniwala ang tanong ko bago ako napatingin sa wall clock. Mag-aalas-nuwebe na ng umaga.“Oo, iha. Sa airport na lang tayo magkita.” sabi niya at saka ibinaba ang tawag.Mabilis akong naghanda. Nagbihis ako at nagdala lamang ng maliit na bag. Ngunit bago ako tuluyang lumabas ng kuwarto, napatingin ako sa drawer.Hindi ko alam kung bakit, pero bigla ko itong binuksan. At doon ko nakita ang isang bagay na muntik ko nang makalimutan. A