جميع فصول : الفصل -الفصل 330

-Ava-“Bro, what the hell!” Hindi makapaniwala si Yael sa ginawa ni Daniel. Napahawak siya sa pisngi niya habang nakatitig sa kaibigan niyang tila tuluyan nang nawalan ng kontrol.“What the hell?” galit na galit na tpag-uulit ni Daniel at itinulak pa siya sa balikat. “Ikaw pa ang may ganang magsabi sa akin niyan? You set my wife up with that man! Kaibigan kita, Yael!” Halos manginig sa galit ang boses niya. “Bakit mo ako tinraydor?!”“What are you talking about?” nagtatakang tanong ni Yael. “Nagkita lang sina Buknoy at Ava sa birthday ni Ingrid. Walang ibig sabihin ’yon.”“Really?” Napaismid si Daniel. “He was invited, pero ako na kaibigan mo, hindi mo inimbita!”“Wala akong inimbita kahit isa sa mga kaibigan ko! Nakita mo ba si James? Si Marcus? Wala, di ba? Dahil hindi ko naman birthday!” napapailing na sagot ni Yael. “Huwag makitid ang utak mo, Daniel!”Nang akmang susugod muli si Daniel kay Yael, mabilis akong humarang sa pagitan nila. “Daniel, tumigil ka na! Ako ang nagsabi sa ka

-Ava-Nasa harap ako ng salamin at kasalukuyang sinusuklay ang buhok ko nang bigla akong mapahinto dahil naalala ko ang nangyari noong nakaraang gabi kung saan nahuli ako ni Daniel na kasama si Buknoy sa kwarto niya.Dinala niya ako sa penthouse niya sa pinakataas ng hotel at doon ay itinulak niya ako kama at agad kinuyumos ng halik sa mga labi.“Tandaan mo, Ava! Akin ka lang!” sigaw niya at saka ako muling hinalikan.Ginawa ko ang lahat para makawala sa kanya. Nanginginig ang buong katawan ko, hindi dahil sa takot kung hindi ayoko siyang maging isang halimaw nang dahil sa akin. Mabait si Daniel pero sinagad ko siya, alam ko ‘yun at alam ko ding kasalanan ko ang nangyari, pero wala siyang karapatan na pilitin ako sa gusto niya kahit pa sabihing asawa niya na ako.“Daniel! Huwag, please…” pagmamakaawa ko sa kanya, pero hindi siya nakinig sa akin. Pinunit niya ang damit ko at pinaghahalikan ako sa lahat ng parte ng katawan ko at kung saan-saan pa dumapo ang mga labi niya. “No! This is

-Ava-“Isa kang baliw!”Galit na galit akong sumigaw kay Ada, pero tila wala itong epekto sa kanya. Sa halip, ngumisi lamang siya na para bang natutuwa sa bawat bakas ng galit na nakikita niya sa mukha ko.Gusto kong pumikit.Gusto kong takpan ang mga tenga ko para hindi ko na marinig ang mga ungol mula sa video. Pero wala akong magawa. Mahigpit na nakatali ang mga kamay ko sa likuran, kaya kahit anong pagpupumiglas ko ay wala ring silbi.Napilitan akong pakinggan ang bawat segundo ng video. Bawat salita. Bawat ungol nila ni Bunoy.“Bakit ka nagagalit?” nakangising tanong ni Ada.Mabagal siyang naglakad paikot sa akin, para bang isa akong hayop na nakakulong at pinag-aaralan. Paminsan-minsan ay humihinto siya sa harap ko para titigan ang mukha ko bago muling maglalakad.“Natatandaan mo ba kung ano ang itsura ko bago ito naganap?” tanong niya. “Look at me, Ava. Sa tingin mo ba ginusto kong umabot sa ganito?”Hindi ako sumagot.“I had to do this,” pagpapatuloy niya. “Kailangan kong mags

-Ada-“Halika dito. May ipapakita ako sa’yo.” Hinawakan ni Daniel ang kamay ko at hinila ako papunta sa kama. Naupo ako habang siya naman ay lumapit sa bedside table at binuksan ang isang drawer.Makalipas ang ilang segundo, isang malaking kahon na nakabalot sa makintab na papel ang inilabas niya. Maingat niya itong kinuha bago bumalik sa tabi ko.“Buksan mo,” sabi niya habang iniaabot iyon sa akin. “Tapos sabihin mo sa akin kung gusto mo o hindi.”Dahan-dahan kong tinanggap ang kahon. Bahagyang nanginginig ang mga kamay ko habang binubuksan ito, at nang makita ko ang laman, biglang nanlaki ang mga mata ko.Isang napakagandang diamond necklace ang bumungad sa akin, at sa gitna nito ay isang malaking emerald pendant na kumikislap sa ilalim ng ilaw.“Ang ganda…” Hindi ko napigilan ang sarili kong mapabulalas. Napakamahal siguro nito.“It is beautiful, just like you.” Napatingin ako kay Daniel. Marahan niyang inabot ang buhok ko at inayos iyon sa likod ng tenga ko. Simple lamang ang kilo

-Daniel-Paglabas ko ng kuwarto namin ng asawa ko, agad akong napahinto sa harap ng saradong pinto. Hindi ko alam kung bakit, pero ilang segundo akong nanatiling nakatayo roon habang nakatitig dito.Kahit nakasara ang pinto, pakiramdam ko ay nakikita ko pa rin si Ava. Ang asawa ko, ang babaeng minahal ko.Pero bakit parang may kung anong hindi tama? Bakit parang may kakaiba sa kanya? At bakit parang hindi siya ang Ava na nakilala ko?Napailing ako. I must be overthinking.Alam kong siya si Ava. Kilala ko ang asawa ko. Ang birthmark niya sa batok, nandoon pa rin sa batok niya. Pamilyar sa akin ang boses niya, pati ang paraan niya ng pagsasalita, ang ekspresyon ng mukha niya, at maging ang maliliit niyang kilos.Walang duda. Siya si Ava.Pero kung ganoon, bakit ako nagdududa?Muli akong napailing bago ako tuluyang bumaba ng hagdan. Dumiretso ako sa study room kung saan kami nag-usap kanina ni Daddy tungkol sa Dela Serna Group.Gusto raw itong makuha ni Ricardo.Hindi ko pa alam kung ano