LOGIN-Ava-So, ito na pala si Ella noong lumaki. Ganito pala ang itsura niya, ibang-iba noong una at huli ko siyang nakita. Kunsabagay, mga bata pa naman kami noon.Pero habang nakatitig ako sa kanyang mga mata, iisa lang ang taong nakikita ko. Kilalang-kilala ko ang babaeng ito.Kahit magpalit pa siya ng mukha, kahit baguhin niya ang buhok niya, boses niya, kilos niya, at pananamit niya, hinding-hindi niya mababago ang paraan ng pagtitig niya sa akin.Dahil ang mga mata niya, pareho pa rin. Si Ada. Sino pa ba?Napatingin ako sa kanyang mukha. Nasunog ang mukha niya, kaya pinalitan niya ito ng mukha ni Ella.Magaling. Napakagaling.Hindi ko alam kung paano niya nagawa ang lahat ng ito, pero isang bagay ang sigurado ako. Hindi niya ito nagawa nang mag-isa.Kailangan niya ng pera, at kailangan niya ng koneksyon.Kailangan niya ng taong may sapat na kapangyarihan para maitago siya, mabigyan siya ng bagong pagkakakilanlan, at higit sa lahat, maibigay sa kanya ang mukha ng isang taong matagal n
-Daniel-Dumating na rin sa wakas ang araw na matagal ko nang hinihintay. Ang araw ng kasal namin ni Ava, ng pinakamamahal kong asawa.As the wedding march played softly in the background, I couldn't take my eyes off my beautiful bride. There she was, walking slowly toward me along the red carpet, surrounded by scattered white and red flower petals that created an almost dreamlike path toward the altar.Suot niya ang wedding gown na siya mismo ang pumili. Simple ngunit eleganteng-elegante, at bagay na bagay sa kanya. Hawak niya ang bouquet ng paborito niyang mga bulaklak, habang bahagyang nanginginig ang mga daliri niya sa kaba habang nakatingin sa akin.Behind her were Chantal and Ingrid, both smiling as they followed her down the aisle. For a moment, everything around me seemed to disappear.The guests, the music, and the decorations. Even the people standing beside me.All I could see was Ava. My Ava. My gorgeous bride.Unfortunately, hindi nakauwi sina Mommy at Daddy para sa kasal
-Daniel-Napangiti ako sa sinabi niya. So that's what was bothering her. Lumapit ako at marahang hinawakan ang kanyang baywang. “You're the most beautiful woman, not only in this room, baby. But all over the world.”At bago pa siya makasagot, hinalikan ko siya sa mga labi. Sandali lamang iyon, pero sapat para mapangiti siya.“Talaga ba?” Ipinulupot niya ang mga braso niya sa leeg ko. “Kiss mo nga ulit ako.”“Kailangan talaga?”“Oo.” She leaned closer and whispered, “Kasi parang hindi naman ako ang tinitingnan nila.” Bahagya siyang napasimangot. “Parang ikaw.”Napahalakhak ako nang malakas. “Uy, may nagseselos.”“Siyempre naman!” Nakairap niyang sagot. “Baka mamaya maagaw ka pa ng iba sa akin. Hindi ako papayag, no!”“At hindi rin naman ako papayag.” Mabilis kong kinintalan ng halik ang ilong niya bago ko hinawakan ang kamay niya. “Halika na. Tutulungan na kitang hubarin ’yan.”“Bawal ka sa dressing room!” Pabirong hinampas niya ang balikat ko bago siya tumalikod.Pero agad akong sumun
-Daniel-Namumula na ang mga tenga ko sa sobrang kaba. At ang tanging ginawa niya ay titigan lang ako. She looked completely stunned.Wala siyang sinabi. Hindi siya gumalaw, at habang tumatagal ang katahimikan, lalo akong kinakabahan.What if she didn't want another wedding? What if she thought it was unnecessary?Ramdam ko na ang pamumuo ng butil-butil na pawis sa noo ko, pati sa likod ko. I was starting to regret not memorizing a backup speech.Pero nang tinitigan ko siya nang mabuti, napansin kong may mga luha nang namumuo sa magaganda niyang mga mata.Napatutop siya sa bibig niya, at pagkatapos ay tumango siya. Hindi lang isa. Sunod-sunod ang naging pagtango niya.“Yes, Daniel.” Pigil-pigil ko ang hininga ko habang pinapakinggan ang sinasabi niya. “I will marry you again.”For a second, I couldn't believe it. She said yes! Oh my God!Agad kong hinawakan ang kamay niya at dahan-dahang isinuot ang singsing sa kanyang daliri. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko because I couldn't con
-Daniel-“Oo na. Oo na.” Natatawa siyang itinaas ang dalawang kamay. “Hindi ka ba o-order ng kape?”“Hindi na. Nagmamadali na rin ako.” Tumayo ako at tinapik siya sa balikat. “I'll tell you once she says yes.”“Good luck, bro!” Ngumiti ako at tumango bago ako tuluyang lumabas ng coffee shop.Pero bago tuluyang sumara ang pinto sa likuran ko, napalingon ako.Nandoon pa rin si Marcus. Tahimik, at hindi na siya nakangiti. May kakaibang lungkot sa mga mata niya habang nakatingin sa akin.Sabado ngayon at walang pasok, kaya gaya ng nakasanayan, alam kong mas late magigising ang asawa ko.Kapag hindi niya kailangang pumasok sa opisina, kagaya ngayong weekend, hindi ko siya ginugulo sa umaga. After everything she had been through, gusto kong magkaroon siya ng oras para makapagpahinga.Pero kahit gaano pa siya katagal matulog, alam kong pagkagising niya ay isa sa mga unang pupuntahan niya ang garden. She loved watching her favorite flowers in the garden.Kaya bago pa man kami tuluyang makalip
-Daniel-My one and only hope was that she would say yes.Hindi ko maiwasang mapangiti habang iniisip ko kung gaano kalaki ang ipinagbago ng buhay namin.Masyado nang busy si Ava ngayon sa dalawang kumpanya niya. My wife, CEO Ava Harrison.At siyempre, tinutulungan ko rin siya sa pagpapatakbo ng mga iyon. Bago pa lamang siya sa mundo ng business, pero kung magiging honest ako, pakiramdam ko ay mas malalamangan niya pa ako balang araw. She's incredibly smart.She graduated Summa Cum Laude because of her hard work and perseverance. Hindi naging madali para sa kanya ang lahat. Sa dami ng pinagdaanan niya, sa pagkawala ng mga mahal niya sa buhay, sa pagtataksil, sa mga problemang halos sumubok sa kanyang katinuan at lakas, hindi niya hinayaang maging dahilan ang lahat ng iyon para sumuko.Instead, ginawa niyang challenge ang bawat pagsubok. At isa-isa niyang naabot ang mga pangarap niya. I was very proud of her. More than she probably knew.At nagpapasalamat ako dahil naging bahagi ako ng
-Ava-Tumingin siya sa akin at saka ngumiti. “So fvcking beautiful, baby.” at halos mapatili ako nang dampian niya ito ng halik.“Daniel!” galit na pagsita ko sa kanya, pero tinawanan niya lang ako.“You’re hot when you get angry.” komento niya at saka sinimulang kuskusin ng loofa ang parteng iyon
-Ava-“What? Surprised by your own m0ans?” nakangising tanong ni Daniel.Sandali kong tinitigan ang kanyang mukha. Napakaguwapo niya pala sa malapitan. Kulay brown na mga mata na parang nangungusap, makapal na mga kilay, matangos na ilong, at mamula-mulang mga labi. Kaya pala humaling na humaling s
-Ava-“Anong iniiyak-iyak mo diyan? Huwag kang maarte ha. Huwag mong sabihing aatras ka pa sa oras na ito? Nandito na tayo! Kapag hindi ka pumayag, malalaman ng asawa ko na hindi na ako virgin!” hinaklit niya ang braso ko. “Hindi ako papayag na sirain mo ang mga plano ko. Kung gusto mo pang madugtun
-Ava-Pagkatapos kong pakainin ng almusal ang inay na dala ng isang nurse, lumabas muna ako saglit para tawagan si Ada. Kailangan kong siguraduhin na makakapunta siya bukas para tuparin ang usapan namin na idodonate niya ang isang kidney niya sa inay.Pumuwesto ako sa harap ng hospital kung saan pr







