جميع فصول : الفصل -الفصل 370

-Ava-“Ang mga larawan na iyan,” mahinang sabi ni Tiyo Frederick, “ay noong gabing dinukot nila ang iyong inay at inabuso.”Parang may kumalabog sa loob ng dibdib ko.“Ang babaeng kasama niya ang nag-aya sa iyong inay na pumunta sa bar para magsaya.” Napatitig ako sa mga larawan. “Siya ang binayaran ko para makuha mula sa kanya ang lahat ng larawang hawak mo.”“Nasaan na siya, Tiyo?” nanginginig ang boses na tanong ko.“May edad na rin siya ngayon at hindi na maganda ang kalagayan niya. Kaya tinulungan ko rin siya.” Tahimik akong nakinig sa kanya, pero hindi na mapakali ang puso ko sa lakas ng pagtibok nito. “Pinangakuan daw siya ni Ricardo ng malaking halaga para manahimik. Pero natakot siya noon na baka hindi tuparin ni Ricardo ang pangako nito.”Napahigpit ang hawak ko sa mga larawan.“At tama nga ang hinala niya,” pagpapatuloy ni Tiyo Frederick. “Hindi siya binayaran kahit singko ni Ricardo. Kaya itinago niya ang mga larawang iyan. Nang malaman niyang hinahanap ko ang mga ebidensi

-Ava-Pagkatapos akong piyansahan ni Daniel, agad kaming nagpunta sa funeral parlor para asikasuhin ang katawan ni Tiyo Frederick. Buong biyahe ay tahimik lamang ako, nakasandal sa balikat ni Daniel habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang nangyari.Hindi ko pa rin matanggap na wala na ang Tiyo Frederick.Ilang araw lamang ang nakalipas, kausap ko pa siya. Nangako pa siyang tutulungan niya akong makuha ang hustisya para sa pagkamatay ng mga lolo’t lola ko. At ngayon, kailangan ko na siyang ihatid sa huling hantungan niya.Napag-usapan na namin ni Daniel na ipapa-cremate namin siya at ilalagak ang kanyang abo sa tabi ng inay. Kahit sa ganitong paraan man lang, gusto kong magkasama silang muli.Nang maihatid namin ang katawan ni Tiyo Frederick sa crematorium, habang inaasikaso ng mga staff ang mga dokumento, may isang babae ang lumapit sa akin.“Mrs. Harrison?” Agad akong napalingon sa kanya. “May nakita po kami sa kamay ni Mr. Frederick,” sabi niya habang maingat na inilalabas a

-Daniel-Pag-uwi namin ni Ava sa bahay, halos hindi na ako nakapaghintay na makapag-usap kami nang kaming dalawa lang. The moment we stepped inside our bedroom, marahan ko siyang hinila papasok at isinara ang pinto sa likod namin.I turned toward her and gently cupped her face before leaning down to kiss her sweet and soft lips, slow and tender. The moment I tasted her lips, I was hit by a familiar wave of longing.Miss na miss ko siya.Sa dami ng nangyari sa amin nitong mga nakaraang buwan, halos puro trabaho, problema, at pag-aasikaso sa mga naiwan ng pamilya niya ang pinagkakaabalahan namin. At siya naman ay sa eskwelahan. Minsan, pareho kaming pagod na kahit simpleng pag-uusap bago matulog ay hindi na namin nagagawa.Tonight was different. For the first time in months, wala kaming kailangang habulin. Wala ring kumpanyang kailangang ayusin.It was just me and Ava. Marahan kong hinaplos ang pisngi niya habang nakatingin sa mga mata niya.“I missed you baby,” bulong ko sa mga labi n

-Daniel-My one and only hope was that she would say yes.Hindi ko maiwasang mapangiti habang iniisip ko kung gaano kalaki ang ipinagbago ng buhay namin.Masyado nang busy si Ava ngayon sa dalawang kumpanya niya. My wife, CEO Ava Harrison.At siyempre, tinutulungan ko rin siya sa pagpapatakbo ng mga iyon. Bago pa lamang siya sa mundo ng business, pero kung magiging honest ako, pakiramdam ko ay mas malalamangan niya pa ako balang araw. She's incredibly smart.She graduated Summa Cum Laude because of her hard work and perseverance. Hindi naging madali para sa kanya ang lahat. Sa dami ng pinagdaanan niya, sa pagkawala ng mga mahal niya sa buhay, sa pagtataksil, sa mga problemang halos sumubok sa kanyang katinuan at lakas, hindi niya hinayaang maging dahilan ang lahat ng iyon para sumuko.Instead, ginawa niyang challenge ang bawat pagsubok. At isa-isa niyang naabot ang mga pangarap niya. I was very proud of her. More than she probably knew.At nagpapasalamat ako dahil naging bahagi ako ng

-Daniel-Namumula na ang mga tenga ko sa sobrang kaba. At ang tanging ginawa niya ay titigan lang ako. She looked completely stunned.Wala siyang sinabi. Hindi siya gumalaw, at habang tumatagal ang katahimikan, lalo akong kinakabahan.What if she didn't want another wedding? What if she thought it was unnecessary?Ramdam ko na ang pamumuo ng butil-butil na pawis sa noo ko, pati sa likod ko. I was starting to regret not memorizing a backup speech.Pero nang tinitigan ko siya nang mabuti, napansin kong may mga luha nang namumuo sa magaganda niyang mga mata.Napatutop siya sa bibig niya, at pagkatapos ay tumango siya. Hindi lang isa. Sunod-sunod ang naging pagtango niya.“Yes, Daniel.” Pigil-pigil ko ang hininga ko habang pinapakinggan ang sinasabi niya. “I will marry you again.”For a second, I couldn't believe it. She said yes! Oh my God!Agad kong hinawakan ang kamay niya at dahan-dahang isinuot ang singsing sa kanyang daliri. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko because I couldn't con