Chapter 431

-Chantal-“I'll take you somewhere else...” mahinahong saad ni James na bahagyang lumambot ang tinig, pero hindi pa rin tuluyang nawawala ang galit sa kanyang mukha. Marahan niyang hinaplos ang aking mga balikat, na para bang gusto lang niyang tiyaking hindi ako tuluyang matutumba sa harap niya.“Where do you want to go?” tanong niya ulit, bago niya hinubad ang suot niyang jacket at ibinalot ito sa akin.Napatingin ako sa kanya, pero hindi ko rin nagawang panatilihin ang aking mga mata sa kanyang mukha nang matagal.“Anywhere...” mahina kong sagot. Muli akong lumunok upang maibsan ang bara sa aking lalamunan. “A-anywhere else but here, James. Ilayo mo muna ako dito, please.”Nanginginig ang boses ko habang nagsasalita, at alam kong alam ni James kung gaano kasakit ang nararamdaman ko ngayon.Kahit saan niya pa ako dalhin, wala na akong pakialam pa. Basta ayoko nang manatili pa sa lugar na iyon.Agad namang tumango si James, at hindi na siya nagtanong pa. Muli niyang hinawakan ang kam

Chapter 432

-Chantal-“Serena and I…” panimula ko sa nanginginig na boses. “We were best friends.”Hindi agad sumagot si James, pero alam kong nakikinig siya.“It all started from a painting,” pagpapatuloy ko.Noong una kaming magkakilala ni Serena, lumapit siya sa akin dahil nagandahan siya sa painting ko. Hindi ko naman inaasahang may magbibigay-pansin sa ginawa ko, lalo na't hindi naman ako sanay na may kusang lumalapit sa akin para purihin ang isang bagay na ginawa ko.“No one else paid attention to me,” dagdag ko habang nakatitig sa madilim tubig. “Siya lang.”Hanggang ngayon, masakit pa ring alalahanin kung paano nagsimula ang pagkakaibigan namin. Noong araw na iyon, masayang-masaya ako dahil sa wakas, may isang taong nagpakita ng interes sa akin. Akala ko, nakahanap na ako ng isang totoong kaibigan. Isang taong hindi ako titingnan base sa apelyido ko o sa yaman ng pamilya namin.Never in my wildest dreams did I imagine that the same person would eventually become one of the reasons I'd end

Chapter 433

-James-“Feeling better now?” tanong ko kay Chantal nang tuluyan na siyang kumalas sa pagkakayakap sa akin. “Nakatulong ba ang pag-iyak mo, o do you want to cry some more?”Hindi siya sumagot. Sa halip, muli siyang sumubsob sa dibdib ko at nagpatuloy sa pag-iyak na para bang wala nang bukas.Napahinga na lamang ako nang malalim bago siya muling niyakap. This time, mas hinigpitan ko pa ang yakap ko sa kanya, hoping that somehow, she would feel safe in my arms.Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin para gumaan ang loob niya. Hindi rin naman ako sanay na makitang umiiyak ang isang babaeng tulad niya. Sa lahat ng pagkakataong nakasama ko si Chantal, palagi ko siyang nakikitang matapang, palaban, at tila walang kinatatakutan.But tonight, I saw a completely different side of her.Sa halip na ang mataray at palasagot na Chantal na kilala ko, isang babaeng sugatan ang damdamin ang nasa harapan ko. Isang babaeng pilit na itinatago ang sakit sa likod ng kanyang matapang na personalida

Chapter 434

-James-Inayos niya muna ang magulo niyang buhok. Pagkatapos, napatingin siya sa suot niyang jacket na nakabalot pa rin sa katawan niya.Mabilis niya itong hinubad at iniabot sa akin.“Thank you,” mahina niyang sabi.Tinanggap ko iyon at inilagay sa likod ng aking upuan.Sandali siyang tumingin sa sarili niya sa maliit na salamin bago muling humarap sa akin.“How do I look?” tanong niya, tila nais tiyaking hindi halata sa kanyang mukha ang pag-iyak niya kanina.At bago ko pa mapigilan ang sarili ko, kusang lumabas sa bibig ko ang sagot. “Beautiful…”Mahina lamang ang pagkakasabi ko, pero sapat iyon upang mapatigil siya sa pag-aayos ng buhok niya.Nakita kong bahagyang nanlaki ang mga mata niya bago unti-unting namula ang kanyang mga pisngi. At saka mabilis na umiwas ng tingin. Napangiti ako nang palihim.Well, that was unexpected.“James…” tawag niya matapos ang ilang sandaling katahimikan. “Bakit ka nga pala nandito? Kailan ka pa dumating?”“A few hours ago,” nakangiti kong sagot. “

Chapter 435

-Chantal-Hindi ko akalaing hahalikan ako ni James. At mas lalong hindi ko inasahan na gaganti rin ako sa mga halik niya. Akala ko, hanggang pangarap na lang ang lahat ng iyon, hanggang sa mga sandaling palihim ko siyang pinagmamasdan at sa mga panahong kuntento na akong makita lang siya mula sa malayo.Pero nagkamali ako.Dahil ang lalaking matagal ko nang gusto, at ang lalaking matagal ko nang pinapangarap ay may gusto din pala sa akin. So he likes me, too.Siyempre, nagdiwang ang puso ko!How could I not be happy? For years, I had kept my feelings for him to myself. I had always thought na ako lang ang nakakaramdam ng ganoong klaseng paghanga sa pagitan naming dalawa. Never in my wildest dreams did I imagine that James would feel the same way about me.Alam niyang crush na crush ko siya mula pa noong bata ako. Hindi ko man direktang sinabi sa kanya ang lahat ng nararamdaman ko, sigurado akong hindi naman ako ganoon kagaling magtago ng emosyon sa tuwing nasa paligid siya.Pero ang h

Chapter 436

-Chantal-Kinabukasan, sinundo ako ni James sa bahay at dinala sa ospital kung saan siya nagtatrabaho. Pagpasok sa loob ng office niya, agad niya akong pinaupo sa kama at saka ako tinulungang kalasin sa pagkakabutones ang suot kong blouse.Ramdam na ramdam ko ang panginginig ng kanyang mga kamay, pero bilang isang professional na doktor, kailangan niyang gampanang maigi ang trabaho niya. Nang tumambad sa kanya ang itim kong laced na bra, bigla siyang napahinto. “Are you ready?” mahina ang boses na tanong niya, at kagat-labing napatango ako.Lumunok muna siya ng ilang beses bago niya tinanggal sa pagkakakawit ang bra ko sa harap at nang tuluyan nang tumambad sa kanya ang mga dibdib ko, sandali muna siyang napapikit.“God, Chantal… You have beautiful br3asts.” dahan-dahan niyang inalis ang bra ko at saka ito ibinaba sa tabi ko.Hinawi niya ang buhok ko na nakatabing sa leeg ko at sa mga dibdib ko, at pinaraanan ng kanyang mga daliri ang collarbone ko.Napasinghap naman ako nang tuluya