Brother-in-Law's Wrong Bed의 모든 챕터: 챕터 411 - 챕터 420

-Chantal-“Magtago ka sa banyo! Bilisan mo! That’s my brother!” bulong ko kay Gray habang kinakabahang itinutulak siya papunta sa shower room. Parang gusto ko na siyang buhatin at ihagis sa loob para lang makapagtago siya bago pa tuluyang mawasak ang p***o ng kwarto ko.Pero imbes na sumunod, nanatili lamang siyang nakatayo sa harapan ko habang nakakunot ang noo.“No, I can’t,” matigas niyang sagot. “Bakit ako magtatago? We’re not doing anything wrong. Just explain to your brother na kinuha ko lang ang phone ko.”Napahinto ako sa pagtulak sa kanya. Oo nga naman.Wala naman kaming ginagawang masama. Wala kaming ginagawang labag sa batas. At higit sa lahat, wala kaming kailangang ikahiya. Kaya bakit kami magtatago na para bang may ginagawa kaming krimen sa loob ng kwarto ko?At kung meron man, I think we’re both of legal age anyway.Pero kahit gaano pa katotoo ang sinabi niya, hindi pa rin nawawala ang kaba ko. Hindi dahil natatakot akong malaman ni kuya na nandito si Gray, kundi dahil

-Chantal-Hindi naman niya kasalanan ang lahat ng ito, pero siya ang napilitang umalis na para bang isa siyang kriminal na nahuling gumagawa ng masama.At ang mas nakakainis? Si James ang nagsimula ng lahat!Pagkalabas ni Gray, humarap sa akin si kuya. Sandali niya akong tinitigan nang puno ng pagkadismaya bago umiling. “I'm so disappointed in you, Chantal.”Parang may kung anong kumurot sa dibdib ko. “Kuya, wala naman kaming…”Pero hindi na niya ako pinatapos magsalita. Padabog siyang lumabas ng kwarto ko, at narinig ko pa ang malakas na pagsara ng pint0 ng kanyang kwarto sa kabila.Naiwan akong nakatayo sa gitna ng kwarto ko, tulala at hindi makapaniwala sa nangyari.Bigla akong napakuyom ng mga kamao. Great. Just great! Nasira lang naman ang gabi ko!“Hindi mo siya dapat pinapasok dito sa kuwarto mo, Chantal!” sabi ni James habang nakatitig sa akin, at saka pabalibag na isinarado ang pint0.Napanganga ako.“Excuse me? Ikaw talaga ang may ganang magsabi niyan sa akin?”“Yes, I do!”

-James-Agad na lumingon sa akin si Daniel. Bakas sa mukha niya ang magkahalong galit at pagkalito, na para bang may nasaksihan o narinig siyang isang bagay na hindi niya matanggap."I heard a man's voice inside Chantal's room!" galit na singhal niya. "I thought it was you, James."Sandali akong natigilan at napatitig lamang sa kanya, hindi agad nakapagsalita sa narinig ko.Oh… how I wish it had been me, Daniel.The thought came so naturally that I almost cursed myself for it. Here I was, standing in front of Daniel, listening to him worry about his younger sister, pero ang tanging nasa isip ko ay kung gaano ko kagustong ako na lamang sana ang lalaking narinig niya sa loob ng kwarto ni Chantal. I was really losing my mind.I knew I should have stayed out of it. Dapat ay sinabi ko na lamang kay Daniel na baka nagkamali lang siya ng dinig at pagkatapos kong sabihin iyon ay dapat bumalik na ako sa kuwarto ko para matulog, lalo na't wala naman akong kinalaman sa kung anuman ang nangyayar

-James-But I had never imagined that the little girl who used to chase after me would one day become the woman I couldn't seem to get out of my head.Binalaan pa nga ako ni Daniel na lumaki na raw ang munting prinsesa niya at naging isang spoiled brat. Sinabi niyang hindi na si Chantal ang inosenteng batang naaalala ko at dapat kong ihanda ang sarili ko sa mga kalokohang kaya nitong gawin.Akala ko, madali ko lamang siyang haharapin.Akala ko, maaari akong bumalik sa Pilipinas, makita siyang muli, at tuluyan nang makahanap ng kasagutan sa mga tanong na ilang taon nang gumugulo sa isip ko.Akala ko, kaya ko siyang tingnan nang walang anumang mararamdaman.But I was wrong. Seeing her again had only made things worse.Ang batang babaeng naaalala ko ay isa nang napakagandang dalaga ngayon. At sa tuwing tumitingin siya sa akin, pakiramdam ko ay unti-unti akong hinihila papunta sa isang bagay na ilang taon kong sinubukang takasan.Ngayon ay pinagsisisihan kong bumalik ako dito.Hindi dahil

-Chantal-Hindi ko na kailangang mag-aksaya pa ng oras para makuha ang gusto ko. Alam kong gagawin ni Froilan ang lahat upang matupad ang kasunduan namin, dahil sa tingin niya ay may pag-asa siyang maging boyfriend ko.Poor guy. Hindi niya alam na wala akong intensiyong tuparin ang pangako ko.Excuse me! Never kong hahayaang makita ako ng buong campus na may kasamang nerd na tulad niya, lalo na bilang boyfriend.I had a reputation to protect.Hindi maaaring masira ang imahe kong queen dahil lamang sa isang lalaking hindi ko naman gusto. Ang kailangan ko lang ay ang mga test paper, at pagkatapos noon, maaari na siyang bumalik sa dati niyang buhay na para bang walang nangyari sa pagitan namin. At iyon nga ang ginawa niya.Makalipas ang ilang araw, nagawa niyang makuha ang test papers at ibinigay niya ang mga iyon sa akin. Mukhang proud na proud siya sa sarili niya habang inaabot sa akin ang mga papel, at hindi niya maitago ang malawak na ngiting nakaguhit sa kanyang mga labi."Here,"