ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่ のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

ลี่หยางจับมือหญิงสาวเดินออกมาด้วยความโมโห เมื่อเห็นว่าไม่ค่อยมีคนแล้ว จึงใช้พลังภายในเป็นสายน้ำเล็กๆ หมุนรอบข้อมือหญิงสาวข้างที่นางโดนเหรินจือฟางจับ เมื่อสะอาดจนพอใจชายหนุ่มแล้ว จึงเก็บพลังภายในไว้ดังเดิม“เหตุใดถึงให้คนอื่นจับมือเช่นนั้น” ลี่หยางเอ่ยถามเสียงเข้ม“แล้วท่านไม่ได้จับมือข้าหรือ” ซูเชี่ยวขึ้นเสียงเล็กน้อย“ไม่เหมือนกัน” ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบ เมื่อตนเองเผลอควบคุมอารมณ์ไม่อยู่“แล้วอย่างไรล่ะเจ้าคะ” ซูเชี่ยวถามกลับพร้อมหรี่ตามองชายหนุ่มอย่างจับผิด ลี่หยางที่เห็นเช่นนั้นก็ส่งเสียงไอในลำคอจากนั้นจับมือหญิงสาวให้เดินตามไป เสี่ยวไป๋ที่เห็นคุณหนูของนางถูกพาตัวไปก็รีบวิ่งตาม แต่ยังไม่ได้ก้าวเท้าก็มีตัวหนังสือสีทองปรากฏตรงหน้าว่า“ไม่ต้องตาม จากลี่หยาง” เสี่ยวไป๋ที่รู้ว่านั้นคือลี่หยาง เจ้าสำนักวารีหยกที่คุณหนูไปศึกษาก็เบาใจทันทีซูเชี่ยวโดนชายหนุ่มจูงมือก็พยายามที่จะแกะออก“เจ้าสำนัก ท่านปล่อยข้าได้หรือไม่” ซูเชี่ยวเอ่ยอย่างอ้อนวอน ลี่หยางที่ได้ยินก็หยุดกระทัน จึงทำให้ซูเชี่ยวที่เดินตามมา ชนเข้าที่แผ่นหลังของชายหนุ่มอย่างแรง“โอ๊ยยย ท่านจงใจแกล้งข้า” ซูเชี่ยวกล่าวอย่างเหลืออด พลา

ภายในห้องโถงข้างในถูกตกแต่งอย่างหรูหรา ที่นั่งถูกเรียงลำดับตามยศถาบรรดาศักดิ์ แม่ทัพเจินที่เป็นถึงแม่ทัพใหญ่จึงถูกจัดให้นั่งไม่ไกลจากด้านหน้ามากนัก ซูเชี่ยวและซูเหวินจึงได้นั่งที่โต๊ะด้านหลังของแม่ทัพเจิน เสียงขันทีประกาศเมื่อองค์ชายและองค์หญิงต่างพากันเข้ามาในห้องโถงใหญ่ จนกระทั่งเสียงขันทีประกาศว่าองค์ชายหกมา คนที่เดินเข้ามาทำให้นางรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เพราะองค์ชายหกที่ขันทีประกาศเมื่อสักครู่ คือคนเดียวกับเหรินจือฟาง และคิดในใจว่า “ที่เเท้เขาก็คือองค์ชายหกนั่นเองหรือ” ซูเชี่ยวมองไปที่เหรินจือฟาง ชายหนุ่มหันหน้ามาทางซูเชี่ยวและกะพริบตาให้นางหนึ่งครั้งอย่างคนเจ้าชู้ จากนั้นเดินไปนั่งที่ของตนเอง“ฝ่าบาท และฮองเฮาเสด็จ” สิ้นเสียงขันทีประกาศมีชายหญิงคู่หนึ่งเดินเข้ามา และเดินไปในตำแหน่งประทับสูงสุดด้านหน้าทันที“ถวายพระพรฝ่าบาท ขอให้ฝ่าบาทอายุยืนหมื่นปี หมื่นหมื่นปี” เสียงทุกคนในห้องโถงใหญ่กล่าวพร้อมกัน พร้อมลุกขึ้นทำท่า ถวายพระพร“ทุกคนตามสบาย”“ขอบพระทัยฝ่าบาท” สิ้นคำของฮ่องเต้ทุกคนจึงกล่าวขอบคุณและนั่งลงที่ของตนเองอย่างเดิม“บ้านเมืองสงบสุขได้เพราะมีทุกท่านคอยปกป้อง งานเลี้ยงครั้งนี้

หลังจากงานเลี้ยงในวังหลวงครั้งที่แล้วจบลง ผ่านมาถึง3วันแล้วซูเชี่ยวก็ไม่ได้พบชายหนุ่มอีกหลังจากที่ตอบรับการหมั้นหมาย แต่ก็มีแม่สื่อเข้ามาพูดคุยถึงรายละเอียดต่างๆ ให้ถูกต้อง รวมถึงวันที่จะหมั้นหมายและแต่งงาน ซึ่งงานหมั้นจะเกิดขึ้นในอีก 2 อาทิตย์ข้างหน้านี้ รวดเร็วจนนางตั้งตัวไม่ถูก“คุณหนูเจ้าคะ เจ้าสำนักวารีหยกลี่หยางมาขอพบเจ้าค่ะ” เสี่ยวไป๋เดินเข้ามารายงานนางที่นั่งเบื่อหน่ายอยู่ภายในศาลากลางสระบัวข้างตำหนัก“เขารออยู่ที่ไหนหรือ” ซูเชี่ยวเอ่ยถามอย่างทำตัวไม่ถูก“รออยู่ที่เรือนรับรองเจ้าค่ะ”“ท่านพ่อกับท่านแม่ล่ะ”“นายท่านทั้งสองออกไปงานเลี้ยงปักปิ่นคุณหนูของเสนาบดีกรม พิธีการเจ้าค่ะ”“งั้นให้เขามาพบข้าที่นี่เถอะ”“เจ้าค่ะ” หลังเสี่ยวไป๋เดินออกไป ซูเชี่ยวรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาทันที นางไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวอย่างไรต่อหน้าลี่หยางเพราะตอนนี้สถานะของทั้งคู่เปลี่ยนไปแล้ว และไม่รู้ว่าจะเอ่ยทักทายเขาเช่นไร ทำให้ตอนนี้นางเดินไปเดินมาอยู่ในศาลาอย่างกังวล“อะไรทำให้เจ้าเป็นกังวลขนาดนั้นหรือ” จู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มดังขึ้นมา ทำให้หญิงสาวหันไปตามทิศทางของเสียง พบว่าเป็นว่าที่คู่หมั้นของนาง ลี่หยางที่

ทางด้านเย่วซือชายหนุ่มอุ้มชุนฮวาขึ้นรถม้ากลับทันที บรรยากาศภายในรถม้าวุ่นวายตลอดทาง ชุนฮวาพูดไม่หยุดและอยู่ไม่สุขเช่นกัน จะกระโดดลงไปจากรถม้าให้ได้ ชายหนุ่มจึงทำได้เพียงกอดหญิงสาวไว้ พอจับไว้ก็ดิ้นออกจากการจับกุมของชายหนุ่มอีก เย่วชือได้แต่ส่ายหน้า “ตอนผู้หญิงเมานี่หนักเอาเรื่องเหมือนกัน” รถม้าเคลื่อนตัวมายังจวนของเย่วซือที่พึ่งซื้อไปเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนแรกเขาคิดว่าจะเช่าจวนนี้เพราะไม่นานก็ต้องกลับสำนักแล้ว แต่ยังไงเขาก็ไปมาบ่อยๆ จึงซื้อไว้เลย เขาไม่สามารถพาชุนฮวาไปส่งที่พักของนางได้ เพราะเจ้าตัวตอนนี้วุ่นวายจนเขาต้องแวะพามาที่จวนของเขาก่อนเพราะอยู่ใกล้กว่า คิดว่าให้หญิงสาวนอนพักสักครู่แล้วถึงค่อยไปส่ง เมื่อรถม้าจอดสนิทอยู่ที่หน้าจวน เย่วชือจึงลงจากรถม้าก่อน เขาลงมาก็มีบ่าวรับใช้หญิงนางหนึ่งยกน้ำชามาให้เขาก่อนจะเข้าในจวน ยามปกติแล้วเขาจะมีนิสัยแปลกอยู่อย่างหนึ่งเมื่อกลับถึงจวนเขาจะต้องดื่มน้ำ เพราะเขาไม่ชอบให้ในรถม้ามีของมากมายอยู่ด้านใน ทุกครั้งจะต้องให้เขาเข้าไปนั่งด้านในจวนก่อน แต่วันนี้กลับยกมาให้เขาด้านหน้าจวน แต่ก่อนที่เขาจะได้กล่าวว่าบ่าวรับใช้ ก็ได้ยินเสียงชุนฮวาในรถม้าเสียก

ณ ตลาด“คุณหนูจะซื้ออะไรอีกหรือไม่เจ้าคะ” เสี่ยวไป๋เอ่ยถามซูเชี่ยว เมื่อทั้งคู่เดินออกมาจากร้านขายเครื่องหอม“ไม่แล้วล่ะ ข้ารู้สึกเหนียวตัวอยากกลับไปพัก” ซูเชี่ยวเอ่ยบอกแก่สาวใช้ของตน และกำลังเดินออกไป แต่จู่ๆ กลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาเสียก่อน“เจ้าซื้อเครื่องหอมจากร้านนี้นี่เอง ไม่น่าครั้งที่แล้วข้ารู้สึกว่าตัวเจ้าหอมเป็นอย่างมาก” เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นมาจากด้านหลังของหญิงสาว ซูเชี่ยวจึงหันไปตามทิศทางของเสียงทันที“ถวายพระพรเพคะองค์ชาย” ซูเชี่ยวพูดพลางย่อกายทำความเคารพเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าคนที่เอ่ยทักคือองค์ชายสามเฉวียนหยาง“ลุกขึ้นเถอะแม่นางซูเชี่ยว เราต่างเป็นสหายกันแล้ว ปฏิบัติต่อข้าเหมือนคนทั่วไปเถอะ” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงนุ่มพร้อมรอยยิ้ม“เช่นนั้นให้หม่อมฉันเรียกพระองค์ว่าอะไรดีเพคะ”“เรียกว่าคุณชายเฉวียนหยางเป็นอย่างไร” ชายหนุ่มพูดอย่างอารมณ์ดี“ได้เพคะ คุณชายเฉวียนหยาง” ซูเชี่ยวเอ่ยตามชายหนุ่ม“งั้นเราหาโรงเตี๊ยมคุยกันดีหรือไม่ นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว” ซูเชี่ยวที่ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้ารับ และทั้งคู่ก็เดินหาโรงเตี๊ยมที่บรรยากาศดีๆ ระหว่างเดินไปก็คุยกันไปพลาง“นี่เจ้าไม่ต้องพูดเพคะหรอกนะ ข