Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ซูเชี่ยวกลับมาถึงห้องพัก หลังจัดการธุระส่วนตัวของตัวเองเรียบร้อยก็เดินไปหาเจียอี่ที่ห้อง ตั้งเเต่เมื่อคืนที่แยกกันก็ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง วันนี้เพื่อนร่วมห้องของนางไม่อยู่ จึงได้เดินเข้าไปในห้อง“ซูเชี่ยว! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” เจียอี่ร้องขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวเดินเข้ามา“ข้าสบายดี” จากนั้นลุกขึ้นกางเเขนและหมุนตัวให้เจียอี่ดู“ค่อยยังชั่ว เมื่อคืนท่านเจ้าสำนักโกรธมากๆ เลย” เจียอี่พูดพลางถอนหายใจ ซูเชี่ยวที่ได้ยินก็พยายามคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนภาพลางๆ ตอนที่อยู่ในรถม้าฉายขึ้นมา ตอนที่ตนกำลังจับที่หน้าลี่หยางแต่กลับเห็นเป็นชายหนุ่มที่คอยรินเหล้าให้นางที่ร้านแทน จากนั้นก็ก้มลงหอมแก้มเขานางจำได้แล้ว ตอนนี้หน้าของซูเชี่ยวแดงไปทั้งหน้า มือทั้ง2ข้างปิดปากตัวเอง “ข้าทำอะไรลงไป” ซูเชี่ยวคิดในใจ และแล้วก็มีภาพเมื่อเช้าที่ลี่หยางพูดกับตน “เจ้าจำอะไรไม่ได้เลยอย่างนั้นหรือ” เสียงของลี่หยางดังก้องในหัวนางเป็นสิบครั้งสะท้อนไปมา จากนั้นซูเชี่ยววิ่งออกจากห้องเจียอี่ และกลับเข้าห้องตัวเองปิดประตูเสียงดังและนั่งลงที่พื้นทันที เจียอี่ที่เห็นปฏิกิริยาที่ซูเชี่ยวก็ทำหน้างง แต่ไม่ได้ลุกไปตามหญิงสาว ตอนนี้นา

3 เดือนต่อมาซูเชี่ยวและเจียอี่เดินออกมาจากตำหนักเรียนหลังที่เลิกเรียน เตรียมที่จะไปฝึกกับเจ้าสำนักลี่หยางดังเดิม“วันนี้เจ้าก็ต้องไปฝึกเหมือนเคยใช่หรือไม่” เจียอี่เอ่ยถามซูเชี่ยวขณะที่เดินออกมาด้วยกัน“ใช่แล้ว ข้าต้องขอตัวก่อน” ซูเชี่ยวหันไปคุยกับเจียอี่ จากนั้นเดินออกไปซูเชี่ยวเดินมาตำหนักหยกขาวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มมีความสุขตลอด 3 เดือนที่ผ่านมา ทั้งคู่เจอหน้ากันและได้อยู่ร่วมกันทุกวันจึงทำให้หัวใจของหญิงสาวมีรู้สึกดีกับชายหนุ่มขึ้นมาโดยที่นางไม่รู้ตัว นางล้วงไปหยิบปิ่นไม้ที่ตั้งใจทำขึ้นเองมากับมือไม่ว่าจะเป็นการเลือกไม้ที่นำมาทำวาดรูปออกแบบไม่รู้กี่ร้อยแบบจนได้แบบที่ถูกใจ จากนั้นจึงลงมือตั้งใจทำด้วยตนเอง บางครั้งก็โดนมีดบาดจนแทบจะครบทุกนิ้วที่มีอยู่ของนาง ก็เพื่อวันนี้ซึ่งวันนี้เป็นครบรอบ 32 ปีที่ลี่หยางสำนักวารีหยกเกิด นางจึงตั้งใจทำมันเองกับมือด้วยความใส่ใจทุกรายละเอียดเเละคิดว่าเขาคงชอบมันเช่นกัน ปิ่นทำจากไม้ประดู่สีน้ำตาลเข้มเป็นไม้เนื้อดี ตรงปลายเป็นรูปใบไม้ลวดลายสวยงาม หญิงสาวแอบสลักคำว่าลี่หยางเล็กๆ ลงไป ด้ามปิ่นเป็นลวดลายคล้ายเถาวัลย์เมื่อซูเชี่ยวเดินมาถึงก็รีบเก็บปิ่นไว้ที่

การสอบเพื่อจบการศึกษาของสำนักวารีหยก แบ่งเป็นการสอบทฤษฎีและปฏิบัติ ในการสอบทฤษฎีศิษย์ทุกคนต้องมีคะแนนสอบมากกว่าครึ่งจึงถือว่าผ่าน ส่วนการสอบปฏิบัติเป็นการทดสอบพลังภายในที่ต้องเพิ่มขึ้นจากตอนแรกที่เข้ามาศึกษามากกว่า 60 ส่วนขึ้นไป ต้องผ่านการทดสอบทั้ง 2 อย่างนี้จึงถือว่าผ่านและสามารถจบการศึกษาได้ ฉะนั้น3 อาทิตย์ที่ผ่านมาศิษย์ทุกคนในชั้นปี 5จึงกระตือรือร้น และมักหมกตัวอยู่ที่ตำหนักใฝ่คุณธรรมเพื่อหาความรู้ใส่ตัว และบางคนก็ทบทวนความรู้ที่ผ่านมา ส่วนพลังภายในเป็นเรื่องที่ไม่มีศิษย์คนใดเป็นกังวลมากนัก เพราะตลอดระยะ 5 ปีที่ศึกษามาทุกคนต่างฝึกฝนมาอย่างดีจนบางคนเพิ่มขึ้นมาจนถึง 80 ส่วน แต่นั้นก็ยังเป็นพลังภายในขั้นกลางหรือขั้นสูง แต่ไม่ใช่กับซูเชี่ยวที่มีพลังขั้นสูงสุดการที่จะเพิ่มพลังภายในขึ้นได้ย่อมยากเย็นมากกว่าการเพิ่มพลังภายในขั้นกลางและขั้นสูง ถึงแม้ว่านางจะฝึกฝนอย่างหนักช่วงที่ฝึกกับเจ้าสำนัก แต่ตอนนั้นพลังนางก็ยังอยู่ระดับที่45 ฉะนั้นตลอด 3 อาทิตย์ที่ผ่านมานี้ถึงนางจะฝึกฝนอย่างหนัก แต่ระดับพลังก็ยังไม่ถึง 60 ตอนนี้อยู่แค่ 53 เท่านั้นเหลืออีกแค่ 3 วันเท่านั้นที่จะถึงวันที่ทำการทดสอบ นางจ

วันนี้ก็ครบกำหนดเวลาที่ซูเชี่ยวต้องทำการทดสอบ เพราะพรุ่งนี้ทุกคนที่เข้าร่วมกับกองทัพที่เมืองหลวงต้องออกเดินทางแต่เช้า ซูเชี่ยวมาทดสอบที่ลานกว้างในการทดสอบอย่างครั้งที่แล้ว ครั้งนี้ศิษย์ทุกคนก็มาคอยให้กำลังใจนางเช่นเคย“สู้ๆ ศิษย์พี่” เสียงของศิษย์ที่มาเป็นกำลังใจเอ่ยเสียงตะโกนออกมา“เอาล่ะ ได้เวลาแล้ว” เฟยซิ่นพูดขึ้นและนำลูกแก้วออกมาตรงหน้าหญิงสาว ซูเชี่ยวเดินเข้าไปหยุดที่หน้าเฟยซิ่นรองเจ้าสำนัก“ข้าขอให้เจ้าประสบความสำเร็จ และผ่านการทดสอบ” เฟยซิ่นพูดอย่างให้กำลังใจหญิงสาวและถอยห่างลูกแก้วออกไป 3 ก้าวซูเชี่ยวมองไปที่ลูกแก้วที่ลอยอยู่ในอากาศด้วยความมุ่งมั่น จากนั้นปล่อยพลังภายในออกมา ระหว่างมือนางปรากฏแสงสีขาว แต่ครั้งนี้เจิดจ้ากว่าทุกครั้ง แสงสีขาวที่หมุนรอบตัวนางหมุนแรงคล้ายพายุขนาดย่อม จนทำให้ตัวนางลอยขึ้นบนอากาศ เส้นผมพัดเป็นคลื่นด้วยเเรงมหาศาล จากนั้นลูกแสงพวกนั้น หมุนกันเป็นเกลียวขึ้นไปบนฟ้ารวมกันเป็นเเสงลูกใหญ่ และพุ่งลงมาที่ตัวหญิงสาวขณะลอยอยู่กลางอากาศ เมื่อเเสงสลายหายไปเกิดรูปผีเสื้อเล็กๆ สะท้อนแสงที่ระหว่างคิ้ว หญิงสาวค่อยๆ ทะยานลงสู่พื้นดินช้าๆ เมื่อเท้านางเเตะที่พื้นรูปผี

ในที่สุดการเดินทางครั้งนี้ก็สิ้นสุดลง ลี่หยางและทุกคนเดินทางมาถึงกองทัพที่ชายเเดนเป็นที่เรียบร้อย เมื่อมาถึงด้านหน้าค่ายกองทัพ ก็เห็นทุกคนมารอรับอยู่แล้ว เมื่อทุกคนลงมาจากรถม้าและหลังม้าได้ก็เดินเข้าไปที่หน้าค่ายพร้อมกัน ซูเจินแม่ทัพใหญ่ที่ยืนรออยู่นานแล้ว ได้แต่ชะเง้อคอคอยดูอย่างร้อนรน เขาได้ข่าวว่าคณะเดินทางของสำนักวารีหยกถูกลอบทำร้ายก็ยิ่งทำให้เขายืนอย่างไม่เป็นสุข“คารวะท่านเเม่ทัพ” ลี่หยางพูดขึ้น และตามด้วยศิษย์คนอื่นๆ“คารวะเจ้าสำนักวารีหยก” ซูเจินพูดด้วยรอยยิ้ม เมื่อพูดเสร็จก็ชะเง้อหน้ามองหาใครคนใดคนหนึ่ง“เชิญๆ” ซูเจินกล่าวขึ้นจากนั้นเดินนำเข้าไปด้านใน ลี่หยางถูกพาเข้ามาในกระโจมหลักทันที ส่วนคนอื่นๆ ก็เพียงรอแค่ด้านนอก ลี่หยางเข้าไปไม่นานก็ออกมาจากกระโจม พร้อมกับแม่ทัพซูเจินด้วยเช่นกันซูเจินกวาดตามองเหล่าศิษย์ของสำนักวารีหยกเพื่อหาใครสักคน จนสายตาไปสะดุดหญิงสาวที่กำลังนั่งดื่มน้ำอยู่ จากนั้นรีบเดินไปหาด้วยความคิดถึง“เชี่ยวเออร์” ซูเจินพูดขึ้นมาทันทีที่เห็นซูเชี่ยว ทางด้านซูเชี่ยวที่เห็นอย่างนั้นก็หันมาตามทิศทางเสียง เป็นชายวัยกลางคนประมาณ 50 ต้นๆ ถึงอายุมากแล้วแต่กลับดูบึกบึ