Alle Kapitel von ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่: Kapitel 11 – Kapitel 20

ลี่หยางและซูเชี่ยวเดินออกมาจากตลาดและขึ้นรถม้าตรงกลับสำนักวารีหยกทันที แต่เพราะวันนี้มีผู้คนมาเที่ยวชมเทศกาลโคมไฟมากมาย จึงทำให้การเดินทางติดขัดบ่อยครั้งรถม้าไม่สามารถขยับตัวไปข้างหน้าได้สักเท่าไหร่ จากที่ใช้เวลาแค่ 1 เค่อก็ถึง แต่ตอนนี้ผ่านไป 1 เค่อแล้วแต่ก็ยังไปไม่ถึงไหน บรรยากาศภายในรถม้าเงียบเหมือนเคยอย่างตอนขามา ซูเซี่ยวได้แต่บ่นในใจช้าขนาดนี้หากนางลงเดินคงถึงสำนักแล้ว ตอนนี้หญิงสาวรู้สึกเบื่อหน่ายกับการที่ต้องอยู่ในนี้เป็นเวลานาน นางมองหน้าลี่หยางเจ้าสำนักวารีหยกก็เห็นเขาแต่นั่งหลับตาอย่างสงบ จะลืมตามามองนางเป็นบางครั้งหากนางเผลอลืมตัวทำเสียงดังเท่านั้น“เจ้าเดินหมากเป็นด้วยหรือ” จู่ๆ เสียงทุ้มดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ“เจ้าค่ะ” ซูเชี่ยวเพียงตอบเขาสั้นๆ“แล้วลี่จูคือใคร” เสียงทุ้มดังขึ้นอีกครั้งหลังจากที่เงียบไปสักพัก ซูเชี่ยวตกใจหน้าซีดอย่าบอกนะว่าเขาเห็นคำอธิษฐานของนางตอนลอยโคมไฟ“เอ่ออ คือออ อ้ออเพื่อนข้าน่ะคิดถึงไม่ได้เจอกันนานเลยเขียนถึง” ซูเชี่ยวตอบลิ้นพันกันด้วยกลัวว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะไม่เชื่อ ลี่หยางเพียงส่ายหน้าเล็กน้อยเขาเห็นข้อความที่หญิงสาวเขียนล้วนเขียนเเทนตนว่าลี่

หลังจากเหตุการณ์วันนั้นซูเชี่ยวก็เอาแต่หลบหน้าลี่หยางเจ้าสำนักวารีหยกทุกครั้งเวลาพบเจอกัน หรือเรียกได้ว่าที่ใดมีเขาไม่มีนาง มีนางไม่มีเขา อย่างที่ซูเชี่ยวได้ให้คำมั่นไว้กับตัวเอง เวลาส่วนใหญ่ของซูเชี่ยวทุกวันเอาแต่ศึกษาเกี่ยวกับพลังภายใน และฝึกฝนพลังได้แค่ในห้องพักของนางเท่านั้น เพราะนางยังไม่อยากต้องการให้ใครรู้ ช่วงนี้เรียกได้ว่าหญิงสาวเป็นหัวกะทิของห้องเลยก็ว่าได้ ไม่ว่าอาจารย์ถามอะไรนางก็ตอบได้ทั้งหมด“วันนี้มีการทดสอบความรู้เรื่องที่เรียนไป เจ้าเตรียมตัวมาหรือไม่” เจียอี่ถามซูเชี่ยวขณะเดินไปห้องเรียน เพราะการสอบทุกครั้งที่ผ่านมามักมีชื่อของซูเชี่ยวอยู่ระดับเดิมทุกการสอบคือระดับสุดท้าย“เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าย่อมทำเต็มที่” ซูเชี่ยวพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ วันนี้นางไม่ต้องการเป็นที่หนึ่งเพื่อกลายเป็นจุดเด่นต้องการเพียงไม่ต้องเป็นลำดับสุดท้ายเหมือนทุกครั้งก็พอ“การฝึกเพื่อการคัดเลือกผู้นำสำนักเป็นอย่างไรบ้าง” ซูเชี่ยวเอ่ยถามเจียอี่ เพราะทุกวันนี้ซูเชี่ยวแทบไม่ได้พบหน้านางเลย ยิ่งใกล้ถึงวันคัดเลือกก็ยิ่งทำให้เจียอี่ฝึกฝนหนักเข้าไปใหญ่ การประลองกับสำนักทั้ง 5 ในครั้งนี้สำคัญเป็นอย่างมาก เพร

วันต่อมาณ บริเวณลานพิธีการคัดเลือกผู้นำเจ้าสำนัก ในลานกว้างมีบรรดาศิษย์ของแต่ละสำนักยืนเรียงแถวอย่างพร้อมเพรียงฝั่งซ้ายสุดคือสำนักวายุทลายสวรรค์ เครื่องแต่งกายเป็นสีม่วงดำ ถัดมาคือสำนักพฤกษชาติแต่งกายด้วยเครื่องแบบสำนักสีเขียวขี้ม้าสลับดำ ตรงกลางคือสำนักกาลพิภพแต่งกายด้วยชุดสีน้ำตาลเข้ม ถัดมาคือสำนักเพลิงอัคคีศิษย์ในสำนักแต่งกายด้วยชุดสีแดงเลือดหมู และสุดท้ายคือสำนักวารีหยกที่แต่งกายด้วยชุดสีฟ้าขาว ทุกสำนักแต่งกายแตกต่างกันเพื่อขณะที่ทำประลองสามารถสังเกตเห็นได้ชัดเจนซูเชี่ยวลอบสังเกตไปที่หน้าลานพิธีที่ถูกยกสูงขึ้น มีเจ้าสำนักทั้ง 5 กำลังนั่งอยู่ฝั่งซ้ายสุดคือเจ้าสำนักวายุทลายสวรรค์มีนามว่าหม่าซิ่วลั่วอายุราวๆ 50 ปีไว้หนวดยาวประมาณ 1 คืบแต่เสื้อผ้าหน้าผมกลับดูสะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อยบนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มและดูอารมณ์ดีตลอดเวลาถัดมาคือเจ้าสำนักพฤกษชาติฮุ่ยเจินอายุประมาณ 60 กว่าปี ถึงแม้อายุจะมากแล้วแต่หน้าตาก็ยังดูหนุ่ม และร่างกาย เเข็งแรงเป็นอย่างมาก สมกับสำนักที่ขึ้นชื่อเรื่องการรักษาและสมุนไพร ตรงกลางคือเจ้าสำนักกาลพิภพลู่หลิงอันอายุราวๆ 40 ปลายๆ ใบหน้าเกลี้ยงเกลาดูสุขุมและใจดี

วันสุดท้ายของการคัดเลือกผู้นำเจ้าสำนักสูงสุด เหมือนเช่นเคยทุกสำนักมารวมตัวกันที่ลานพิธี เมื่อทุกสำนักมาครบแล้วจึงเริ่มทำการประลองทันที“วันนี้คือการประลองรอบสุดท้าย การประลองคือชิงตราผู้นำเจ้าสำนักสูงสุด” เสียงของบ่าวที่ทำพิธีตะโกนขึ้น พร้อมกล่าวอธิบายกติกาในการประลองครั้งนี้ การเเข่งขันครั้งนี้ทั้ง 3 สำนักลงมือประลองพร้อมกัน หากสำนักใดสามารถชิงไปได้ก่อนจะถือว่าชนะ เเละบนตัวของศิษย์ทุกคนจะมีผ้าสีมัดอยู่ที่แขน ถ้าหากถูกชิงไปคนคนนั้นจะต้องออกจากการแข่งขันทันทีการประลองครั้งนี้ไม่อนุญาตให้ใช้อาวุธใดๆ สิ่งที่ใช้ได้คือพละกำลัง และพลังธาตุภายในของแต่ละคนเท่านั้น รอบนี้ถือว่าเป็นการวัดความสามารถของแต่ละสำนักของจริง เพราะเพื่อพิสูจน์ว่าพลังภายในของสำนักใดเเข็งแกร่งมากกว่า การประลองห้ามให้ได้รับบาดเจ็บถึงตายเด็ดขาดไม่อย่างนั้นจะถูกปรับแพ้ทันทีบริเวณลานกว้างตอนนี้ถูกจัดเป็นสนามการประลองเอาไว้เรียบร้อยตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว เพื่อไม่ให้เสียเวลาศิษย์ทุกสำนักตอนนี้เข้าไปประจำตำแหน่งเริ่มต้นของตัวเอง ทั้ง3 มุมและมีแท่นไม้สูงกว่า 15 เมตรอยู่ตรงกลางสนามประลองมีตราผู้นำเจ้าสำนักสูงสุดอยู่ด้านบนสุด ทุกสำน

หลังจากที่งานเลี้ยงแต่งตั้งผู้นำเจ้าสำนักสูงสุดจบลง เช้าวันต่อมาทุกสำนักก็เดินทางกลับสำนักของตนเองทันที รวมถึงสำนักวารีหยกด้วยเช่นกัน ระยะเวลาในการเดินทางกลับใช้เวลานานกว่าตอนเดินทางมา เพราะไม่เร่งรีบมากนัก ใช้เวลาถึง 3 ชั่วยามกับอีกครึ่งชั่วยาม เมื่อทุกคนมาถึงสำนักวารีหยกก็เป็นเวลาปลายยามอิ๋นแล้ว เจ้าสำนักวารีหยกลี่หยางจึงประกาศให้ทุกคนสามารถหยุดพักผ่อนได้ 2 วัน ก่อนที่จะกลับมาศึกษาตามปกติ เพื่อให้ทุกคนได้พักผ่อนและเป็นรางวัลสำหรับทุกคนที่สามารถนำชัยชนะครั้งนี้กลับมาได้ จึงมอบเงินให้คนละ 10 เหรียญภู่เงินให้ไปเที่ยวเล่นซื้อของช่วงที่ได้หยุดพัก รวมถึงศิษย์ในสำนักที่ไม่ได้ไปทำการประลองด้วยเช่นกัน ศิษย์ทั้งหลายที่ได้ยินก็ต่างส่งเสียงร้องออกมาด้วยความดีใจที่ได้ทั้งเงินและวันหยุดเช้าวันถัดมาก๊อกๆ! เสียงเคาะดังออกมาจากหน้าประตูของห้องซูเชี่ยว นางไม่ต้องถามคนด้านนอกที่เคาะก็รู้ว่าเป็นใครจึงรีบเดินไปเปิดประตูทันที“มีอะไรหรือ” ซูเชี่ยวเอ่ยปากถามเจียอี่ที่ยืนอยู่หน้าห้องนาง เจียอี่ไม่ได้พูดอะไรแต่เเทรกตัวเดินเข้ามานั่งที่เตียงของซูเชี่ยวอย่างสนิทสนม“วันนี้เป็นวันหยุดทั้งที เเถมเจ้าสำนักก็ให