ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่ のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

หลังจากเหตุการณ์วันนั้น งานแต่งของชุนฮวาและเย่วซือจะถูกจัดขึ้นในอีก 1 เดือนข้างหน้าซึ่งเร็วกว่างานแต่งของซูเชี่ยวและลี่หยางเสียอีก วันนี้ซูเชี่ยวมีนัดกับเจียอี่และชุนฮวาด้านนอก หญิงสาวเลือกใส่ชุดเรียบง่ายสีชมพูอ่อนขาว ช่วยเสริมให้หญิงสาวดูน่าทะนุถนอม เมื่อสำรวจตนเองหน้ากระจกจนเรียบร้อยแล้วจึงเดินออกจากเรือนไป ซูเชี่ยวเดินผ่านเรือนรับรองแต่เห็นท่านพ่อกำลังถือกรรไกรเล็มต้นไม้ประดับอยู่อย่างอารมณ์ดี“วันนี้เจ้าจะไปไหนหรือ” ซูเจินเอ่ยถามบุตรสาวทันทีที่นางเดินมาถึง“ข้าจะไปตลาดเจ้าค่ะท่านพ่อ ข้านัดกับสหายเอาไว้”“เช่นนั้นเจ้าต้องระวังตัวรู้ไหม เดี๋ยวให้คนคอยติดตามไปด้วยเยอะหน่อย” ซูเจินเอ่ยบอกอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นนางไปคนเดียว จวนแม่ทัพไม่ได้อยู่ใกล้ตลาดมาก จะไปถึงก็ต้องผ่านป่าและบ้านของชาวบ้านจึงถึงตลาด เพราะชอบความเป็นส่วนตัวและสงบ“ลูกแล้วแต่ท่านแม่ทัพเจินเลยเจ้าค่ะ” ซูเชี่ยวไม่เอ่ยปฏิเสธความหวังดี ซูเจินจึงมองค้อนลูกสาวตนเองเล็กน้อยที่พูดถึงตำแหน่งตนเอง“งั้นเจ้าไปเถิด”“เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน เดี่ยวลูกซื้อขนมมาฝากท่านพ่อนะเจ้าคะ” ซูเชี่ยวพูดอย่างออดอ้อนจากนั้นเดินออกไป ซูเจินที่เห็นเช่น

ซูเชี่ยววิ่งออกมาได้ไม่ไกลก็ถูกตามมาถึง ตอนนี้นางถูกล้อมรอบไปด้วยชายชุดดำกว่า 50 คน หัวหน้าชายชุดดำค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ๆ หญิงสาวอย่างใจเย็น และเเสยะยิ้มอย่างคนเหนือกว่า ซูเชี่ยวที่เห็นเช่นนั้นก็มีสีหน้าหวาดกลัวเล็กน้อย แต่สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นคนที่มาใหม่ เป็นคนที่นางภาวนาให้เขามาให้เร็วที่สุด เมื่อสายตาของหญิงสาวเปลี่ยนไปหัวหน้าโจรคนนั้นจึงรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ จึงมองไปด้านหลังเห็นว่าคือเจ้าสำนักวารีหยกลี่หยาง “เป็นไปไม่ได้ข้าส่งคนไปดักเพื่อไม่ให้ชายหนุ่มมาทันแล้วมิใช่หรือ เหตุใดถึงมาเร็วเช่นนี้” หัวหน้าชายชุดดำคิดในใจจากนั้นมองไปทางหลังชายหนุ่มพบว่ามาแค่คนเดียวจึงยิ้มอย่างได้ใจ และสั่งลูกน้องกว่า 50 คนให้เตรียมโจมตีชายหนุ่ม ลี่หยางที่เห็นเช่นนั้นก็ยกยิ้มที่มุมปาก เขาถูกดักโจมตีระหว่างทางก็จริง แต่รีบสลัดศัตรูและมาที่นี่ให้เร็วที่สุดส่วนลูกน้องของเขาคาดว่าอีกไม่นานก็น่าจะตามมาถึง จากนั้นลี่หยางปล่อยพลังภายในออกมาโจมตีใส่ชายชุดดำทั้งหมดทันที ชายชุดดำเหล่านั้นก็ไม่อยู่เฉยปล่อยพลังภายในเป็นแสงสีต่างๆ ออกมาเป็นโล่กำบังขนาดใหญ่ ด้วยผู้ที่มีพลังภายในถึง50กว่าคนเมื่อรวมพลังกันแล้วย่อมสา

ภายในศาลากลางสระบัวมีชายหญิงคู่หนึ่งกำลังนั่งเดินหมากอยู่อย่างมีความสุข“เจ้าคิดอย่างไรถึงได้ชวนข้ามาเดินหมาก” ลี่หยางเอ่ยถามหญิงสาวเสียงอ่อนโยน ทุกวันนางคอยอยู่ข้างกายดูแลเขาไม่ห่าง“ข้าแค่เพียงอยากเดินหมากกับท่านเท่านั้น ไม่ได้หรือเจ้าคะ” ซูเชี่ยวเอ่ยเสียงใส ลี่หยางที่เห็นเช่นนั้นก็ยิ้มกว้างให้กับนาง เขาสังเกตว่าหลายวันที่ผ่านมาตอนนางอยู่กับเขา นางทำตัวมีความสุขตลอดเวลา แต่สายตาของนางกลับดูไม่มีความสุขเลย เหมือนมีอะไรกลัดกลุ้มอยู่ในใจ“ข้าจะพาเจ้าไปที่ที่หนึ่ง” ลี่หยางลุกขึ้นพลางจับมือหญิงสาวอย่างเคยชิน เมื่อเดินออกมาจากจวนก็ขึ้นรถม้าโดยมีชายชุดดำที่มีพลังภายในระดับสูงทุกคน ชายหนุ่มให้คอยดูแลอยู่ห่างๆ ไม่ต่ำกว่า 30 คน เพื่อไม่ให้เข้ามารบกวนเวลาของทั้งสอง“ออกไปเช่นนี้จะไม่เกิดเรื่องอีกหรือเจ้าคะ” ซูเชี่ยวเอ่ยขึ้น เพราะกลัวว่าจะโดนลอบทำร้ายอีก นางกลัวชายหนุ่มจะเป็นอันตราย“เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง สถานการณ์เช่นนี้ไม่มีใครกล้ามาทำอะไรข้าได้แน่” ลี่หยางพูดพลางเอื้อมไปจับมือหญิงสาวด้วยความอ่อนโยนรถม้าใช้เวลาเคลื่อนตัวประมาณ 2 เค่อก็หยุดลง ลี่หยางลงมาจากรถม้าและช่วยจับมือหญิงสาวลงมาอย่างสุภ

ณ ศาลาไม้กลางสระบัว“เจ้าสามารถสับเปลี่ยนพลังไปให้เจ้าสำนักวารีหยกได้”“เป็นความจริงหรือเจ้าคะ” ซูเชี่ยวเอ่ยถามชายชราด้วยความตื่นเต้นที่ได้ยิน“แต่ว่า…การสับเปลี่ยนก็ต้องมีสิ่งใดมาเเลกเปลี่ยนด้วยเช่นกัน” ชายชราพูดพลางหันมามองหน้าหญิงสาว“ไม่ว่าจะต้องเเลกด้วยอันใด ข้ายอมทำทุกอย่างเจ้าค่ะ” ซูเชี่ยวเอ่ยอย่างไม่ต้องคิดอะไรให้มาก เพื่อชายหนุ่มแล้วให้นางทำอะไรเพื่อเขาบ้างนางไม่ลังเลเป็นแน่“แต่สิ่งที่เจ้าต้องเสียไป คือเขาจะไม่สามารถจำเจ้าได้ หากสับเปลี่ยนพลังภายในให้กัน เจ้ายังแน่ใจอยู่หรือไม่” สิ้นคำชายชรา หญิงสาวนิ่งคิดอยู่เล็กน้อย แต่เมื่อนางนึกภาพ ชายหนุ่มที่เอาแต่แอบอ่านตำราเกี่ยวกับพลังภายใน แต่ตนเองไม่มีพลังภายในแล้ว ยิ่งทำให้นางเจ็บปวดเสียกว่า พลังภายในเปรียบเสมือนทั้งชีวิตของเขาแล้วอยู่ๆ ก็ต้องกลายมาเป็นคนธรรมดาเช่นนี้ คงทุกข์ทรมานมากเป็นแน่“ข้ายินดีเจ้าค่ะ แต่ขอให้ข้าได้อยู่กับเขาอีกหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ” ซูเชี่ยวเอ่ยขอร้องชายชรา“ย่อมได้ แต่ถ้าหากนานเกินไป บาดแผลที่ปิดสนิทเมื่อต้องส่งพลังเข้าไปย่อมทำได้ยากขึ้น และในระหว่างการถ่ายทอดพลังภายใน จุดลมปราณในร่างกายทั้งหมดต้องถูกเปิดอ

บนหน้าผาสูง ท่ามกลางดอกไม้มากมาย มีหญิงสาวกำลังนั่งมองพระอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า แสงอาทิตย์สีเหลืองทองตกกระทบที่ตัวของหญิงสาว ทำให้บรรยากาศดูเงียบเหงาเป็นอย่างมาก ซูเชี่ยวนั่งกอดเข่าตัวเอง และหันไปมองข้างๆ ตรงที่ชายหนุ่มเคยนั่ง จากนั้นยื่นมือไปสัมผัสที่พื้นอย่างแผ่วเบา“ท่านจะมาเมื่อไหร่ ท่านจะมาหรือไม่ ไม่ว่านานเท่าไหร่ข้าก็จะรอ” ซูเชี่ยวพูดพลางมีหยดน้ำตาไหลไปที่พื้นบริเวณที่นางสัมผัสอยู่ หญิงสาวนั่งอยู่ชั่วครู่ก็กลับไป เพราะนี่ก็เย็นมากแล้วหลังจากหญิงสาวไป หลังต้นไม้ใหญ่ปรากฏร่างของชายหนุ่มที่แอบมองนางอยู่ตรงนี้นานแล้ว ลี่หยางเดินไปนั่งที่เดิมกับที่หญิงสาวนั่งเมื่อสักครู่ เขายื่นมือไปสัมผัสรอยน้ำตาของหญิงสาว จากนั้นหลับตาลงอย่างอดกลั้นไม่ให้ตนเองต้องร้องไห้ เขาสูดลมหายใจเข้า ใช้หัวใจสัมผัสกับความอ่อนโยนของหญิงสาวเมื่อสักครู่“เจ้ารอข้าอีกนิด แค่นิดเดียวเท่านั้น ข้าสัญญา” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา.เช้าวันต่อมาณ จวนเย่วซือภายในเรือนรับรองตอนนี้มีชายหนุ่ม 2 คนกำลังนั่งทำสงครามเย็นกันอยู่เงียบๆ“เจ้ามีอะไรก็พูดมา” เป็นเย่วซือที่พูดก่อน เมื่อไม่สามารถทนต่อไปได้“เล่ามา” ลี่หยาง