All Chapters of ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่: Chapter 61 - Chapter 70

ณ ประตูเมืองหลวงวันนี้เป็นวันออกเดินทางไปชายเเดนวันแรก ชาวบ้านจึงออกมายืนส่งทหารกล้าและทุกคนที่เข้าร่วมศึกครั้งนี้ ขบวนทหารกว่าแสนนายเข้าแถวเป็นระเบียบขณะที่ออกจากเมืองหลวง“เจ้าดูแลตัวเองให้ดี”ซูเหวินกำชับกับซูเชี่ยว หญิงสาวกลับมาอยู่จวนไม่นานก็ต้องไปสนามรบ คนเป็นแม่ตอนนี้รู้สึกกังวลไปหมด ทั้งสามีและลูกอีกสองคนก็ไปสนามรบกันหมด ทำให้รู้สึกเป็นห่วงคนทั้งสามเป็นอย่างมาก“ข้าจะดูแลตัวเองอย่างดีเจ้าค่ะ”ซูเชี่ยวเอ่ยขึ้นพลางเข้าไปกอดซูเหวินเพื่อร่ำลา“ฝากเจ้าดูแลทางนี้ด้วย ข้าไปไม่นานเดี๋ยวก็กลับ”ซูเจินเข้ามาปลอบฮูหยินของตน“ข้าฝากท่านพี่ดูแลเชี่ยวเออร์ หลานเออร์ด้วยเจ้าค่ะ”“ได้”“ท่านพี่ก็เช่นกันนะเจ้าคะ”ซูเหวินยังกำชับไม่หยุด“ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง”ซูเจินโอบไหล่ฮูหยินของตน“ได้เวลาแล้วไปกันเถอะ”ซูเจินเอ่ยบอกซูเชี่ยว“ข้าขอลาท่านแม่ ท่านดูแลตัวเองด้วยนะเจ้าคะ ข้าจะรีบกลับมา”หญิงสาวพูดจบก็กระโดดขึ้นหลังม้าทันที ซูเหวินมองตามขบวนกองทัพจนสุดสายตาจึงกลับจวนตนเอง.การเดินทางจากเมืองหลวงไปชายแดน คาดการณ์ว่าน่าจะใช้เวลาประมาณ 1 อาทิตย์ก็ถึงเพราะเป็นการเดินทัพที่เร่งด่วนและต้

ภายในกระโจมของเจ้าสำนักเพลิงอัคคี ชุนฮวากำลังสวมชุดเกราะ รวมถึงตรวจดูความเรียบร้อยให้ชายหนุ่ม"ท่านระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ"หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง"ข้ารู้แล้ว เจ้าย้ำเตือนข้าเป็นครั้งที่5 แล้วนะฮวาเออร์" เย่วซือพูดพลางบีบจมูกนางเล็กน้อยด้วยความหมั่นเขี้ยว"แล้วท่านก็อย่าอวดเก่งเกินกว่าเหตุด้วย หากไม่สามารถรับมือได้ก็ถอยออกมานะเจ้าคะ"ชุนฮวาเอ่ยย้ำเตือนอีกครั้ง นางไม่สามารถไปกับชายหนุ่มได้ เพราะนางเป็นถึงรองแม่ทัพต้องเข้าร่วมกับกองทัพในวันพรุ่งนี้"ข้าเข้าใจแล้วเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง นี่ก็ได้เวลาแล้วข้าต้องไปก่อน พรุ่งนี้เจ้าต้องดูแลตนเองให้ดีเข้าใจหรือไม่"เย่วซือพูดพลางก้มหอมที่หน้าผากหญิงสาวด้วยความอ่อนโยน และเดินออกจากกระโจม ชายหนุ่มกระโดดขึ้นหลังม้าด้วยท่าทางสง่างาม และกระโจนออกไปทันที แต่ขณะที่เขาออกจากกำแพงเมืองก็เห็นลี่หยางสหายของตนมาดักรออยู่"หยุด~~~~"เย่วซือควบคุมม้าให้หยุดกับที่ เพียงแค่ชายหนุ่มมองตากันก็รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอันใดอยู่ ทั้งคู่พยักหน้าให้กันจากนั้นทหารนายหนึ่งก็จูงม้ามาให้ลี่หยาง ชายหนุ่มกระโดดขึ้นหลังม้าและพุ่งทะยานออกไปทันทีณ ช่องเขาซานวิหค ลี่หยาง เย่วซื

เมื่อมาถึงที่พักเย่วซือถูกพยุงเข้ามาในกระโจมของตนเองทันที ซูเชี่ยวรีบเข้ามาถ่ายทอดพลังและรักษาให้อาจารย์ของตน เนื่องจากมีพลังภายในธาตุเดียวกัน และขั้นสูงสุดเช่นกันจึงเหมาะกว่าคนอื่นๆที่มีแค่ระดับสูงลงไป นี่ก็ปลายยามโฉ่วแล้ว หญิงสาวจะต้องถ่ายทอดพลังรักษาให้เสร็จภายใน 1 ชั่วยาม เพื่อให้อาจารย์ของตนได้พักผ่อนก่อนที่กองทัพจะเคลื่อนตัวตอนต้นยามเฉิน ขณะที่กำลังถ่ายทอดพลังรักษาต้องใช้พลังค่อนข้างมากทำให้ใบหน้าของนางมีเม็ดเหงื่อไหลออกมาไม่หยุด การถ่ายทอดพลังให้กับคนที่มีระดับมากกว่าตนเช่นนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่นางเคยทำ ลี่หยางที่อยู่ข้างๆค่อยเช็ดเหงื่อให้นางไม่ห่างไกล จนเวลาล่วงเลยไป 1ชั่วยามกว่าๆจึงหยุดถ่ายทอดพลัง ชุนฮวารีบเข้ามาจัดแจงให้เย่วซือนอนพัก ถึงแม้ว่าตามร่างกายจะไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่การถูกพลังภายในโจมตีภายในร่างกายย่อมสาหัส หลังจากได้รับการรักษาจากซูเชี่ยวแล้วก็ทำให้ชุนฮวารู้สึกเป็นกังวลน้อยลง เพราะตอนที่เย่วซือถูกหามเข้ามานั้นสีหน้าซีดเเทบดูไม่ได้ แต่ตอนนี้กับมีเลือดฝาด ดูดีขึ้นมากจนแทบหายเป็นปกติดีแล้ว "ให้อาจารย์พักประมาณ 2 ชั่วยามก็กลับมาเป็นปกติเจ้ามิต้องเป็นห่วง"ซูเชี่ยวเอ่ยก

เดิมทีสงครามที่มีกองทัพมากมายเช่นนี้จะยืดเวลาสงครามไปหลายเดือน หรืออาจเกิดการสู้รบมากกว่าหนึ่งครั้ง แต่การเกิดสงครามครั้งล่าสุดทางเเคว้นฉางโจวได้รับความเสียหายค่อนข้างมาก สงครามครั้งนี้จึงจบลงแค่ครั้งเดียว ถึงจะกำชัยชนะสงครามครั้งนี้ได้แต่ก็นับว่าเกิดการสูญเสียเป็นอย่างมากของเเคว้นเทียนหลัว เพราะจำนวนทหารที่เสียชีวิตเกือบครึ่งของกองทัพทั้งหมดซึ่งเป็นจำนวนที่มากมหาศาล หลุมศพทหารกล้านับหมื่นนายถูกฝั่งเรียงโดยมีป้ายชื่อที่หน้าหลุมศพอย่างสมเกียรติ รวมถึงศิษย์คนอื่นๆที่จบชีวิตถึง 8 คนก็ถูกฝั่งรวมกับกองทัพที่นี่ด้วยลี่หยางมองป้ายชื่อของห่าวชวนด้วยความเคารพและนับถือในตัวของศิษย์ที่มีความกล้า เด็ดเดี่ยวและเต็มเปี่ยมไปด้วยความสามารถก่อนที่จะเดินออกไป เจียอี่ยังคงนั่งคุกเข่าอยู่หน้าหลุมศพของห่าวชวนไม่ไปไหน นางนั่งเงียบอยู่ตรงนี้ที่เดิมกว่า 2 ชั่วยามแล้ว ซูเชี่ยวรู้สึกเป็นห่วงสหายของตนจึงยืนเฝ้าไม่ห่างไปไหน หญิงสาวรู้ดีว่าสหายของตนนั้นรู้สึกเจ็บปวดมากแค่ไหน แต่แล้วคนที่ทนดูไม่ได้เห็นจะเป็นลี่หยาง เมื่อเห็นซูเชี่ยวยืนตากลมอยู่ด้านหลังของเจียอี่ จึงเดินเข้าไปหาคนทั้งคู่"ถึงเจ้าจะรู้สึกผิดเพียงใด

ซูเชี่ยวหลังจากตื่นจากการนอนกลางวัน เพราะการเดินทางที่ยาวนาน ทำให้นางเหนื่อยล้าจนหลับไปกว่า 1 ชั่วยาม หวังว่าจะตื่นขึ้นมาจัดข้าวของตนและของที่ท่านพี่มอบให้อย่างเป็นระเบียบ แต่ขณะที่นางกำลังตรวจดูสิ่งของอยู่นั้น กลับเหลือบไปเห็นภาพแผนที่ลับเสียก่อน"สงสัยว่าของท่านพี่จะปะปนมาด้วย" หญิงสาวกล่าวพึมพำกับตนเอง ก่อนที่จะคัดแยกของที่คิดว่าปนมาอีกหลายชิ้นไว้ "เสี่ยวไป๋ เจ้าเอาของพวกนี้ไปคืนท่านพี่ที่เรือนแทนข้าที""ข้าหรือเจ้าคะ ข้าไม่ไปได้หรือไม่" เสี่ยวไป๋เอ่ยอย่างปฏิเสธ "เจ้านั่นแหละ ข้าจะจัดของพวกนี้ ขืนให้เจ้าจัดการ ข้าคงหาของมิเจอพอดี""ก็ได้เจ้าค่ะ"เสี่ยวไป๋เอ่ยรับอย่างจนใจ ก่อนที่จะหอบของ 3-4 ชิ้นตรงไปที่เรือนของซูจื่อหลานทันที.หลังจากซูจื่อหลานอยู่คุยกับซูเหวินให้หายคิดถึงแล้ว ก็ตรงกลับเรือนของตนเพื่อพักผ่อน ชายหนุ่มมองภายในเรือนกว้างที่สะอาดและดูดีอย่างเคยเหมือนเมื่อหลายปีก่อนอย่างรู้สึกดี ชายหนุ่มเดินเข้าไปห้องอาบน้ำส่วนตัวภายในเรือนที่ให้คนเตรียมน้ำไว้ให้ก่อนแล้ว หวังจะชำระร่างกายและนอนพักผ่อนให้หายเหนื่อย ชายหนุ่มถอดเครื่องแต่งกายออกทีละชิ้น เขาวางปิ่นหยกรูปดอกไม้ที่ตนพกติ