Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

"เจ้ายังมิได้บอกข้าว่าเหตุใดถึงได้มาอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้"จางเหว่ยเอ่ยถามพลางรินชาให้สหายเก่าและสหายเพียงคนเดียวของเขา เพราะตั้งแต่มารดาของเขาเสีย ชายหนุ่มก็ไม่ไว้ใจใครอีกเลย"อย่างที่ข้าเคยบอก ความฝันของข้านั้นคืออยากเป็นหมอรักษาชาวบ้านมิใช่อยู่อย่างไร้ประโยชน์ในวังที่ไม่รู้ว่าเมื่อใดจะถูกเรียกไปให้รักษาสักครั้ง มันเหมือนความรู้ที่ข้าได้รับมาไม่ถูกใช้ประโยชน์เอาเสียเลย""เป็นเจ้าช่างดี ได้ทำตามความฝันของตนที่วาดไว้"จางเหว่ยเอ่ยอย่างยินดี แต่กู้จวินกลับรู้สึกได้ว่าชายหนุ่มนั้นรู้สึกเศร้าใจ เขาจำว่าได้ชายหนุ่มเคยบอกว่าความฝันของตนนั้นอยากเป็นฮ่องเต้ที่เต็มไปด้วยคุณธรรม จะทำให้ชาวบ้านอยู่ดีกินดี แต่ตอนนี้นั้นเป็นแค่องค์ชายเหมือนอย่างแต่ก่อนยังทำมิได้ เขารู้สึกเห็นใจชายหนุ่มเป็นอย่างมาก"เอาล่ะ อย่าลืมให้คนต้มยาให้นางหลังอาหารทุกมื้อ ข้าต้องไปดูชาวบ้านอีกคนต้องขอตัวก่อน"สิ้นคำกู้จวิน จางเหว่ยเพียงพยักหน้าให้เท่านั้น หลังกู้จวินไปแล้วจางเหว่ยจึงให้คนไปเตรียมยามาให้ ก่อนจะไปนั่งลงที่ข้างเตียงของหญิงสาว"หากเจ้าฟื้นข้าจะให้เจ้า 20 เหรียญเงินเลยเป็นเช่นไร มากพอจะใช้หนี้แล้ว เจ้าชอบเงินมิ

ท่ามกลางทิวทัศน์ภูเขาล้อมรอบ ต้นไม้น้อยใหญ่ตอนนี้ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวบริสุทธิ์ ถึงแม้พายุหิมะที่โปรยปรายลงมาจะหายไปแล้ว แต่กลับทิ้งร่องรอยเอาไว้ แสงแดดสีทองส่องกระทบเกล็ดหิมะสีขาวในรอบหลายวัน จางเหว่ยจึงใช้โอกาสในวันนี้ทำบุญเพื่ออุทิศให้แก่มารดาที่ล่วงลับไปแล้ว บนหน้าผาสูงถูกตกแต่งด้วยผ้าสีขาวและธงไว้อาลัย จางเหว่ยสวมชุดสีขาวสุภาพยืนถือธูป 2 ดอกด้วยท่าทีสง่างามเช่นเคยที่หน้าแท่นทำพิธี ทุกๆปีเขาจะเลือกสถานที่ดีๆเพื่อทำบุญส่งไปให้กับเสด็จแม่ที่บนสรวงสวรรค์ ตอนที่เสด็จแม่ของเขายังมีชีวิตอยู่ ท่านเคยบอกว่าอยากสัมผัสกับบรรยากาศข้างนอก เดินทางไปทุกหนแห่งแต่ติดที่เป็นสนมของฝ่าบาท จึงทำได้เพียงอยู่ในวังที่เปรียบเสมือนกรงทองกักขังไม่สามารถออกไปไหนได้ พอสิ้นพระชนม์จางเหว่ยก็เลือกที่จะทำบุญให้เสด็จแม่ในที่ต่างๆ เพื่อให้ท่านสัมผัสกับความกว้างขวางของบรรยากาศที่แตกต่างกันนอกวังหลวงจางเหว่ยก้มคำนับสามครั้งก่อนที่จะนำธูปไปปัก และถอยออกมายืนที่เดิมด้วยท่าทางสงบนิ่ง“มาสิ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ แต่กลับไม่มีผู้ใดเอ่ยพูดหรือแม้แต่ขยับตัวสักที จางเหว่ยจึงหันไปด้านหลังของตนที่ซิงอีกำลังย

ซิงอีปูที่นอนของตนที่ข้างเตียงใหญ่ โชคดีที่ทางโรงเตี๊ยมมีที่นอนสำรองเอาไว้ให้ ไม่งั้นคืนนี้หญิงสาวจะต้องนอนหนาวเพราะไม่มีผ้าห่มหรือที่นอนอุ่นๆให้นอนเป็นแน่ ไม่นานก็เห็นชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องอาบน้ำด้วยกลิ่นหอมสดชื่น หญิงสาวก้มดมตนเองเพื่อดูว่ามีกลิ่นตัวหรือไม่ ปกตินางจะอาบน้ำทุกเย็นถึงแม้เข้าฤดูหนาวคนที่นี่จะไม่อาบน้ำกันเท่าไหร่ บางคนก็ 4-5 วันอาบครั้ง เมื่อพบว่าตนไม่มีกลิ่นตัวก็สบายใจขึ้นมา เพราะถ้าหากให้นางอาบน้ำทั้งที่ชายหนุ่มอยู่ในห้องข้างๆเช่นนี้นางยอมนอนทั้งที่ไม่อาบน้ำยังจะดีกว่า จะให้นางทำเช่นไรได้ก็คนไม่ชินนี่หน่าหญิงสาวนอนพลิกไปมาท่ามกลางความมืด ตอนนี้นางรู้สึกไม่สบายตัวเป็นอย่างมากเพราะไม่ได้อาบน้ำ หญิงสาวยื่นหนูไปข้างเตียงเพื่อฟังว่าชายหนุ่มนั้นหลับหรือยัง แต่กลับไม่ได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจ "นี่เขายังหายใจอยู่หรือไม่กัน" หญิงสาวกล่าวกับตนเองในใจ เมื่อไม่ได้ยินเสียงชายหนุ่มมาสักพักใหญ่และแน่ใจว่าเขาหลับไปแล้ว ซิงอีจึงตัดสินใจลุกขึ้นไปที่ห้องอาบน้ำเพื่อชำระร่างกาย นางใช้เวลาไม่นานก็ปลดเสื้อผ้าและลงไปแช่น้ำทันที โชคดีที่ยังมีน้ำอุ่นที่ยังไม่ได้ใช้เหลืออยู่ หากให้อาบน้ำเย็นพ

ณ ป้อมปราการทางเข้าประตูวังหลวง มีคนผู้หนึ่งที่เป็นถึงมังกรของแผ่นดิน และอีกคนที่มีฐานะเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา ยืนมองดูภาพชาวบ้านที่ดำรงชีวิตอีกด้านของกำแพงวังหลวง ด้านในดูเงียบสงบจนวังเวงส่วนอีกด้านดูครึกครื้นมีชีวิตชีวา"ฝ่าบาทเรียกกระหม่อมมาวันนี้มีเรื่องอันใดก็บอก กล่าวมาได้เลยพ่ะย่ะค่ะ"เสียงของชายชาวบ้านธรรมดาคนนั้นเอ่ยเสียงเรียบ ชายหนุ่มคนนั้นคือจางเหว่ยที่จู่ๆก็ถูกเรียกตัวเข้ามาอย่างลับๆ"ข้าเป็นพ่อของเจ้า เหตุใดไม่เรียกเช่นนั้น"ชายอายุวัยกลางคนที่เป็นถึงมังกรแผ่นดินเอ่ยเสียงเข้มพลางหันมามองหน้าบุตรชายของตนที่ไม่ได้พบหน้ากันมาเป็นแรมปี"ฝ่าบาทคงเข้าใจผิดแล้วกระมัง พระองค์เป็นถึงเจ้าแผ่นดิน หม่อมฉันเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาจะไปเป็นถึงบุตรชายของพระองค์ได้เช่นไร" จางเหว่ยเอ่ยเสียงเรียบพลางมองภาพทิวทัศน์ของชาวบ้านด้านล่าง"เจ้ายังคงเป็นเช่นเคย""ฝ่าบาทก็เช่นกันพ่ะย่ะค่ะ มีคนเคยบอกว่าแม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าใด ความจริงก็คือความจริง ข้าไม่เคยลืมว่าฐานะตนเองเป็นใคร"ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบอย่างมั่นคง เพื่อทำให้คนตรงหน้าเขานั้นรับรู้ได้ว่า คำว่าพ่อคำนั้นไม่ได้มีอิทธิพลต่อเขาอีกแล้ว ฮ่องเ

ณ ห้องโถงของเรือนรับรองบรรยากาศภายในห้องโถงเต็มไปด้วยความเงียบจนชวนน่าอึดอัด จางเหว่ยนั่งที่หน้าสุดมีสีหน้าเหมือนอย่างจะฆ่าคนได้หากผู้ใดเผลอขยับตัวหรือส่งเสียงออกมาอย่างไรอย่างนั้น ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ถูกหนิงเกาพาเข้ามาทั้งหมด รวมไปถึงเจียอิ๋นและฟางเหนียงด้วย"คุณชายเรียกพวกเรามามีอันใดหรือ"เป็นเจียอิ๋นเอ่ยถามขึ้น ที่จริงนางก็พอรู้ว่าชายหนุ่มเรียกมาเพราะเรื่องอันใด แต่ด้วยความที่นางมีอาวุโสมากที่สุดจึงกล้าที่จะเอ่ยถาม ถึงแม้ว่านางจะมีความผิดแต่ชายหนุ่มก็ยังต้องเกรงใจนางหลายส่วน"ที่ข้าเรียกทุกคนมาวันนี้ท่านก็น่าจะพอทราบมาแล้ว ข้าจึงอยากถามว่าเรื่องทุกอย่างมันเป็นมาอย่างไรจะได้ลงโทษคนให้ถูก"ชายหนุ่มเอ่ยอย่างไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น จนทำให้เจียอิ๋นถึงกลับหน้าเสีย"ต้องลงโทษอันใดกันเจ้าคะนางเป็นเพียงแค่บ่าวรับใช้ เหตุใดท่านต้องเรียกพวกเรามาเพื่อสอบถามถึงเพียงนี้"ฟางเหนียงเอ่ยขึ้นด้วยความโมโหจนลืมตัวที่จะรักษาภาพลักษณ์อ่อนหวานที่ตนทำมาตลอด นางทนไม่ได้ที่คุณชายทำเช่นนี้เพื่อบ่าวรับใช้คนเดียวเขาถึงขนาดเรียกนางและท่านแม่ของนางมาถามเช่นนี้"เหนียงเอ๋อร์" เจียอิ๋นรีบเอ่ยห้ามบุตรสาวของตนเอง