Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

ณ กำแพงเมืองจีน1 ใน 7สิ่งมหัศจรรย์ของโลก วัดความยาวของสิ่งก่อสร้างจากน้ำมือมนุษย์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก 21,196.18 กิโลเมตรครอบคลุมพื้นที่ 15 มณฑลทั่วประเทศ ขณะนี้มีกองถ่ายซีรี่ย์เรื่องหนึ่งกำลังมีการถ่ายทำอยู่“กรี๊ดดดดหลี่เจี๋ย พวกเรารักคุณ หลี่เจี๋ยๆๆๆๆๆ” เสียงเหล่าเเฟนคลับตะโกนเรียกชื่อนางเอกสาวของตน“ซิงอีเธอเดินเร็วๆ หน่อยฉันร้อน” หลี่เจี๋ยพูดเสียงเบากับผู้จัดการสาวของตน และเงยหน้ายิ้มทักทายเหล่าแฟนคลับที่มาให้กำลังเธอในการถ่ายทำซีรี่ส์ที่นี่ ฉากวันนี้เป็นฉากสุดท้ายก่อนที่จะปิดกล้อง จึงมีนักข่าวรวมถึงแฟนคลับมากมายเข้ามาได้ เมื่อนางเอกสาวเดินเข้ามาในกระโจมที่พักสำหรับแต่งตัวได้ ก็ถอนหายใจออกมาอย่างรำคาญ“เฮ้อออ ซิงอีขอน้ำหน่อย” ดาราสาวพูดด้วยความหงุดหงิด ซิงอีจึงวิ่งออกไปเอาน้ำมาให้ทันที เธอโดนหญิงสาวอารมณ์ร้อนใส่อย่างนี้เป็นประจำจนชินเสียเเล้ว ภาพลักษณ์ภานนอกเป็นนางเอกที่มากไปด้วยความสามารถ ใจเย็นพูดจาสุภาพ แต่ใครจะรู้ว่าแท้จริงแล้วเป็นคนอารมณ์ร้อน เอาใจยาก ขี้เหวี่ยงและโมโหง่ายมากๆ“น้ำมาแล้วค่ะคุณหลี่เจี๋ย” ซิงอีรีบนำน้ำไปให้ดาราสาวทันที“ช้าจริงๆ เลยเธอเนี้ย!”“ขอโทษค่ะ" ซิงอีกล

3 วันผ่านไปตอนนี้ซิงอีเริ่มคุ้นชินกับโลกที่นี่บ้างแล้ว และเงินที่เธอขโมยมาจากชายหนุ่ม ตอนเธอช่วยที่ลำธารครั้งที่แล้วก็เริ่มหมดแล้วเช่นกัน ตลอดสามวันที่ผ่านมาเธอคอยศึกษาและสังเกตการใช้ชีวิตของคนที่นี่ พบว่าโลกแห่งนี้ไม่มีอยู่จริงในประวัติศาสตร์ที่เธอเคยเรียนมาเลย แต่การปกครองรวมถึงการใช้ชีวิตต่างๆ เหมือนกันทุกอย่าง แผ่นดินที่เธอกำลังยืนอยู่นี้ คนที่นี่เรียกว่าเทียนหลั่ว ปกครองโดยกษัตริย์แผ่นดิน หมู่บ้านที่เธออยู่ไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง แต่อยู่รอบนอกเดินทางแค่2ลี่ก็ถึงแล้ว และเธอยังรู้มาอีกว่าคนที่นี่ส่วนใหญ่ไม่ทำอาชีพการเกษตร ค้าขายก็จะขายตัวไปเป็นบ่าวรับใช้ในจวนขุนนาง หรือเหล่าเศรษฐีในเมืองหลวง และนั้นก็คือเป้าหมายของเธอเช่นกัน เธอที่ไม่เคยทำการเกษตรหรือค้าขายมาก่อน ทำให้ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง แถมอาชีพพวกนี้ก็ต้องใช้เงินทุนด้วย ซิงอีก้มมองเงิน 3 เหรียญในมือ คนที่นี่เรียกเงินที่ใช้ แบ่งออกเป็น 3 เหรียญคือ เหรียญทอง เหรียญเงิน และเหรียญทองแดง โดย 1 เหรียญทองคือ 10 เหรียญเงิน และ 1 เหรียญเงินคือ100 เหรีญทองแดง ส่วนเหรียญที่เธอเหลือตอนนี้คือ 3 เหรียญทองแดงวันนี้คือวันสุดท้ายที่เธอจะอยู่โรง

หลังจากพูดคุยกับจางเหว่ยเรียบร้อยแล้ว ซิงอีก็ถูกพาให้ไปยังที่พักของตนเอง ที่นี่แบ่งที่พักหนึ่งห้องต่อหนึ่งคนแต่ภายในห้องไม่ได้กว้างมากมาย มีแค่เตียงนอน ชั้นเสื้อผ้า และโต๊ะ1ตัว เพราะไม่ค่อยมีบ่าวรับใช้มากนัก ทำให้มีห้องว่างค่อนข้างเยอะ ไม่ใช่เพราะจวนแห่งนี้ไม่มีเงินมากพอจะจ้างบ่าวรับใช้ แต่ชื่อเสียงที่ขึ้นว่าโหดร้ายของเจ้าของจวน ทำให้ไม่ค่อยมีใครอยากมาขายตัวเป็นบ่าวรับใช้มากนัก ถึงบ่าวรับใช้จะน้อยแต่ค่าตอบแทนก็นับว่ามากทีเดียว ในแต่ละเดือนได้ถึง 1 เหรียญเงิน เมื่อเทียบกับจวนอื่นๆ ที่ได้แค่ 80 เหรียญทองแดงเท่านั้น ได้เงินเยอะแล้วอย่างไรหากทำผิดจนต้องถูกฆ่าทิ้งก็ไม่คุ้มเสียซิงอีเดินสำรวจของในห้องอย่างพึงพอใจ นางมีที่ซุกหัวนอนแล้ว ข้าวก็มีให้กินฟรี แถมเงินก็ได้อีกเสียด้วย ต่อไปนี้ก็แค่หลีกเลี่ยงไม่ให้เจอจางเหว่ย ตั้งใจทำงานแล้วหาทางกลับโลกใบเก่าให้ได้ หากกลับไม่ได้จริงๆก็เก็บเงินให้มากและออกไปจากที่นี่ ซิงอีกล่าวอย่างหมายมั่นในใจก๊อกๆ!เสียงเคาะประตูดังขึ้นที่หน้าห้อง ซิงอีจึงเดินไปเปิดทันที“นี่คือชุดของเจ้า เปลี่ยนเสร็จแล้วไปพบอี๋นัวที่เรือนเคร่งระเบียบด้วย”หญิงสาวที่อยู่หน้าประตูเอ

ณ ตำหนักจวี๋ฮวาหลังจากซิงอีออกไปก็มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามา“เป็นเช่นไรบ้าง”จางเหว่ยเอ่ยถามผู้ช่วยหนิงเกาของตนที่เดินเข้ามา“เป็นอย่างที่ท่านคาดการณ์ขอรับ พวกนั้นแอบสับเปลี่ยนเกลือและข้าวเป็นอาวุธทั้งหมด”หนิงเการีบรายงานทันที“ดักปล้นให้หมด”ชายหนุ่มพูดเสียงดังอย่างโมโห“ขอรับ”หนิงเการับคำสั่งจากนั้นทำท่าคารวะและเดินออกไป“เมื่อเจ้าอยากรนหาที่ตายข้าจะสนองให้”จางเหว่ยกล่าวขึ้นเมื่ออยู่คนเดียว เพราะเขามีชื่อเสียงเรื่องความโหดเหี้ยม ไม่ว่าใครที่ขัดขวางเขาย่อมตายทั้งหมด และหากใครกล้ารุกรานเขาก็ฆ่าทิ้งทั้งหมดเช่นกัน ที่เขาต้องดักปล้นเช่นนี้เพราะเกลือและข้าวนั้นจะถูกส่งไปชายแดนเพื่อช่วยประชาชนที่ประสบภัยแล้ง แต่จื่อหยางองค์ชายสามกลับใช้โอกาสนี้ในการส่งอาวุธเพื่อสะสมกำลัง หากเขาดักปล้นเมื่อเรื่องตรวจพบย่อมต้องถูกตรวจสอบเป็นแน่“เสด็จพ่อบุตรชายที่ท่านหวงแหน ข้าอยากเห็นสีหน้าท่านนัก ถ้าหากท่านรู้เรื่องนี้จะทำเช่นไร”จางเหว่ยเอ่ยขึ้นพลางแสยะยิ้ม และเดินออกไปจากเรือน.ด้านซิงอีหลังจากออกมาจากตำหนักจวี๋ฮวาก็ตรงดิ่งไปที่โรงครัวทันที เพราะตอนนี้นางรู้สึกหิวเป็นอย่างมาก ไม่ได้ทานอะไรมาตั้งแต่เมื่

ณ เรือนจวี๋ฮวาซิงอีเดินมาหยุดหน้าเรือนก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่และเดินเข้าไปหยุดที่หน้าประตูอีกครั้ง"ข้าซิงอีมาแล้วเจ้าค่ะ"หญิงสาวตะโกนอยู่หน้าเรือนเพื่อขออนุญาต ผ่านไปสักพักกลับไม่มีเสียงใดตอบกลับมาเลย"ข้าเข้าไปนะเจ้าคะ"ซิงอีพูดพลางเลื่อนบานประตูใหญ่เข้าไป เมื่อหญิงสาวเข้ามากลับพบว่าด้านในจุดแค่ตะเกียงไฟจุดเดียว ดูมืดมัวไม่สว่างเลยแม้แต่น้อย"เหตุใดท่านมิจุดตะเกียงเจ้าคะ""ขี้เกียจ"จางเหว่ยเอ่ยอย่างรำคาญเล็กน้อย หญิงสาวที่ได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่แอบมองบนเล็กน้อย"เรียกข้ามามีอันใดให้รับใช้เจ้าคะ"หญิงสาวเอ่ยถามถึงจุดประสงค์ทันที เพราะตอนนี้นางอยากกลับไปนอนเร็วๆแล้ว"ทำแผลให้ข้า"ชายหนุ่มพูดพลางเดินไปนั่งที่เตียงของตนเอง ซิงอีที่ได้ยินเช่นนั้นก็โล่งอกนึกว่าจะเรียกมาถามเรื่องที่นางรู้หนังสือเสียอีก จากนั้นเดินไปหยิบกล่องยาและเดินไปหาชายหนุ่มที่เตียง หญิงสาวเอื้อมมืออย่างกล้าๆกลัวๆไปถอดเสื้อของชายหนุ่มออก เผยให้เห็นแผ่นหน้าอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามขาวผ่อง "ว๊าว ขาวจัง"หญิงสาวคิดในใจอย่างห้ามใจตัวเองไม่อยู่ บรรยากาศในห้องมืดสลัวๆ ชายหญิงอยู่ในห้องนอนสองต่อสอง และยังอยู่ในสภาพเช่นน