Alle Kapitel von สาวใช้ของนายตัวร้าย: Kapitel 31 – Kapitel 40

จางเหว่ยเดินกลับมาที่เรือนของตนพบว่าหญิงสาวหลับไปแล้ว เขาค่อยๆนั่งลงบนเตียงช้าๆเพื่อไม่ให้ส่งเสียงดังจนทำให้นางต้องตื่น มือหนาวางทาบบนหน้าผากเบาๆเพื่อตรวจดูว่านางนั้นมีไข้หรือไม่ ผลลัพธ์ที่ได้ทำให้เขาพอใจเพราะก่อนที่เขาจะออกไปตัวนางร้อนมาก แต่ตอนนี้ทุเลาลงไปบ้างแล้ว เขาจึงถอดเสื้อตัวนอกออกและลงไปนอนที่ข้างๆนาง ตลอดทั้งคืนชายหนุ่มคอยตื่นมาตรวจดูหญิงสาวตลอดว่าตัวร้อนขึ้นหรือไม่ จนตนเองแทบจะไม่ได้นอน พอช่วงรุ่งเช้าจึงทำให้เขาเผลอหลับไปทันทีซิงอีกะพริบตาช้าๆเพื่อไล่ความง่วง นางออกแรงบิดกายเหมือนอย่างทุกวัน"โอ๊ย! ซี๊ด~~"หญิงสาวอุทานออกมาด้วยความเจ็บ นางลืมตัวว่าตนเองพึ่งถูกโบยมา ทำให้ตอนนางบิดขี้เกียจนั้นโดนแผลที่ด้านหลัง จางเหว่ยที่ได้ยินเสียงหญิงสาวร้องก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที"เจ้าเป็นอันใดหรือไม่" จางเหว่ยเอ่ยถามหญิงสาวด้วยความตกใจ"ขะ..ข้าไม่เป็นอันใด"ซิงอีเอ่ยขึ้นพลางลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ สายตานางจ้องไปที่อกกว้าง ตอนนี้มันถูกเปิดออกเพราะเสื้อผ้าที่เขาใส่อยู่นั้นหลุดลุ่ย ผมเผ้าชายหนุ่มดูไม่เป็นทรงแต่กลับเซ็กซี่และมีเสน่ห์"ใจเย็นสาวน้อย ยังเช้าอยู่เลย" จางเหว่ยเอ่ยแซวหญิงสาว ซิงอีจ

ซิงอีที่ถูกปิดตาถูกพาเข้ามาที่ในห้องหนึ่ง หญิงสาวมองบริเวณโดยรอบห้องอย่างละเอียดและหาที่ทางหนี ข้าวของด้านในดูหรูหรามากเสียยิ่งกว่าในจวนของจางเหว่ยเสียอีก นางไล่สายตาไปในทุกบริเวณห้องก็พบกับร่างของคนสองคนที่กำลังยืนมองมาทางนางอยู่"อยู่ต่อหน้าฝ่าบาทใยยังไม่ทำความเคารพอีก" เสียงของชายหนึ่งในสองเอ่ยขึ้น"ถวายพระพรเพคะฝ่าบาท ขอให้ฝ่าบาทอายุยืนหมื่นปี หมื่นๆปี"ซิงอีเอ่ยตามคำพูดที่นางเคยได้ยินในซีรีส์ของโลกใบก่อน ตอนนี้หัวใจของนางเต้นรัวกับเรื่องที่กำลังเผชิญอยู่ นี่คือฮ่องเต้เชียวนะ"ตามสบายเถิด"ฮ่องเต้เอ่ยเสียงเรียบพลางนั่งลงและมองมาทางซิงอี หญิงสาวเงยหน้าขึ้นนั่งตัวตรง ตอนนี้ในหัวนางสับสนเป็นอย่างมาก เหตุใดจู่ๆนางถึงถูกพาตัวมาที่นี่ได้"นางคือคนรักของเหว่ยเอ๋อร์อย่างนั้นหรือ"ฮ่องเต้เอ่ยถามกงกงที่ยืนอยู่ข้างๆ "พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" ซิงอีลอบสังเกตคนทั้งคู่ เหว่ยเอ๋อร์เช่นนั้นหรือ? อย่าบอกนะว่าจางเหว่ยคือโอรสอีกคนของฝ่าบาท แล้วเหตุใดเรื่องนี้นางไม่เคยรู้มาก่อนเขาไม่แม้จะเอ่ยปากบอกข้าเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยงั้นหรือ"เจ้านามว่าอันใด" ฮ่องเต้หันมาถามซิงอีที่นั่งเงียบอยู่" หม่อมฉันมีนามว่าซิงอี

หมอกในยามเช้าตรู่หลังจากฝนที่พึ่งตกเมื่อคืนอย่างหนัก ทำให้หมอกในวันนี้หนาตากว่าทุกวันแต่กลับมีรถม้าคันหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวด้วยความเร่งรีบ บ้านเรือนที่ตั้งอยู่สองข้างทางบางบ้านยังไม่ทันจะได้ดับตะเกียงหรือคบเพลิงที่จุดเพื่อให้ความสว่างหน้าบ้านเลยด้วยซ้ำ บรรยากาศเช่นนี้เหมาะแก่การนอนพักผ่อนเป็นอย่างยิ่ง มือเรียวบางยื่นออกมาเปิดม่านที่บานหน้าต่างของรถม้า ทำให้เห็นหญิงสาวที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง หยาดน้ำตาที่เอ่อล้นดวงตางามอย่างอดกลั้นไม่ได้ เมื่อรถม้าเคลื่อนตัวผ่านสถานที่บางจุดที่มีความทรงจำดีๆเกิดขึ้น ซิงอีปาดน้ำตาและสูดลมหายใจอย่างคนเข้มแข็ง จากนั้นปิดม่านลงและหลับตาเพื่อไม่ให้ตนเองต้องนึกถึงใครบางคน ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วยามรถม้าก็เคลื่อนตัวจนออกจากเมืองหลวงไปเกือบ 20 ลี้แล้ว เมื่อแน่ใจแล้วว่าระยะทางเท่านี้ หากจางเหว่ยตื่นขึ้นมาก็คงตามนางไม่ทันแล้วเป็นแน่จึงได้หยุดลง ซิงอีกระชับถุงผ้าที่ด้านในมีเสื้อผ้าเพียงไม่กี่ชุด และเหรียญเงินจำนวนหนึ่งที่นางเก็บสะสมได้จากการทำงาน ผู่เย่วสั่งให้ม้าหยุดและลงมารอหญิงสาวที่ข้างล่างรถม้า ซิงอีลงจากรถม้าด้วยใบหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดๆออกมา แต่

1 เดือนผ่านไป"แม่หนูเก็บของเร็วเข้า เราต้องหนีกันแล้ว" ท่านยายวิ่งเข้ามาบอกหญิงสาว พลางเก็บของของตัวเอง"ทำไมหรือเจ้าคะ""เหล่าทหารที่ประจำอยู่ชายแดน กำลังออกตรวจคนลักลอบเข้าแคว้น หากไม่ใช่คนของแคว้นต้าหนิงจะถูกจับตัวไปเป็นเชลย เจ้าอย่ามัวช้ารีบๆเข้า""เจ้าค่ะ"ซิงอีรีบเก็บของของตนเองเท่าที่จะทำได้ เพราะเสียงเอะอะโวยวายของคนด้านนอกดังเข้ามาในห้องของนาง จากนั้นจึงแอบออกจากด้านหลังห้องและหลบหนีไปจนได้ โดยที่ไม่รู้เลยว่าจังหวะที่กำลังวิ่งออกไปนั้นปิ่นที่อยู่ในถุงผ้าตกอยู่ที่พื้น เป็นช่วงที่มีเสียงดาบทำให้หญิงสาวไม่ได้ยิน ทุกคนวิ่งออกมาไกลเกินกว่าที่ทหารเหล่านั้นจะตามมาได้หรือหาพบ จึงหยุดนั่งพักให้หายเหนื่อยและตรวจสอบข้าวของที่สามารถนำมาได้หญิงสาวแกะห่อผ้าที่มีข้าวของด้านในของตน นางเก็บของมาได้ไม่มากนักเพราะเวลากระชั้นชิด แต่สิ่งที่หญิงสาวตกใจคือในห่อผ้านั้นไม่มีปิ่นของจางเหว่ยที่เคยให้นางไว้"มีอันใดหรือ " ตู้อันเจียงหันมาถามหญิงสาวเมื่อเห็นท่าทีของนาง"ปิ่นของข้า" ซิงอีเอ่ยขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือ และวิ่งออกไปทางที่ตนมาเมื่อสักครู่ แต่กลับถูกตู้อันเจียงห้ามไว้"เจ้าจะไปไหน""ข้าจะกลับไป

"ข้ามั่นใจว่าเจ้าคือน้องสาวของข้า"ชายหนุ่มเอ่ยด้วยความมั่นใจ ซิงอีจึงไม่ได้ตอบโต้ต่อเพราะพูดเช่นไรเขาก็เชื่อมั่นตนเองมาก นางไม่รู้จักร่างนี้เลยด้วยซ้ำหากมีความทรงจำร่างนี้เหลือก็คงดี จะได้รู้ว่าเขาคือพี่ชายและร่างนี้เป็นองค์หญิงจริงๆหรือไม่ แล้วถ้าเป็นองค์หญิงจริงเหตุใดถึงได้กลายไปเป็นขอทานได้"เจ้าลองเล่าเรื่องราวตลอดเกือบสองปีให้ข้าฟังได้หรือไม่" ซิงอีเมื่อได้ยินก็คิดหนัก นางไม่รู้เรื่องอันใดเลยนอกจากตอนที่เข้ามาอยู่ในร่างนี้เท่านั้น"ข้าก็จำอันใดไม่ได้เลยเจ้าค่ะ เมื่อประมาณเจ็ดเดือนก่อนข้าฟื้นขึ้นมาก็พบว่าตนเองเป็นขอทานอยู่ที่ตลาดแห่งหนึ่งใกล้เมืองหลวงของแคว้นเทียนหลัว…"หญิงสาวเล่าเรื่องราวต่อจากนั้นให้ชายหนุ่มฟัง จนไปถึงเรื่องที่ตนไปเป็นบ่าวรับใช้ แต่ไม่ได้ลงรายละเอียดอันใดมาก แค่เล่าคราวๆเท่านั้น ห่าวหลานโย่วที่ได้ยินก็กำหมัดแน่นด้วยความสงสาร หากนางเป็นน้องสาวเขาจริงหลังจากการพิสูจน์เขาจะต้องชดเชยให้นางเป็นร้อยเท่าพันเท่าแน่ รถม้าเคลื่อนตัวไปได้เกือบ 2 เค่อก็หยุดลง ห่าวหลานโย่วลุกขึ้นเพื่อจะออกไป ซิงอีที่เห็นก็กำลังจะลุกขึ้นตามแต่ถูกชายหนุ่มห้ามไว้"ข้าต้องไปพบเสด็จพ่อก่อน เจ้า