All Chapters of สาวใช้ของนายตัวร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

"ฟางเหนียงคารวะญาติผู้พี่เจ้าค่ะ" เสียงหวานเอ่ยทักทายชายหนุ่มที่หน้าประตูของเรือนรับรอง ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเหล่าชาวบ้านรวมถึงบ่าวรับใช้ชายบริเวณนั้นต่างต้องตกตะลึงเมื่อพบเห็นรอยยิ้มของนาง ด้วยใบหน้าสวยหวานหยดย้อย กิริยาท่าทางเรียบร้อยดูสง่างามของนางล้วนมัดใจหนุ่มน้อยใหญ่ได้อย่างง่ายดาย "เจ้ามีอันใดงั้นหรือ" จางเหว่ยมิได้ยิ้มตอบกลับ เพียงแค่ถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงมาเล็กน้อยตามมารยาท ฟางเหนียงที่เห็นเช่นนั้นกลับไม่รู้สึกไม่พอใจอันใด เพราะปกติชายหนุ่มก็เป็นเช่นนี้ ตรงกันข้ามเอกลักษณ์เฉพาะตัวเช่นนี้กลับทำให้เขามีเสน่ห์มากขึ้น"วันนี้ข้าทำขนมเอง จึงอยากนำมาให้ท่านลองชิมเจ้าค่ะ" หญิงสาวพูดพลางหันไปทางขนมที่อยู่ในกล่องใส่อาหาร จางเหว่ยเพียงพยักหน้าให้และเดินนำหญิงสาวไปที่ศาลากลางสระบัว ชายหนุ่มเดินไปได้แค่ 2 ก้าวก็ต้องหยุดฝีเท้าเมื่อนึกอะไรขึ้นได้"ตามมา" ชายหนุ่มพูดพลางหันหน้ามาทางซิงอีที่ยืนฟังพวกเขาตั้งแต่แรกหญิงสาวชี้มาที่ตนอย่างมึนงง "แค่ไปกินขนมเหตุใดต้องให้ข้าไปเป็นก้างขวางคอด้วยเล่า" หญิงสาวกล่าวกับตนเองในใจก่อนที่จะเดินตามชายหนุ่มไปที่ศาลา ฟางเหนียงที่ได้ยินเช่นนั้น ถึงแม้จะรู

“นางไปที่ใด”จางเหว่ยเอ่ยถามบ่าวรับใช้ที่ตนให้ไปตามหญิงสาว“บ่าวรับใช้ที่ห้องพักบอกว่านางออกไปด้านนอกจวนขอรับ”“หากนางมาถึงแล้วให้มาพบข้า” “ขอรับ” บ่าวรับใช้รับคำเสร็จก็วิ่งออกไปชายหนุ่มนั่งลงไปกับเตียงอย่างหมดแรง จากนั้นนอนเอามืออังที่หน้าผาก เพราะพิษจากอาการแพ้ ถึงแม้ผื่นจะหายไปแล้วแต่ยังหลงเหลือความอ่อนล้า ภาพในความฝันที่เกิดขึ้นจริงยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของชายหนุ่มไม่หายไปเสียที วันที่เขาอายุครบ 12 ปีพอดีคือวันเดียวกันกับที่เสด็จแม่ของเขาเสีย และก็คือวันนี้เมื่อ 14 ปีที่แล้ว ภาพที่เสด็จแม่ของเขาสิ้นใจต่อหน้ายังอยู่ในส่วนลึกความอ่อนแอไม่ลืมเลือน การแก่งแย่งอำนาจในวังหลังนั้นอันตรายเป็นอย่างมาก หลังจากเสด็จแม่ของเขาเสียไปผู้ที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นคนสังหารคือเขาผู้ที่เป็นบุตรชายแท้ๆ เรื่องที่เหลือเชื่อกว่านั้นคือเสด็จพ่อของเขาที่เป็นถึงฮ่องเต้เชื่อว่าบุตรชายแท้ๆของตนเองเป็นคนลงมือทำ สิ่งนี้ทำให้เขาเสียใจและไม่คิดว่าตนเองไม่มีบิดาอีกไม่ว่าจะในฐานะบิดาผู้ให้กำเนิดหรือบิดาของแผ่นดินก็ตาม การถูกกล่าวหาว่าเป็นคนร้ายที่ฆ่าคนย่อมไม่สามารถเรียกว่าองค์ชายได้อีก น่าขำที่การลอบฆ่าในวังหลังนั้นม

"คุณชายแม่นางซิงอีมาแล้วขอรับ"บ่าวรับใช้หน้าเรือนเอ่ยเข้ามาเสียงดัง ซิงอีผลักประตูเข้ามาช้าๆและซ่อนมือที่ถูกพันด้วยผ้าไว้ใต้แขนเสื้อแต่ก่อนที่หญิงสาวจะได้เอ่ยอะไรก็เห็นบ่าวรับใช้หญิงเดินออกมาจากห้องอาบน้ำเสียก่อน"เรียนคุณชาย พวกเราเตรียมน้ำเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ" 1 ในบ่าวเอ่ยรายงาน"พวกเจ้าไปเถอะ ที่เหลือข้าจัดการเอง""เจ้าค่ะ" บ่าวรับใช้เอ่ยรับและเดินออกไปจากเรือน"คารวะคุณชาย ท่านเรียกข้าหรือเจ้าคะ" ซิงอีกล่าวเสียงเรียบเพราะตอนนี้หญิงสาวรู้สึกเหนื่อย และครั่นเนื้อครั่นตัวอยากอาบน้ำเต็มทน จางเหว่ยมองท่าทีของหญิงสาวที่อยู่กับตนและนึกถึงตอนนางที่อยู่กับผู่เย่วที่หัวเราะมีความสุขก็รู้สึกหงุดหงิดอีกครั้ง"พรุ่งนี้เจ้ามาคอยช่วยงานข้า หนิงเกางานเยอะไม่สามารถช่วยงานข้าไหว" ชายหนุ่มเอ่ยสั่ง ใครใช้ให้นางไปยุ่งกับผู่เย่วถึงจะเป็นญาติกันอยู่จวนเดียวกันแต่ความสัมพันธ์ของเขาทั้งคู่ไม่ดีเท่าไหร่นัก "ขะ..ข้างานเยอะหรือขอรับ" หนิงเกาที่ยืนอยู่กล่าวออกมาอย่างงงงวย "เจ้ามีอันใด อยากได้งานเพิ่มงั้นรึ" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเข้ม"เปล่าขอรับ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะขอรับ" หนิงเกาหลังจากเจ้านายพยักหน้าเป็นเชิ

บรรยากาศในเรือนรุ่ยเซียงกลับมาเงียบอีกครั้งเมื่อสองแม่ลูกแห่งเรือนรองกลับไปแล้ว ซิงอีนั่งคุกเข่ากับพื้นอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว เพราะความผิดที่ตนทำไปนั้นนับว่ารุนแรง แต่ใครใช้ให้มาแกล้งนางก่อน คนเราเมื่อมีโอกาสก็ต้องลงมีไม่ใช่หรือ เพียงแค่ครั้งนี้นางพลาดที่ไม่คิดให้รอบคอบ พอนึกมาถึงตรงนี้หญิงสาวก็รู้สึกเจ็บใจที่ตนไม่เก็บหลักฐานให้ดี "ขอบคุณคุณชายที่ช่วยเหลือข้า" ซิงอีเอ่ยปากขึ้นก่อนท่ามกลางความเงียบ"เจ้านี่มัน...."ชายหนุ่มตะคอกใส่หญิงสาวเล็กน้อยด้วยความโมโห ซิงอีรีบหดคอลงอย่างหวาดกลัว ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเดี๋ยวนี้ตนใจกล้าไม่รู้สึกกลัวชายหนุ่มเหมือนเมื่อก่อน"เงินทุกบาทที่ฟางเหนียงซื้อชุดใหม่เก็บที่นาง หากไม่มีก็ใช้แรงงานแทนจนกว่าจะครบ และเย็นนี้ไม่ต้องทานข้าว" จางเหว่ยเอ่ยสั่งเสียงดังและเดินออกไปจะเรือน"เห็นทีว่าชาตินี้ทั้งชาติข้าคงหาเงินไม่ครบและไม่ได้ออกไปจากจวนนี้แล้วล่ะ" ซิงอีเอ่ยออกมาอย่างเศร้าสร้อย"เอาหน่าที่คุณชายทำเช่นนี้ย่อมมีเหตุผล" หนิงเกาที่ยืนอยู่ในห้องด้วยเข้ามาตบไหล่หญิงสาวอย่างให้กำลังใจ ซิงอีมองผู้ที่กำลังปลอบนางอยู่ ก็เหมือนจะคิดอันใดออกได้"ท่านทำงานมานาน พอมี

1 เดือนผ่านไป"หากไม่ใช่ว่าเจ้าต้องใช้หนี้ เห็นทีว่าในจวนนี้นอกจากคุณหนูคุณชาย เจ้าคือผู้ที่ร่ำรวยที่สุดแล้ว"พ่อบ้านหลิวเอ่ยแซวซิงอีเล็กน้อย ตลอด 1เดือนที่ผ่านมาหญิงสาวหาเงินมาใช้หนี้ได้ไม่ต่ำกว่า 15 เหรียญเงิน นั้นคือหญิงสาวสามารถหาเงินได้ถึงวันล่ะ 50 เหรียญทองแดงเลยทีเดียว"เรียบร้อย ข้าลงบันทึกให้แล้ว""ขอบคุณเจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน"หญิงสาวเอ่ยจบก็เดินกลับที่พักทันที ขณะที่เดินกลับซิงอีก็ต้องแปลกใจที่เห็นบ่าวรับใช้กำลังเดินถือหีบไม้กว่า 10 หีบผ่านหน้าไป "ขนของไปทำอันใดกันตั้งมากมาย" หญิงสาวพึมพำออกมากับตนเอง จากนั้นเดินตามคนกลุ่มนั้นไป พบว่าไปหยุดที่หน้าจวนจวี๋ฮวา จางเหว่ยและหนิงเกากำลังช่วยกันตรวจสอบข้าวของข้างในหีบ และเอ่ยสั่งการสักพักก็ให้คนขนเข้าไปเก็บไว้ ซิงอีจึงได้จังหวะเข้าไปหาหนิงเกา"ขนของมากมายเช่นนี้จะไปไหนกันหรือ" หญิงสาวเอ่ยถามหนิงเกาที่ยืนควบคุมอยู่"เจ้ามิรู้หรือ พรุ่งนี้คุณชายจะเดินทางไปทำบุญให้กับมารดาเป็นเวลา 1 อาทิตย์" " 1 อาทิตย์" ซิงอีตะโกนเสียงดัง " ตั้ง1 อาทิตย์นั้นก็หมายความว่าข้าขาดรายได้ในการใช้หนี้ไปเกือบ 3 เหรียญเงินเชียวนะ" หญิงสาวพึมพำกับตนเอง