Alle Kapitel von สาวใช้ของนายตัวร้าย: Kapitel 41 – Kapitel 50

"คุณชายเราพบแม่นางซิงอีแล้วขอรับ"หนิงเการีบเข้ามารายงานทันทีด้วยความดีใจ จางเหว่ยที่ร่างกายซูบผอม ตามตัวเต็มไปด้วยกลิ่นสุรารีบกระโจนเข้ามาหาทันที"นางอยู่ที่ใด นำข้าไป" จางเหว่ยเอ่ยจบก็วิ่งออกไปก่อนโดยที่หนิงเกายังไม่ได้เอ่ยปากบอกอันใดเลยแม้แต่น้อย"คุณชายคือว่า...คือว่า..""ว่าอย่างไร เจ้าก็พูดมาสิ""นางในตอนนี้ ไม่ใช่แม่นางซิงอีอีกแล้วขอรับ""เจ้าหมายความว่าเช่นไร?" จางเหว่ยเอ่ยถามด้วยความงงงวย.ณ ตลาดสองข้างทางของตลาดเต็มไปด้วยผู้คนมากมายดูครึกครื้น ที่ต่างพากันมารอดูขบวนขององค์หญิงจากแคว้นต้าหนิงอย่างตื่นเต้น ขบวนเดินทางนี้ต้องผ่านตลาดเพื่อเข้าประตูวังหลวง ทำให้เป็นที่สนใจอยากเห็นสักครั้งต่างจับจองพื้นที่ที่ได้เห็นหน้าขององค์หญิง มือเรียวขาวที่ตอนนี้ได้ถูกดูแลเป็นอย่างดีตั้งแต่หัวจรดเท้า กำลังเอื้อมไปเปิดผ้าม่านเพื่อดูบรรยากาศด้านนอกที่แสนคุ้นเคย"องค์หญิงไม่ควรนะเพคะ" บ่าวรับใช้คนสนิทที่ท่านพี่มอบให้คอยดูแลข้างกาย และเป็นคนที่นางเลือกเองกับมือจาก 1 ใน10 คนมีนามว่าจื่อรั่วเอ่ยทักทวง"ไม่เป็นอันใด ที่นี่ข้าคุ้นเคยเจ้ามิต้องห่วงไม่มีอันตรายอันใดแน่"หญิงสาวเอ่ยจบก็เปิดม่านแค่ช่อง

ณ ตำหนักจวี่ฮวาจางเหว่ยยังคงนั่งอยู่ที่พื้นข้างเตียงนอน ด้วยสภาพเนื้อตัวยังคงชุ่มไปด้วยหยาดน้ำฝนเมื่อเย็นวานจนถึงเช้า ขอบตาบวมและแดงก่ำจากการร้องไห้ทั้งคืน หนวดเคราขึ้นและฟุ้งไปกลิ่นสุรา"ข้ามาขอพบคุณชาย" ฟางเหนียงเอ่ยบอกคนเฝ้าที่หน้าเรือนอย่างออกคำสั่ง"ต้องขออภัยคุณหนู คุณชายสั่งห้ามไว้ว่าห้ามใครเข้าไปขอรับ" "เจ้านี่มันอย่างไร ไม่เห็นหรืออย่างไรว่าข้านำยามาให้คุณชาย เจ้าอยากเห็นคุณชายไม่สบายตายหรืออย่างไร"หญิงสาวเอ่ยเสียงดังกว่าเดิมและไม่รอให้บ่าวเฝ้าหน้าประตูเอ่ยอันใดอีก ถือวิสาสะเดินเข้าไปข้างใน บ่าวคนนั้นรีบเข้าหวังจะตามเข้าไปแต่กลับถูกบ่าวรับใช้คนสนิทของนางมาขวางไว้เสียก่อน ฟางเหนียงเดินถือถาดยาเข้ามาด้านในห้องและยิ้มออกมาด้วยความได้ใจ จากนั้นเดินตรงไปหาชายหนุ่มที่นั่งก้มหน้าอยู่ที่พื้นข้างเตียง "คุณชาย~~" ฟางเหนียงร้องออกมาจากนั้นรีบวางถาดยาลง และเข้าไปหาชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว"เหตุใดคุณชายถึงได้มานั่งตรงนี้เจ้าคะ"ฟางเหนียงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "แค่ผู้หญิงนางเดียวเขาเป็นได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ นางไปก็ดีแล้วต่อไปนี้ข้าจะได้ไม่มีมารมาผจญ" จางเหว่ยหลังจากที่ได้ยินเสียงก็เงยหน้

ณ ศาลาใหญ่กลางสระบัว ซิงอีนั่งทำสีหน้าเรียบเฉยมองเหล่าตำรานับสิบเล่มที่ถูกวางทับซ้อนกันตรงหน้า แต่คนที่เป็นลมล้มพับไปกับพื้นกลับเป็นจื่อรั่วที่อยู่ข้างๆ "พวกเจ้าบ้าไปแล้วหรืออย่างไร เวลาแค่ 1 เดือนองค์หญิงของข้าจะเรียนรู้แล้วจำได้ทั้งหมดนี่ได้เช่นไร" จื่อรั่วออกตัวเอ่ยอย่างปกป้องนายของตน "มิใช่ 1 เดือนแต่เพียง 1 อาทิตย์ต่างหาก" เสียงหนึ่งดังเข้ามาในศาลาตามด้วยร่างของหญิงวัย 50 กว่าปี "มามาเฉวียง" เสียงนางกำนัลที่ยืนแถวอย่างเป็นระเบียบถึง 10 กว่าคนเอ่ยขึ้นพร้อมทำท่าเคารพ "ท่านหมายความเช่นไร ตำรามากมายเช่นนี้ ต่อให้เป็นเทพเซียนก็ไม่สามารถท่องจำได้หมดหรอกเจ้าค่ะ" ยังคงเป็นจื่อรั่วที่เอ่ยแย้ง "เจ้าทำมิได้ นั่นไม่ได้หมายความว่าผู้อื่นทำมิได้" มามาเฉวียงที่มาใหม่เอ่ยตอบกลับจื่อรั่ว "ขออภัยแทนคนของข้าที่เสียมารยาท นางเพียงเป็นห่วงข้าเท่านั้นขอมามาอย่าได้ตำหนินาง" ซิงอีที่เห็นท่าทางไม่ดีเอ่ยขอโทษแทนคนของตน เพราะที่นี่นางมาอาศัยเขาอยู่ไม่ควรหาศัตรู หรือไม่ถูกกับใคร "ขออภัยองค์หญิงที่หม่อมฉันเผลอลืมตัวตำหนินางกำนัลของท่าน ท่านอย่าได้ขอโทษแทนนางเลยเพคะ" มามาเฉวียงเอ่ยพร้อมรอ

ณ โรงเตี๊ยมเหม่ยกุ้ยฮวาผู่เย่วตรงเข้ามาที่โรงเตี๊ยมด้วยความรีบเร่ง หลังได้รับจดหมายที่หน้าจวนในวันที่เขากำลังยืนส่งท่านแม่และน้องสาววันนั้น แต่ก่อนที่จะได้เดินเข้าจวนกลับมีเสียงหนึ่งเอ่ยทักขึ้นมาเสียก่อน"คุณชายผู่เย่วขอรับ มีจดหมายส่งมาให้ท่านขอรับ"เสียงของบ่าวรับใช้หน้าจวนเอ่ยทักชายหนุ่มขณะที่กำลังเดินเข้าจวน และเดินตรงเอาจดหมายมาให้ ผู่เย่วรับมาแต่สิ่งที่เขาต้องดีใจจนทำให้บ่าวรับใช้แปลกใจนั่นก็คือนอกจากจดหมายแล้วยังมีป้ายโรงเตี๊ยมเหม่ยกุ้ยฮวา ตนจำได้ว่าเคยให้หญิงสาวไว้ และเป็นป้ายที่ตนคอยให้คนสืบข่าวมาตลอดว่าป้ายนี้เคยถูกใช้ที่ใดบ้าง แต่วันนี้มันมาอยู่ที่นี่ก็หมายความว่าคนที่ตนเคยให้ไปนั้นก็ต้องอยู่ที่นี่ด้วยเป็นแน่ ชายหนุ่มรีบตรงกลับจวนและเปิดอ่านจดหมายทันที ในจดหมายเป็นการนัดพบเขาในวันนี้ "คุณชายมาแล้วหรือเชิญท่านข้างบนขอรับ"ผู่เย่วเดินไปที่ชั้นสองในห้องส่วนตัวด้วยความตื่นเต้น คนที่ส่งจดหมายให้เขาต้องเป็นนางแน่ เขามั่นใจถึง 8 ใน 10 ส่วน"ซิงอี ! " ผู่เย่วเอ่ยออกมาเสียงดังขณะที่เปิดประตูโดยที่ยังไม่ได้เห็นหน้าหญิงสาวด้วยซ้ำ ซิงอีหันหน้ามาตามเสียงเรียกเมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดก็ย

หญิงสาวเอ่ยไปพลางร้องไห้ไปพลางจนชายหนุ่มทนดูไม่ได้ จึงนำนางเข้าสู่อ้อมกอดด้วยความคิดถึงและสงสารจับใจ นางเองก็คงไม่ต่างกับเขา นอกจากจะต้องทนทุกข์กับเรื่องที่เกิดขึ้นยังต้องทนทุกข์มากเป็นแน่กับการเดินทางจากที่นี่ไปแคว้นต้าหนิงและต้องอยู่ให้ได้นั่นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ เขาผลักหญิงสาวออกเล็กน้อยก่อนที่จะเอื้อมไปจับคางนางให้เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย และประกบปากเข้าไปที่ริมฝีปากบางอย่างอ่อนโยน ความหอมหวานที่ทั้งคู่คะนึงหามาหลายเดือนมันช่างนุ่มนวล ลิ้นร้อนสำรวจทั่วปากบางอย่างโหยหา ความคิดถึงส่งผลให้ทั้งคู่มีความสุขเหมือนอย่างฝันไป สายลมอ่อนๆพัดผ้าม่านให้รถม้าให้ปลิวไสวแสงอาทิตย์สีเหลืองทองยามเย็นชวนให้บรรยากาศดูอบอุ่น รถม้าเคลื่อนตัวเข้าสู่วังอย่างไม่เร่งรีบ นานเท่านานชายหญิงในรถม้าจึงผงะออกจากกัน จางเหว่ยดึงหญิงสาวเข้ามากอดแน่นอย่างไม่อยากจากลา"เข้าวังแล้วนะเจ้าคะ" หญิงสาวเอ่ยทักชายหนุ่มที่ไม่ยอมปล่อยนางเสียที"เจ้ารอข้าได้หรือไม่ ไม่ว่าเช่นไรข้าจะเป็นคนที่คู่ควรกับเจ้าและทวงตำแหน่งองค์รัชทายาทที่ควรเป็นของข้าคืนมา" จางเหว่ยเอ่ยเสียงเข้มอย่างหมายมั่น"ข้าเชื่อในตัวท่านเจ้าค่ะ ไม่ว่าเช่นไรข้าก