All Chapters of ลิขิตฟ้า ข้ามภพให้มารัก: Chapter 21 - Chapter 30

บนเรือช่วงต้นฤดูเหมันต์บรรยากาศเริ่มเย็นลงมากและปีนี้อากาศเย็นเร็วมากกว่าปกติ ทำให้ใบไม้ที่เคยเขียวขจีเริ่มแห้งเหี่ยวและร่วงโรยตลอดสองข้างริมฝั่งแม่น้ำ ถึงแม้ไม่เขียวขจีดังเช่นฤดูวสันต์กลับดูสวยงามแปลกใจไปอีกแบบหากเป็นช่วงกลางวัน แต่แม่น้ำหวงฉุ่ยในช่วงค่ำเป็นแบบเดียวกันในทุกฤดู เนื่องจากในค่ำคืนที่มืดมิดมีเพียงดวงจันทร์ที่ค่อยส่องสว่างมาจากฝากฟ้า ช่วยให้บรรยากาศดูสงบยิ่งขึ้น"อากาศเย็นเช่นนี้เจ้าหนาวหรือไม่"ไป๋หลานเฉินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ พร้อมยื่นเสื้อคลุมที่เขาตั้งใจเตรียมไว้อยู่แล้วให้หญิงสาว ฟางเหนียงรับมาสวมใส่เพราะทั้งอากาศและลมวันนี้นางไม่สามารถทนได้เป็นแน่"หากวันนี้โชคดีเราอาจได้พบกับหิงห้อย""จริงหรือเจ้าคะ เช่นนั้นวันนี้ขอให้เราโชคดีเจ้าค่ะ"มือหนากำเสื้อคลุมในมือเมื่อเห็นว่ามันคงไม่จำเป็นแล้ว เมื่อผู้ที่เขาตั้งใจนำมาให้ตอนนี้มิต้องการมันแล้ว หนิงเฟิ่งมองทั้งคู่ที่พูดคุยกันก็เดินกลับไปยังโต๊ะไม้ที่ถูกแกะสลักอย่างดีทางหัวเรือ"ท่านเจ้าสำนักเป็นอันใดหรือเจ้าคะ"เหยียนฮวาเอ่ยถามชายหนุ่ม เพราะนางกลัวว่าเขาจะเบื่อที่ต้องมานั่งเรือชมจันทร์นี่ เนื่องจากตอนแรกเขาบอกว่ามีธุระ

"มิปิดบัง เหตุใดท่านถึงรู้เรื่องพวกนี้"ฟางเหนียงถึงแม้จะตกใจ แต่ก็พยายามเก็บอาการของตนเองไว้ นางเชื่อว่าอย่างไรจ้าวเย่วฃไม่มีทางแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปเป็นแน่ กฏของสำนักคือกฏของสำนัก อะไรที่เป็นความลับเมื่อถูกสั่งห้าม แม้แต่ครอบครัวก็ห้ามบอกเด็ดขาด มิเช่นนั้นจะถูกลงโทษขั้นสูงสุด"เป็นคุณหนู"เหมาซ่านเอ่ยด้วยท่าทางดีใจ หญิงสาวตอนนี้โตขึ้นมากและหน้าตาแตกต่างจากเดิม ทำให้เขาจำแทบไม่ได้ มีเพียงส่วนคล้ายและชื่อของนางเท่านั้น เดิมทีเขาได้ยินว่าตั้งแต่นางไปอยู่ที่สำนักเพลิงวิหกก็ถูกเลี้ยงดูอย่างดีไม่สนิทสนมกับผู้ใด เพราะฉะนั้นเป็นไปได้ยากที่จะคบกับบุตรสาวของตนเป็นสหาย เหมาซ่านไม่เพียงแค่เอ่ยแค่กลับลงไปคุกเข่าทำความเคารพด้วยความนอบน้อม"ท่านลุงเหมาซ่านท่านทำอะไร ลุกขึ้นเถอะเจ้าค่ะ"ฟางเหนียงรีบห้ามปรามทันที"ท่านพ่อท่านทำอันใดขอรับ"เฟยหลงและเจียอีที่เห็นรีบวิ่งมาหาคนทั้งคู่ จึงรีบพยุงเหมาซ่านให้ลุกขึ้น"ข้าคิดว่าชาตินี้จะไม่ได้เห็นหน้าคุณหนูแล้วเสียอีก นี่คือผู้มีพระคุณพวกเจ้ารีบทำความคารพเสีย""นี่มันเรื่องอะไร อย่านะเจ้าคะ"ฟางเหนียงรีบถอยหลังด้วยความรวดเร็วและเอ่ยห้ามทันที"เรื่องมันเป็น

เสียงเจี๊ยวจ๊าวแต่ไม่ดังมากปลุกร่างบางให้รู้สึกตัว ถึงแม้อากาศจะชวนให้นางอยากนอนต่อแต่ก็อดรำคาญเสียงพูดคุยของคนมากมายจนฝืนข่มตาหลับไม่ลง นางลุกขึ้นนั่งทั้งที่ตายังไม่ลืม ผมเผ้ายุ่งเหยิง มือบางยกขึ้นป้องปากเวลาหาว จากนั้นชูมือขึ้นบิดขี้เกียจอย่างเคยตัว ดวงตางามค่อยๆลืมตาเพื่อปรับกับแสงอาทิตย์ "วร๊ายยยยย ท่านเจ้าสำนัก"ฟางเหนียงอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นเขากำลังนั่งดื่มชาอยู่ เมื่อสักครู่นางทำตัวเคยชินเหมือนที่อยู่คนเดียว นี่เขาคงไม่ได้ทันสังเกตนางหรอกมั้ง มือบางลูบผมอย่างลวกๆ"อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะท่านเจ้าสำนัก"เสียงหวานเอ่ยทักทายเขาเสียงใส"ดูท่าแล้วที่พื้นคงนอนสบายมิน้อย"หนิงเฟิ่งเอ่ยพลางยกชาขึ้นดื่ม ฟางเหนียงยกมือเช็ดคาบน้ำลายที่มุมปากอย่างเขินอาย "แล้วท่านเจ้าสำนักล่ะเจ้าคะ เมื่อคืนท่านหลับสบายดีหรือเปล่า""ก็ดี หากมิมีผู้ใดละเมอเรียกชื่อข้า""ห๊า~~~ เรียกชื่ออันใดกันเจ้าคะ"ฟางเหนียงตาโตเป็นไข่หานเมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม "มาทานข้าว"คนตัวโตเอ่ยเสียงดุ หญิงสาวจึงรีบลุกเข้าห้องอาบน้ำ เพียงเค่อเดียวก็วิ่งออกมา คนตัวเล็กตักข้าวต้มเข้าปากพร้อมชำเรืองมองชายหนุ่

ใช้เวลากว่าครึ่งค่อนวัน ไม่นานรถมาก็ชะลอความเร็วและจอดสนิทลง เจ้าสำนักหนิงเฟิ่งเดินลงมาก่อนและยื่นมือเพื่อรับหญิงสาว"ขอบคุณเจ้าค่ะ" ฟางเหนียงเอ่ยขอบคุณก่อนที่จะหันมายื่นมือจับกับเด็กชายที่ยืนอยู่ข้างๆเพื่อพาเข้าที่พัก"เจ้าจะพาเด็กผู้นี้ไปที่ใด""ห้องพักของข้าอย่างไรล่ะเจ้าคะ"ฟางเหนียงเอ่ยตอบออกไปตามตรง"ชายหญิงจะพักห้องเดียวกันได้อย่างไร""ชายหญิง...ท่านเจ้าสำนักเจ้าค่ะ เด็กผู้นี้เป็นเพียงเด็กน้อยนะเจ้าคะ หากเทียบอายุข้ากับหญิงสาวทั่วไป ข้าคงเป็นแม่ของเด็กผู้นี้ได้แล้วกระมัง""ไม่ได้"ร่างใหญ่เอ่ยปฏิเสธเสียงดุ"ข้าจะอยู่กับพี่สาว"เด็กชายเอ่ยด้วยใบหน้าเศร้าขณะที่มองหน้าฟางเหนียง ร่างบางคุกเข่าตรงหน้าเด็กชายลง พร้อมยื่นมือไปสัมผัสที่ใบหน้าเล็ก มุมปากเล็กและหน้าฝากยังคงมีรอยฟกช้ำจากการถูกทำร้าย เด็กชายกำมือนางเน้น ฝามือเล็กๆที่ไม่มีท่าทางว่าจะปล่อยมือนั้น ทำให้ยิ่งมองก็ยิ่งเอ็นดูเข้าไปใหญ่ เหตุใดเด็กคนหนึ่งต้องมาเจอเรื่องอะไรเช่นนี้ด้วยนะ หากเลี้ยงไม่ไหวเหตุใดต้องทำให้เกิดขึ้นมาด้วย ความเห็นแก่ตัวของคนเรามีตั้งแต่ยุคสมัยนี้จนไปถึงปัจจุบันเชี่ยวหรือ"หากเจ้าฟังมิรู้ความก็ออกจากสำนัก

บนเส้นทางเดินอุโมงค์ต้นไม้ใหญ่ ที่สองข้างทางปกคลุมไปด้วยต้นสนที่แผ่กิ่งก้านสาขาออกมาจนปิดเป็นอุโมงค์ ขณะนี้ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวจนไม่เห็นใบสีเขียวที่ร่วงหล่นของใบมันเสียแล้ว เป็นเวลาในช่วงบ่ายแต่กลับเพิ่งได้เห็นแสงแดดของพระอาทิตย์ครั้งแรกของวัน อากาศในตอนนี้หนาวขึ้นจนศิษย์ในสำนักบางคน หากไม่มีเรียนก็แทบไม่ออกมาข้างนอกกัน ต่างกับฟางเหนียงที่กลับไม่รู้สึกหนาวเท่าทุกคนมากนัก นางสอบถามจากเจ้าสำนักแล้วว่าอาจจะเกิดจากพลังวิญญาณของนางที่เป็น ฟินิกซ์ขาววิหคเหิน ความหนาวเหน็บจากพลังวิญญาณที่แผ่ออกมานั้น ไหนเลยสภาพอากาศแค่นี้จะเทียบเท่า"สีหน้าของเจ้าไม่ดีนะ"จ้าวเย่วที่เดินมาด้วยกันกับหญิงสาวเอ่ยทักสหาย"ข้ากังวลเรื่องการสอบเลื่อนขั้น ”ฟางเหนียงเอ่ยออกไปตามตรง ตั้งแต่เรื่องที่สำนักถูกลักลอบทำร้ายเมื่อคราวก่อน นางก็ถูกจับจ้องจากศิษย์ในสำนัก ถึงแม้ว่าเรื่องที่มีพลังวิญญาณสูงสุดจะถูกปิดเป็นความลับ แต่ความลับมักไม่มีจริง ในสำนักมีศิษย์ที่มีพลังวิญญาณสูงสุดถึงสองคน สร้างความเป็นกังวลให้กับสำนักอื่นจนไม่เว้นแม้แต่วังหลวง หากนางสามารถสอบเลื่อนขั้นชั้นปีได้ ก็เท่ากับว่านางสามารถจบการศึกษาได้เร็วมา