ลิขิตฟ้า ข้ามภพให้มารัก のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

ภายในเรือนเล็กๆ แสงไฟจากตะเกียงถูกจุดตามบริเวิณต่างๆในเรือนจนสว่าง แสงโคมไฟสีเหลืองอารามยามคำคืนที่มืดมิด ชวนให้บรรยากาศดูอบอุ่นมากขึ้น ครอบครัวเล็กๆที่อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันในรอบหลายเดือน อาหารมากมายถูกทำโดยฝีมือผู้เป็นมารดา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเนื้อสัตว์ส่วนใหญ่ผู้เป็นบิดาเป็นคนล่ามาได้ วัตถุดิบต่างๆถูกตะเตรียมไว้ล่วงหน้าตั้งแต่รู้ว่าบุตรสาวจะกลับบ้านมาแล้ว เสียงหัวเราะภายในเรือนเล็กๆดังก้องออกมา รอยยิ้มเปื้อนหน้าเต็มไปด้วยความสุขสองวันต่อมาในช่วงยามเว่ยของวัน ตอนนี้บ่ายโมงแล้วแต่แสงของดวงอาทิตย์เพิ่งโผล่เมฆมาให้ได้เห็น ความหนาวเหน็บจากอากาศทำให้พื้นดินและบริเวณโดยรอบกลายเป็นน้ำแข็ง เดิมทีบรรยากาศก็ชวนให้เหงาอยู่แล้ว ยิ่งหันไปรอบสำนักที่แทบไม่มีคนด้วยแล้ว ทำให้ยิ่งเหงาเข้าไปใหญ่ คราแรกฟางเหนียงตั้งใจจะอ่านหนังสือละครอยู่แต่ในห้อง แต่ผ่านไปได้เพียงสองวันก็รู้สึกเบื่อหน่าย อีกทั้งคำพูดและน้ำเสียงของคนผู้หนึ่งยังคงดังก้องในหัว รบกวนหญิงสาวอยู่ภายในใจตลอดเวลา จึงได้ออกมาเดินเล่นด้านนอกเช่นนี้"ระวัง!"เสียงของคนผู้หนึ่งตะโกนเสียงดัง เมื่อจู่ๆพื้นเจ้ากรรมที่นางกำลังจะก้าวก็ลื่นขึ้นมาท

ณ วังหลวงภายในห้องที่เต็มไปด้วยข้าวของหรูหรา สมเป็นวันออกเดินทางรถม้าส่ายไปมาตามการเคลื่อนตัวไปด้านหน้า ใบหน้างามหงิกงอเหมือนคนกำลังไม่พอใจ มือกอดอกมองเลยออกไปยังหน้าต่างด้านนอก ส่วนคนที่นั่งมาในรถม้าด้วยยังคงหลับตานิ่งไม่เอ่ยสิ่งใดอย่างที่เขามักชอบทำเป็นประจำ นี่ขนาดเขาสารภาพว่าชอบนางไปแล้วแต่ก็ยังคงทำตัวเย็นชากบับนางเช่นเคย มีอย่างที่ไหนเมื่อหลาบวันก่อนตนเองเป็นคนสารภาพรักไปแท้ๆ วันนี้กลับกำลังพานางไปให้เหล่าองค์ชายเลือกคู่สมรส"คนใจร้าย"เสียงหวานพึมพำออกมาเบาๆ เหมือนกำลังงอนเล็กน้อย ใกล้กันถึงเพียงนี้เช่นไรชายหนุ่มก็ยังคงได้ยิน"แล้วนางล่ะเจ้าคะ เหตุใดนางถึงมาด้วยได้"ฟางเหนียงเอ่ยถามออกไปตามตรง"เจ้าหึงข้าหรือ"ร่างใหญ่ที่เงียบไปนาน เมื่อเอ่ยประโยคแรกทำเอาหญิงสาวไปไม่เป็น ใบหน้าของนางแดงระเรื่อไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเกิดจากความโกรธหรือเขินอายกับคำพูดของเขากันแน่"เจ้ารู้ใช่หรือไม่ การเข้าวังครั้งนี้ มีจุดประสงค์เพื่อเลือกคู่อภิเษกให้เหล่าองค์ชาย และหนึ่งในตัวเลือกที่ถูกหมายตานั้นก็คือเจ้า”“คือข้าหรือเจ้าคะ”หญิงสาวเอ่ยพลางชี้นิ้วที่ตนเอง ถึงแม้จะพอรู้มาบ้างว่าพลังวิญญาณที่ไม่ธรรม

งานเลี้ยงน้ำชายังคงดำเนินต่อไปจนเข้ายามเว่ยแล้ว ทุกคนดูผ่อนคลายลงมากขึ้นเมื่อฮองเฮากลับไปตั้งแต่ปลายยามอู่แล้ว สตรีหลายคนเองก็เริ่มทยอยกลับห้องพักตนเองที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ คืนนี้พวกนางจะแข่งกันเป็นตัวเอกในงานเลี้ยง เวลาไม่กี่ชั่วยามพวกนางจะต้องรีบจัดการตนเองให้งดงามและดูดีที่สุด ถึงแม้ฟางเหนียงจะมองว่ามันดูมากเกินไป ที่สตรีจะต้องมาทำตัวให้บุรุษเลือก แต่จะโทษเช่นนั้นมิได้ ขนาดพื้นที่ต่างกันยังมีวัฒนธรรมที่ต่างกันเลย ที่นี่ทั้งยุคที่ต่าง ทั้งความคิด การปกครอง ไหนจะเรื่องความสามารถพลังวิญญาณนั้นอีก พวกนางเป็นสตรีในห้องหอที่ร่ำเรียนเรื่องพวกนี้มาเพื่อกลายเป็นสตรีที่เพียบพร้อม หญิงสาวก็นับถือพวกนางไม่น้อยเช่นกัน บุรุษที่ควรค่าแก่ความตั้งใจนี้ก็เป็นถึงเหล่าองค์ชายมิใช่คนธรรมดา หากเทียบแล้วสตรีที่ไม่เอาอะไร ไม่มีความพยายามพัฒนาตนเองเพื่อเป็นสตรีที่ดีและเพียบพร้อม จู่ๆกลับมาได้สิทธิ์ที่พวกนางตั้งใจพยายามสุดแรงกายแรงใจ ทนลำบากเพื่อฝึกฝน เช่นนั้นมันจะยุติธรรมกับพวกนางได้เช่นไรกัน"เจ้าจะกลับแล้วหรือ"เสียงหวานที่คุ้นเคยเอ่ยทักฟางเหนียงที่ทางแยก หญิงสาวหันไปพบว่าเป็นเหลียนฮวา เดินทางมาด้วยกันหลา

ต้นยามโหย่วเป้าหมายสำคัญของการเดินทางหมาเมืองหลวงในครั้งนี้ ในที่สุดก็ได้เริ่มเสียที เพียงอยู่ที่นี่วันเดียวกลับเหมือนว่ายาวนานเสียจนฟางเหนียงแทบอยู่ต่อไปไม่ได้แม้เพียงวินาทีดียว มีเหุการณ์เกิดขึ้นมากมายมากเสียกว่าระยะเวลาทั้งหมดที่นางมาอยู่ในโลกแห่งนี้เสียอีก ทุกคนเป็นตัวเอกในเรื่องหรือชีวิตของตนเอง ฉะนั้นหญิงสาวจึงคิดเข้าข้างตนเองว่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องที่ตัวเองอย่างนางต้องผ่านมันไปให้ได้เท้าเรียวเดินย่างกายเข้ามาที่ลงทะเบียนทางเข้างาน เพื่อป้องกันและความปลอดภัยที่แน่นหนา ผู้ใดเข้าออกต้องตรวจตราให้ดี ที่หลังประตูไม้สูงใหญ่ปิดมิดชิดเสียจนไม่สามารถแอบมองบรรยากาศภายในงานได้เลยแม้แต่น้อย "เรียบร้อยขอรับ"ขันทีที่ตรวจรายชื่อ ยื่นป้ายชื่อของนางคืน ร่างบางเดินไปหยุดที่หน้าประตูทางเข้า ก่อนที่ประตูขนาดมหึมาจะเปิดออก แสงจ้าจากด้านในส่งกระทบดวงตางามจนแทบมองไม่เห็นว่าข้างไหนเป็นเช่นไร เรียวเท้าขาวก้าวไปด้านในช้าๆด้วยความระมัดระวัง เอี๊ยด ! ปัง!เสียงประตูปิดลงอัตโนมัติจนหญิงสาวตกใจ แต่เมื่อหันหลังกลับมา ภาพตรงหน้ากลับทำให้หญิงสาวตกตะลึง ที่นี่มิเหมือนวังหลวงอย่างที่หญิงสาว

แววตาที่เต็มไปด้วยความน่าสงสารจ้องมองเจียวหมิงเฉิน ที่กำลังเดินเข้ามาหาตนเองเรื่อยๆ ในใจเจ็บปวดเพราะความผิดหวัง ชายที่ตนเองรักและเฝ้ารอคอยมาเนินนานกลับมิใยดีกับนางเลยแม้แต่น้อย แล้วที่ผ่านมาเป็นนางที่เข้าใจผิดเข้าข้างตนเองในการกระทำของชายหนุ่ม หรือเขาเองก็เคยมีใจให้นางเช่นกัน สิ่งที่เขาเคยทำให้นางนั้นมีความจริงมากแค่ไหนมือหนายื่นไปให้หญิงสาวที่ด้านหน้า เหลียนฮวามองมือของเขา พลางหันไปมองหนิงเฟิ่งสลับกันไป สุดท้ายมือเรียวที่สั่นเทาก็เอื้อมไปวางที่มือของเจียวหนิงเฉิน"เจ้ากับนาง.....""เสด็จพ่อคงทราบ ที่ลูกไปสำนักเพลิงวิหคอยู่บ่อยครั้ง ที่จริงแล้วมีนางเป็นจุดประสงค์หลักด้วยเช่นกัน"แววตาของนางเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ บุรุษที่นางไม่ชอบขี้หน้าตั้งแต่แรกพบ อีกทั้งแสดงกิริยาไม่ดีต่อเขาตลอด เมื่อถึงช่วงที่คับขันที่สุดในชีวิต จะยอมยื่นมือมาช่วยนางเช่นนี้ หนิงเฟิ่งมองสหายของเขาที่เอ่ยด้วยใบหน้าจริงจัง ก่อนหน้านี้เขาได้พูดคุยเรื่องนี้กันแล้ว แต่ไม่คิดว่าสหายผู้นี้ที่ทำท่าเหมือนพูดเล่น พอถึงเวลากลับทำมันจริงอย่างที่บอกเขาไว้ เขาสืบหาสาเหตุการตายของบิดาเขาแล้ว พบว่าจวนท่านเจ้าเมืองมิได้มีส่วน