ลิขิตฟ้า ข้ามภพให้มารัก のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศโดยรอบ หลายคนคิดว่าต่อหน้าพระพักตร์ฝ่าบาทเช่นนี้นางยังกล้าเอ่ยออกมาได้ นางคิดว่าตนเองมีเจ้าสำนักหนิงเฟิ่งคอยหนุนหลังแล้วจะเอ่ยเช่นไรก็ได้อย่างนั้นหรือ ใครไม่รู้บ้างว่าห้าปีที่แล้วหญิงสาวไม่มีพลังวิญญาณ แม้กระทั่งระดับต่ำสุดด้วยซ้ำ เป็นเพียงนกพิราบโง่ตัวเล็กๆเท่านั้น แค่จะปลุกมันก็ยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ วันนี้นางกลับใจกล้าเอ่ยวาจาเช่นนั้นออกมา มิกลัวขายหน้าอย่างนั้นหรือเสียงหัวเราะดังออกมาจากด้านหลังหญิงสาว เหล่าคุณหนูคุณชายแสดงสีหน้าเหมือนกับว่าเป็นเรื่องขำขัน แต่ผู้อยู่เหนือสุดสามคน และอีกเพียงไม่กี่คนที่อยู่ด้านล่างที่ไม่แสดงท่าทีเช่นนั้น "เหล่าผู้ที่มีพลังวิญญาณในที่นี่ก็ต่างแสดงออกมาให้ผู้อื่นได้เห็น มิทราบว่าคุณหนูฟางเหนียงยินดีหรือไม่"ฮั่วหยวนจางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงจัง"เสด็จพ่อจะเอาจริงหรือพะยะคะ เรื่องนี้ไม่มีใครไม่รู้ เมื่อห้าปีที่แล้วเรื่องที่นางไม่มีพลังวิญญาณต่างทราบกันไปทั่วแคว้น"องค์ชายสิบสามเอ่ยขึ้น ทำเอาฟางเหนียงอดคิดไม่ตกว่าเมื่อห้าปีที่แล้วเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ เหตุใดนางถึงจำเรื่องพวกนี้ไม่ได้กัน นั้นก็แสดงว่าเมื่อห้

ในท้องที่ถูกปิดจนมืดสนิท ไม่มีแม้เพียงแสงเล็ดลอดเข้ามาเลยแม้แต่น้อย ฟางเหนียงที่สลบไปนานเพิ่งรู้สึกตัวขึ้น อาการระบมไปทั่วร่างกายทำให้นางไม่สามารถแม้แต่ลืมตาขึ้นได้ จมูกเรียวทำงานได้ดีกว่าสิ่งใด บรรยากาศในห้องนี้ทั้งอับและชื้น ทำให้รู้สึกอยากจามเพราะฝุ่นที่หนาเตอะ มือเรียวที่เต็มไปด้วยบาดแผลสัมผัสได้ว่า ตัวนางตอนนี้น่าจะกำลังนอนอยู่บนเศษฟางเป็นแน่ ดวงตาหวานค่อยๆลืมตาขึ้น แต่ภาพตรงหน้ากลับกายเป็นสีดำทั้งหมด ปฏิกิริยาแรกคือความตกใจ นางแน่ใจว่าตนเองลืมตาแล้วแท้ๆ แต่ความืดระดับนี้มันน่าใจหายจนร่างบางสะดุ้งลุกขึ้น"โอ๊ย! อรา๊ก~"หญิงสาวอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด หัวไหล่ทั้งสองข้างของนางเจ็บจนน้ำตาไหล ความเจ็บปวดขนาดนี้แขนสองข้างคงหักเป็นแน่ ใบหน้างามแนบไปกับพื้นร้องครวญคลางด้วยความทรมาน หยดน้ำตาไหลออกมาคลุกกับฝุ่นที่พื้นจนใบหน้าดำไปหมด นางหาได้สนใจไม่ เพราะความเจ็บปวดนี้ทำให้นางไม่ต่างกับคนตายไปแล้วทั้งเป็น"ฮื่อๆ เจ็บ เจ็บเหลือเกิน ฮื่อๆ"หญิงสาวครวญคลางออกมาไม่เป็นคำ จนทำให้นางสลบไปอีกครั้ง ความทรงจำครั้งล่าสุดคือนางเก็บข้าวของเสร็จแล้ว กำลังที่จะออกจากเรือนรับรอง แต่จู่ๆเหมือนกับว่าตนเอง

ร่างบางที่ผอมโซนั่งผิงกำแพงด้วยสภาพที่ดูไม่ได้ อาภรณ์เปื้อนไปด้วยดินโคลน อีกทั้งยังคงมีคราบโลหิตไหลออกมา นอกจากบาดแผลที่ไหล่สองข้างแล้วยังมีร่องรอยของการถูกแมงมุมกัดตามเนื้อตัวอีกด้วย นางไร้เรี่ยวแรงที่จะปัดป้อง ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปกี่วันแล้ว อาหารมิเคยตกถึงท้อง ทำได้เพียงกินหยดน้ำสกปรกที่ไหลลงมาประทังชีวิต ใบหน้าและผมเผ้ายุ่งเหยิงจนมองไม่ออกว่าเป็นผู้ใดขนตาเรียวแพรเป็นเส้นเมื่อกระทบกับแสง นางไม่อาจที่จะลืมตาได้เนื่องด้วยไม่เจอแสงนาน จากระยะเวลาที่เนิ่นนานนางจึงคิดว่าตอนนี้ตนเองได้ตายไปแล้วด้วยซ้ำ และภาพตรงหน้าที่เห็นลางๆคงเป็นภาพความฝัน นางกำลังเห็นบุรุษผู้หนึ่งที่ตนถวิลหามาหลายวัน ดูใบหน้าที่เจ็บปวดยามที่เขามองมามันเหมือนจริงเสียเหลือเกิน ดวงตาคมที่มักมองนางด้วยความเย็นชา ตอนนี้ตาแดงก่ำเอ้อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา คล้ายว่าท่านเจ้าสำนักกำลังสงสารนางจับใจเช่นนั้น"ฟางเหนียง.... ข้ามาแล้ว ข้าหาเจ้าเจอแล้ว"หนิงเฟิ่งโผล่เข้ากอดหญิงสาวอย่างมินึกรังเกียจ ร่างบางลอยลิ่วเข้าสู้อ้อมกอดของเขาเหมือนกับศพที่ไร้แรงต้าน เขาไม่สนใจผู้ใดทั้งนั้น กว่าสองอาทิตย์ที่ความหวังหมดสิ้นไปแล้วไม่รู้เท่าไหร่ สตรีท

"ท่านเจ้าสำนักช่วยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ข้าฟังได้หรือไม่เจ้าคะ"ฟางเหนียงเอ่ยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา ความเจ็บปวดทั้งทางกาย และจิตใจทำให้ชายหนุ่มลังเลว่าควรบอกนางเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดตอนนี้ดีหรือไม่ แค่เห็นน้ำตาของนางตอนนี้เขาก็เจ็บปวดใจไม่ไหวแล้ว"ข้าคิดว่าเจ้ายังไม่พร้อมที่จะฟังเรื่องทั้งหมด"หนิงเฟิ่งกุมมือหญิงสาว มืออีกข้างเอื้อมไปทัดปอยผมที่ตกลงมาให้นาง พลางเอ่ยบอกด้วยความอ่อนโยน ใบหน้างามส่ายหน้าปฏิเสธ"ข้าไม่สามารถเจ็บปวดซ้ำๆหลายคราได้อีกแล้ว เรื่องใดที่ข้าควรรู้ให้มันจบที่ครั้งนี้คราเดียวเถิด"หลังได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าคมจริงพยักหน้า ก่อนจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้หญิงสาวฟัง ตั้งแต่ต้น.ย้อนไปเมื่อหนึ่งเดือนที่แล้วในช่วงยามเว่ยของวันถัดมา หลังจากหนิงเฟิ่งได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้กับไทเฮาและผู้อาวุโสทั้งห้าคน เขาก็สลบไปหนึ่งวันเต็ม แต่นี่นับว่าการฟื้นตัวของเขาเร็วกว่าผู้อื่น จนรู้สึกว่าร่างกายของชายหนุ่มมิใช่คนธรรมดา คราที่ประมือกับไทเฮาก็สูญเสียพลังวิญญาณไปกว่าสามในสี่ของพลังทั้งหมดแล้ว ต่อมาได้ประมือกับผู้อาวุโสทั้งห้า เขาสูญเสียพลังวิญญาณจนหมดสิ้นอีกทั้งสัตว์วิญญาณยังสลา

เช้าวันถัดมา หนิงเฟิ่งเองก็จุดตะเกียงรอคนผู้หนึ่งเปลี่ยนใจวิ่งมาหาตนที่ตำหนักทั้งคืน แต่ปรากฏว่ารอแล้วจนรอดก็ไม่เห็น จนใกล้รุ่งเช้าจึงได้เตรียมตัวออกเดินทาง การเดินทากลับเข้าเมืองหลวงถึงแม้เข้าจะรีบร้อนมากเพียงใด แต่มีเด็กชายเดินทางกลับตัว อีกทั้งยังขี่ม้าไม่เป็น หากจะให้ขี่กับเขา เขาเองก็ยังคงบาดเจ็บอยู่ จึงได้เลือกใช้รถม้าแทน หากจะใช้เวลามากกว่าขามาเสียหน่อยก็มิเป็นอันใด แท้จริงแล้วเขาวางแผนว่าใช้เวลามาหนึ่งสับปดาห์ และเดินทางกลับหนึ่งสัปดาห์ก็น่าจะพอดี ตอนนี้เพียงใช้เวลาไปห้าวันเท่านั้นรวมกับวันนี้ เพราะฉะนั้นยังคงมีเวลาเหลืออยู่ ถึงจะยังไม่รู้ว่าฟางเหนียงถูกซ่อนไว้ที่ไหน แต่เขาก็ยังอยากตามหานางด้วยตัวเอง มิปล่อยเวลาให้เสียเปล่า"ข้ามาขอพบท่านเจ้าสำนักขอรับ"เสียงเล็กเอ่ยขึ้นที่หน้าตำหนักบอกผู้ช่วยของเขา"เจ้าจะเปลี่ยนใจงั้นหรือ"หนิงเฟิ่งเอ่ยถาม หากเด็กชายจะเปลี่ยนใจจริงๆเขาก็มิได้ว่าอันใด นั่นคือชีวิตที่เฟยหมิงได้เลือกแล้ว"มิใช่ขอรับ"เฟยหมิงเอ่ยพลางยื่นกระดาษให้ชายหนุ่ม หนิงเฟิ่งรับมันมาก่อนจะถือวิสาสะเปิดดูเล็กน้อย ทุกประโยคในกระดาษเป็นคำพูดที่เขาเขียนให้เมื่อวาน จากข้อความเพี