Alle Kapitel von ลิขิตฟ้า ข้ามภพให้มารัก: Kapitel 11 – Kapitel 20

"ฟางเหนียงเจ้าเสร็จหรือยัง"จ้าวเย่วเอ่ยเรียกหญิงสาวด้วยท่าทีรีบร้อนอยู่ที่หน้าห้อง"เสร็จแล้วๆ""เร็วๆ เข้า สายแล้วนะ"จ้าวเย่วยังคงบ่นให้สหายของตนเล็กน้อยทั้งที่ฟางเหนียงออกมาจากห้องแล้ว"ไปกันเถอะ"วันนี้ทั้ง 2 แต่งตัวสวยงามมากกว่าทุกวัน เพราะ 1-3 วันนี้เป็นช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์ คนนี้ที่นี่เฉลิมฉลองกันถึง 3 วัน 3 คืน ทั้งสองเลือกที่จะออกไปเดินเล่นที่ตลาดด้านล่างภูเขาเป็นวันสุดท้ายเพราะมีการจัดแสดงตกแต่งต้นไม้มงคล จะเป็นเช่นไรหรือฟางเหนียงเองก็ยังไม่เคยเห็นเช่นกันเพราะนี่คือครั้งแรกของนาง ทางสำนักปิดเรียนให้ศิษย์ทุกคนได้เดินทางกลับบ้านเพื่อไปอยู่กับครอบครัว แต่หญิงสาวไม่มีบ้านให้กลับเพราะเธอมีเพียงที่นี่ที่เดียว ฉะนั้นตลอด 2 วันที่ผ่านมานางใช่เวลาทั้งหมดไปกับการฝึกพลังวิญญาณ เพราะเมื่อเปิดเรียนมาหญิงสาวต้องเริ่มฝึกกับเจ้าสำนัก เพราะฉะนั้นนางจะไม่ยอมให้เขามาดูถูกนางเด็ดขาด จ้าวเย่วพึ่งกลับจากบ้านเมื่อเช้านี้ เพราะสัญญากันฟางเหนียงไว้ว่าจะพานางไปเที่ยวเล่นที่ตลอดและหาของอร่อยกินกัน"อ่าว คารวะเจ้าคะท่านเจ้าสำนัก ท่านรองเจ้าสำนัก"ทั้งคู่เอ่ยทักทายผู้มาใหม่ขณะที่กำลังยื่นป้ายเพื่อให้

สายลมอ่อนๆในช่วงเย็นของวันพัดกิ่งไม้ให้เคลื่อนไหวไปตามแรงลม ทำให้นกน้อยทรงตัวไม้อยู่และบินออกไปในที่สุด การเคลื่อนตัวของสิ่งมีชีวิตตัวน้อยเมื่อสักครู่ไม่ส่งผลหรือทำลายบรรยากาศอันเงียบสงบของที่นี่เลยแม้แต่น้อย ใบไม่สีเขียวจากการจากไปของนกน้อยคล่อยๆล่วงล่นลงมาตามสายลม มือเรียวบางยื่นมือไปกลางอากาส ใช้พลังภายในส่งไปยังใบไม้สีเขียวนั่นก่อนที่มันจะล่นถึงพื้น นางกวาดมือเรียวบางเข้าหน้าตัว ใบไม้นั้นเองก็พัดมาที่ระหว่างคิ้วเรียงสวยในขณะที่นางยังคงหลับตาอยู่ มันลอยนิ่งอยู่กลางอากาศแต่จู่ๆกลับกลายเป็นผงธุรีในชั่วพริบตา ตามด้วยพลังมหาศานกระจายออกจากตัวนาง ระหว่างคิ้วงามเกิดสัญลักษณ์คล้ายนกฟินิกซ์ที่เป็นเหมือนสัตว์วิญญาณของนางและเลื่อนหายไป ดวงตางามค่อยๆเบิกตากว้าง นัยตามีสีฟ้าครามเพียงเสี้ยววินาทีและหายไปเช่นกันมุมปากบางยกขึ้นเล็กน้อยกับความสำเร็จที่อุสาฝึกฝนมาเกือบ 2 วัน นางอยากจะอวดคนหน้าดุผู้นั้นที่ชอบดูถูกนางเหลือเกิน ก่อนที่จะปิดตำราที่หน้าปกเขียนว่า พลังวิญญาณเป็นศูนย์ และเดินออกไปจากบริเวณดังกล่าวฟิ้วววว ฉึก!หญิงสาวเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถึงกลับต้องผงะถอยหลัง ใช้แขนเสื้อสะบัดลูกธนูที่

"เก็บกวาดให้หมด อย่าให้เหลือรอดไปได้แม้แต่คนเดียว"เสียงเข้มสั่งดังลั่น ด้วยความสามารถของอาเหยาและผู้ติดตาม จำนวนคนร้ายแค่นี้จัดการได้ไม่ถึงเค่อก็เรียบร้อยแล้ว หากถามว่าเหตุใดเขาถึงไม่ให้คนที่มีฝีมือดีเช่นนี้อยู่เฝ้าสำนัก นั้นเป็นเพราะว่าตำรายุทธเมฆวิฐีนั้นสำคัญกว่า อีกทั้ง...เขามั่นใจว่าฝีมือของอาจารย์เหมาเค่อและมู่นั้นมิเป็นรองใคร แต่ภาพที่เขาเห็นตอนนี้กลับแตกต่างโดยสิ้นเชิง เรื่องนี้นับเป็นบทเรียนที่เขาไม่มีวันลืมจนวันตาย"ใครมันที่กล้าทำเรื่องเช่นนี้กับสำนักของข้า ของๆข้า และคนของข้ามันต้องไม่มีที่ยืนบนแผ่นดินนี้อีก" หนิงเฟิ่งเอ่ยกับตนเองในใจ แต่ประโยคหลังเขาก้มมามองร่างบางที่ยังคงกลับสนิทเพราะความเหนื่อยล้าและได้รับบาดเจ็บเป็นอย่างมาก ก่อนที่จะลุกขึ้นและอุ้มฟางเหนียงด้วยท่าอุ้มเจ้าสาว เดินตรงเข้าตำหนักหลิวรุ่ยไป.2 วันผ่านไปด้วยฝีมือและความสามารถของอาเหยาละคนอื่นๆ ตอนนี้สถานการณ์ภายในสำหรับสงบลงแล้ว คนร้ายถูกจัดการจนหมดสิ้น พวกที่เหลือรอดถูกจับกุมและขังไว้ที่คุกสำนักรอการสืบสวน ศิษย์ในสำนักที่ได้รับบาดเจ็บก็ได้รับการรักษาในทันที ภาพของสำนักที่ถูกทำลายได้รับการเก็บกวาดเรียบร้อยจ

"ได้เรื่องเช่นไรบ้าง""เป็นฝีมือของแคว้นเป่ยเหลียน"หย่งอี๋เอ่ยรายงานเรื่องที่ตนไปสืบตลอดหลายวันที่ผ่านมา"นี่ถึงขนาดส่งคนมาลอบทำร้ายต่างแคว้นเลยหรือ"หนิงเฟิ่งเอ่ยขึ้นด้วยความโมโห เพื่อตำราเพียงเล่มเดียวถึงกลับเห็นสำนักเขาเป็นเพียงสถานที่ที่ใครจะทำอันใดก็ได้เช่นนั้นหรือ "ท่านเจ้าสำนักข้าคิดว่าหากทางนั้นกล้าลงมือถึงเพียงนี้ เกรงว่าตำรายุทธเมฆวิฐีอีก 2 เล่ม คงอยู่ในมือแคว้นเป่ยเหลียงเป็นแน่ และหากคราวที่แล้วพวกมันทำสำเร็จคงได้เกิดสงครามในไม่ช้านี่แน่ โชคดีที่ท่านนำมันไปเสียก่อน ผลกระทบจึงเกิดขึ้นเพียงแค่สำนักของเรา""หาหนอนบ่อนไส้พบหรือไม่""อาจารย์มู่""อื้ม เป็นไปตามที่ข้าคาดเดา""อาจารย์มู่อยู่ที่สำนักแห่งนี้มาตั้งแต่ท่านสำนักคนก่อน แต่บัดนี้กลับกล้าทรยศสำนักให้คนร้ายเข้ามาทำลาย ทำร้ายศิษย์ที่ตนเองฟูมฟัก ฝึกสอนมาเองกับมือ ท่านว่าเรื่องนี้ต้องมีอันใดอยู่เบื้องหลังหรือไม่"หยงอี๋เอ่ยอย่างใช้ความคิดและอยากที่จะเชื่อกับเรื่องนี้ ท่านเจ้าสำนักเพิ่มกำลังคนเป็นเท่าตัวนั้นก็สามารถป้องกันคนร้ายได้อยู่แล้วถ้าหากดูจำนวนคนร้าย แต่เพราะจากการตรวจสอบพบว่าผู้คุ้มกันทั้งหมดถูกพิษชนิดหนึ่งที่หากกิ

3 วันถัดมาหลังจากเหตุการณ์ถูกลอบทำร้ายและการสืบหาตัวคนอยู่เบื้องหลังของเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านไปด้วยดี คำให้การรวมถึงหลักฐานก็ถูกตรวจสอบอย่างละเอียด ทำให้วันนี้สำนักจึงได้กลับมาทำการศึกษาอีกครั้ง เหตุการณ์ดำเนินการต่อไปอย่างปกติ ในช่วงเช้าฟางเหนียงเรียนร่วมกับศิษย์คนอื่นๆ และช่วงบ่ายก็มาฝึกกับเจ้าสำนักหนิงเฟิ่งปึก!เสียงร่างเล็กกระแทกกับพื้นอย่างรุนแรง ฝุ่นครุ้งไปทั่วด้วยความเร็วของพลังวิญญาณ ไม่ว่าจะสู้กลับด้วยท่ากระบวนการใดฟางเหนียงก็ไม่สามารถเอาชนะหรือสัมผัสร่างกายของชายหนุ่มได้เลย ใบหน้าหญิงสาวเปื้อนฝุ่นจนไม่น่ามองนักใต้ร่มไม้ไม่ไกลจากบริเวณลานกว้างที่ทั้งคู่ฝึกกันมากนัก เจียวหมิงเฉินยืนทำหน้าบู้เมื่อเห็นหญิงสาวล้มไปกับพื้นครั้งแล้วครั้งเล่า พัดสีขาวที่ดามจับทำจากไม้เนื้อดีและถูกตกแต่งด้วยทองคำลวดลายสวยงาม ถูกนำมาใช้บดบังสายตาเมื่อเห็นร่างเล็กล้มลุกคลุกคลานครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างทนดูมิได้ แต่ตนก็ไม่สามารถเข้าไปยุ่งอันใดได้"นี่ๆ หนิงเฟิ่งเจ้าจะใจร้ายเกินไปแล้วนะ เหนียงเหนียง ไม่มีจังหวะได้สู้กลับเจ้าก็ซัดนางท่าเดียวเลย"ในที่สุดองค์ชายสามก็ทนดูการดูการฝึกที่หนักหนวงเช่นนี้ต่อไปมิ