All Chapters of Married to my Ex's Billionaire Uncle: Chapter 91 - Chapter 100

Zamira Rios POVKung akala ko ay exagg lang si Santi noong sinabi niyang paiigtingin niya ang seguridad ko, nagkamali ako.Malaking mali.Pagsapit ng hapon, pakiramdam ko buong mansyon ay nagbago ng hugis dahil lang sa isang utos niya.May bagong security personnel sa hallways.May dalawang sasakyang nakaabang sa driveway kahit wala naman kaming planong lumabas.Ang usual kong pagpunta sa garden? Cancelled.Ang simpleng pagdaan ko sa veranda? May kasama.At ang pinakanakakairita sa lahat ay dahil sinusundan ako mismo ni Santi na parang anino.“Santi.”“Hm?”Nasa walk-in closet ako noon, kumukuha ng ilang gamit para ilipat sa silid niya—temporarily, as he insisted. Nakasandal lang siya sa may pinto, naka-fold ang mga braso, habang pinapanood ang bawat galaw ko na para bang may posibilidad akong tumalon sa bintana kung iiwan niya ako ng limang minuto.“Bakit parang bodyguard kita ang vibes mo ngayon?”“I’d be offended,” sagot niya.“Bakit?”“Because my men are bodyguards.” Tumuwid siya.

Zamira Rios POVHindi ko alam kung alin ang mas nakakabaliw kung ang mismong panganib, o ang katahimikang dumarating bago ito tuluyang sumabog.Tatlong araw na ang lumipas mula nang magsimulang higpitan ni Santi ang seguridad sa paligid ko, at kahit walang bagong eskandalong lumabas online, ramdam ko pa rin ang tensyon sa bawat sulok ng mansyon.Parang lahat ay naghihintay. Ang mga tauhan niya, mas tahimik. Ang mga abogado niya ay pabalik-balik. Ang mga tawag, mas mahaba. Ang mga tingin ni Santi sa akin, mas matagal. At ang yakap niya sa akin tuwing gabi?Mas mahigpit.Parang kahit sa tulog, ayaw niyang bigyan ng pagkakataon ang mundo na agawin ako sa kanya.Hindi ko na rin matandaan kung kailan ako huling natulog nang hindi nakaangkla ang katawan ko sa kanya.At nakakainis dahil kahit gusto kong magreklamo tungkol sa pagiging sobrang possessive niya, may bahagi sa akin na doon lang tunay na kumakalma.Nasa breakfast table kami nang umagang iyon.Tahimik lang. Ako, may hawak na tasa n

Zamira Rios POV“Sir!”Narinig ko ang sigaw ng isa sa mga guwardiya, pero huli na iyon.Naabutan ni Nico si Santi sa dibdib at malakas siyang naitulak. Hindi man natinag nang todo si Santi, sapat iyong magpagulo sa eksena at magpahigpit ng hininga ko.“Nico!” sigaw ko.Pero parang wala na siyang naririnig.Puno ng galit ang mukha niya nang muli siyang sumugod, this time with a fist.Hindi ko alam kung gaano kabilis gumalaw si Santi—ang alam ko lang, sa isang segundo ay paparating ang kamao ni Nico, at sa susunod ay nahuli na iyon ni Santi sa ere.Tahimik.Deadly.His hand closed around Nico’s wrist so hard that even from where I stood, nakita ko ang pagbaluktot ng mukha ni Nico sa sakit.“You never learn,” malamig na sabi ni Santi.Then he shoved him back.Hindi dramatic.Hindi overdone.Isang tulak lang na punong-puno ng kontrol at lakas.Napaatras si Nico nang ilang hakbang at muntik pang matumba.Agad lumapit ang security, pero muli silang pinigilan ni Santi nang bahagya lang ang t

Zamira Rios POVHindi ko alam kung gaano katagal kaming nakatayo lang doon, magkaharap sa gitna ng silid na ilang gabi ko nang tinatawag na ligtas.Pero sa mga sandaling iyon, parang may kung anong nagbago sa hangin.Hindi dahil tumigil akong mahalin si Santi.At lalong hindi dahil may bago na naman siyang pangalang ibinunyag sa akin.Kundi dahil unti-unti kong nararamdaman na may bahagi ng buhay niya na mas madilim kaysa sa inaakala ko.At hindi ko alam kung handa ba akong makita ang kabuuan noon.“She was a wound in this family,” ulit ko, mahina pero malinaw. “Ano’ng ibig mong sabihin?”Ibinaba niya ang tingin sandali, saka muling tumingin sa akin.“May mga bagay sa pamilya ko na hindi naayos nang tama.”Napatawa ako nang mapait. “That’s an understatement.”“I know.”“May kinalaman ba rito ang parents mo?” tanong ko.Bahagya siyang tumigil.Then he nodded once.Napakagat ako sa loob ng pisngi ko.It was always bigger when it involved parents. Bigger, older, deeper. Hindi na lang ito

Zamira Rios POV Hindi ko alam kung dahil ba sa bigat ng usapan namin kagabi o dahil sa pagod na rin ng mga nakaraang araw, pero paggising ko kinabukasan, ang unang naramdaman ko ay hindi kaba. Kundi lungkot. Tahimik ang silid. Tahimik ang umaga. At kahit naroon pa rin ang init ng katawan ni Santi sa kabilang side ng kama, pakiramdam ko ay may kung anong mabigat na naghihintay sa amin sa oras na tuluyan kaming mag-usap. Nakatihaya siya nang magmulat ako. Gising na rin pala siya, nakatingin lang sa kisame na para bang matagal na siyang naroon, tahimik na nag-iisip. Nang maramdaman niya akong gumalaw, saka siya napalingon sa akin. “Good morning,” sabi niya. Bahagya akong napangiti. “Parang hindi good.” A faint, humorless smile touched his lips. “Fair.” Ilang segundo kaming nagtitigan lang. Walang pag-iwas. Walang lambing na ginagamit para takpan ang tensyon. Walang biro na pampagaan ng kung anong kailangan nang pag-usapan. Ako na ang unang umupo. “Ngayon na ba?” Hindi na